Aκολουθεί πολιτική διαφίμωση

Miracolo, miracolo!

Δία, να γυνή Κοινή!

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι (7.7.1893-14.4.1930)

Δεν είναι μόνον ο κομμουνισμός στη γη
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μες στο σπίτι
στο τραπεζάκι εμπρός,
στις σχέσεις, στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.
(Β. Μαγιακόφσκι - «Ξελάσπωσε το μέλλον»)

Ποιητικοί στοχασμοί

Βους πλέκων ιάμβους

Το σκέφτηκα, το ψείρισα, το είδα μέσα έξω

ρώτησα αηδόνια και πουλιά, ρώτησα και τα γίδια

κι ευθύς το αποφάσισα στου νου μου τις ζυμώσεις

να συνεχίσω να μιλώ με ποιήματα και στίχους.

Ο δεκαπεντασύλλαβος είν’ η παράδοσή μας

γραμμένη πάνω στα βουνά, γραμμένη και στους κάμπους

πότε με πένα και φτερό και πότε με μολύβι.

Η Δέσπω κι ο –αλί- πατσάς, ο Άκης και η Βίκυ,

η Γκόλφω με τον Τάσο της, Hollande, Tayyip κι Obama,

ο Δένδιας, η Τρισεύγενη, η ωραία κοιμισμένη

της Σαμαρίνας τα παιδιά, του Πάγκαλου τ’ αγγόνι

του Vladimir οι αγωγοί, του Δ.Ν.Τ. οι λύκοι

στριφογυρνούν στους στίχους μου, μονοπωλούν τα νέα

κι όλο μου βγαίνει μια βρισιά κι όλο την καταπίνω

για χάρη της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας

που μας προσφέρουν αφειδώς του κόσμου οι Φασουλήδες.

Πιο κει, πολύς πολιτισμός, αχός βαρύς, βαβούρα

Κουλτουριαραίοι κι άσχετοι, όρνια και καλλιτέχνες

special κιμάς, ανάμικτος, μες στον καλό τον μύλο

που όλα τ’ αλέθει μια χαρά και βγάζει κεφτεδάκια.

Να φας εσύ, να φάω εγώ, να φάει ο κόσμος όλος

να φάει και του πολιτισμού η βιομηχανία

με τα ογδόντα στόματα, τα εξηνταδυό στομάχια

με «τι ωραία τι καλά» και με το νάνι-νάνι.

Ο… πρόξενος θα μας μιλά, είπε, με τα τραγούδια,

μην μας κακομαθαίνετε και ρίγη προξενείτε

στο προξενιό της μουσικής με τη γονυκλισία.

Ουαί, αλί και τρισαλί, αλίμονο και bullshit

να ‘χεις έντεχνους απ’ τη μια, σκυλάδες απ’ την άλλη

να ‘χεις κι απροσδιόριστους εις τον μεσαίο χώρο

ολημερίς να κρώζουνε, τις νύχτες να γκαρίζουν

ντε και καλά διασκεδαστές στο μαύρο μας το χάλι.

Γι’ αυτό το αποφάσισα και συνεχίζω, αδέρφια

με δεκαπεντασύλλαβους φιλάκια να τους στέλνω

να σηκωθούν Σκόκος, Σουρής, να σηκωθεί κι ο Σούτσος

στα άθλια κρανία τους βαρύς να πέσει ο

(άδοξο τέλος ελλείψει ομοιοκαταληξίας. Και εις έτη πολλά).

(αναδημοσίευση από το indexanthi)

18 χρόνια μ' ας λείπει...

(μια μαγνητοφωνημένη συνέντευξη* που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ)

- Μεγάλε ποιητή, τι εννοείτε όταν λέτε «με μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι ξαναφτιάχνουμε την Ελλάδα»; 
-Εννοώ πως με τέτοια υλικά, δεν πα' να καταστρέφει όσο θέλει  ο καπιταλισμός ανθρώπινες ζωές και χώρες; Τον αγνοούμε· για να μην πω τον έχουμε χεσμένο! Να δείτε ότι κάποτε αυτά τα υλικά θα τα επικαλούνται και οι μελλοντικοί πρωθυπουργοί.

-Αλήθεια, τι συνέβαλε στη διάπλαση της παιδικότητάς σας;
- Το άκρως ανατρεπτικό και επαναστατικό περιοδικό «Διάπλασις των Παίδων».  

 - Και τι γύρευε το αλεπουδέλι στο παζάρι του Ελ Ντοράντο;

- Οι λέξεις από «Ελ» πάντοτε μου ασκούσαν μια μαγεία. Ελλάδα, ελέφαντας, έλκος, ΕΛΤΑ, ελαφρότητα, Ελένη (παλιός έρωτας), ΕΛΑΪΣ (Φυτίνη) κ.ά.

- Ελ-αστική συνείδηση;

- Κι απ’ αυτό…

- ΕΛΑΣ – ΕΑΜ – Αντίσταση;

- Όχι απ’ αυτό! 

- Το «Υ» πώς προέκυψε;

- Για μένα είναι το πιο ερωτικό γράμμα. Αν το δεις ανάποδα μοιάζει με γυναικείο σώμα που έχει τα πόδια ανοιχτά και θα έλεγα …με κάποια υγρασία. Δεν είναι τυχαίο που οι Γάλλοι το λένε «υγρέκ». Έτσι σκέφτηκα να το κολλήσω δίπλα στο «ΕΛ» και προέκυψε το «ΕΛΥ».

- Ήτοι;

- Το «ίτη» με προβλημάτιζε πολλά χρόνια. Ήθελα κάτι από Σεφεραδίτη που γεννήθηκε στην Κρήτη, αλλά να 'χει και ολίγη από Αιγαιοπελαγίτη, πασπαλισμένη με  ποιητή ερημίτη κ.λ.π. Ξέρετε, χρόνια ολάκερα βασανίστηκα μ’ αυτό, μέχρι που το μαρτύριο αυτό έλαβε τέλος κι έτσι γεννήθηκε το αρχαιοπρεπές «Ελύτης».

- Τι πλάστης!

- Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος!... Δηλαδή αν με διόριζε ο Πλαστήρας, θα είχα περισσότερα εύσημα ταξικής συνείδησης; 

- Εννοείτε κάτι για τον διορισμό σας στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα του Ε.Ι.Ρ. από τον Παπάγο;

- Εντάξει, δεν τα πήγαινα και τόσο καλά με στρατηγούς και Ταξίαρχους…

- Και το Παράσημο του Ταξιάρχου του Φοίνικος, το 1965;

- Εκείνη την εποχή το Παλάτι αναγνώρισε πως δεν υπήρχε σπουδαιότερος από μένα ποιητής εν Ελλάδι κι έτσι μου το απένειμε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος.

- Μα αυτός ήταν Δανός…

- Είπαμε, τι Πλαστήρας- τι Παπάγος, τι Λωζάνη- τι Κοζάνη, τι Δανός, τι Έλληνας, τι Σουηδός...

- Το Σουηδός, τι σχέση έχει με το βασιλιά;

- Είστε και ανενημέρωτος αγαπητέ μου. Το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Σουηδός βασιλεύς Γουστάβος μού το απένειμε.

- Αναφέρατε τη λέξη Σεφεραδίτης. Με το Σεφέρη τι σχέση είχατε;

- Καμία. Άλλωστε ήταν παντρεμένος. Απλά ο Σεφέρης ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντιβασιλέα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, με πρότεινε για Διευθυντή του Ε.Ι.Ρ. τα μαύρα χρόνια 1945 -’46.

- Πολλές αγάπες με βασιλικούς παρατηρώ…

- Ναι, ειδικά οι πλατύφυλλοι στη βεράντα μου με ξετρελαίνουν και με γεμίζουν έμπνευση. Έναν παρόμοιο είχα δωρίσει στη Βασιλική Φιλολογική Εταιρία του Λονδίνου, όταν μου απένειμε το αργυρούν μετάλλιο Benson.

- Μεγάλε ποιητή, πες μας στον αιώνα σου τι βλέπεις από τη βεράντα σου;

- Το Αιγαίο.


* η απομαγνητοφώνηση έγινε στο στούντιο της Weak ιππίδια -αδύνατα αλογάκια (στην κούρσα της ταξικής διανόησης)

Επίκαιροι αμίλητοι

Φυσικά η απεργία δεν καταφέρνει και πολλά, όταν γίνεται λειτουργία ολίγων γραφικών, που πιστεύουν ακόμα πως ο κόσμος αλλάζει με αγώνες κι όχι με γκρίνιες και λαϊκό φασισμό, μονταρισμένο στα Ποτάμια και τις Ελιές. Πως για να έχει ο κάθε κουράδας απεργοσπάστης το ελάχιστο τεμάχιο ευημερίας, κάποιος ξεπατώθηκε κι άφησε τα κόκαλά του σε κάποιο ξερονήσι της αδιαφορίας των πολλών. 

Φυσικά η απεργία είναι μάταιη, όταν την κακολογεί αυτός που θα πρέπει να την έχει ως όπλο στη φαρέτρα του. 

Αυτόν που

Τζακ Κέρουακ

Jack Kerouac, 12.3.1922- 21.10.1969

Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.
Σε αυτούς που βλεπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…
Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλα δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβα και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυίες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν οτι μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν.

Κι ήθελε ακόμη (Μαν. Αναγνωστάκης, 1925-2005)