 |
| 20.3.1948 -17.4.2011 |
Ο Θωμάς Κοροβίνης αποχαιρετά με λόγια αγάπης τον συνοδοιπόρο του Νίκο Παπάζογλου.
Σε είδα και σε έμαθα μικρός, ήσουνα διαλεχτός, από τα πρώιμα νιάτα σου σε
φλέρταραν οι μύθοι. Ένιωθα πάντοτε μαζί σου εκλεκτική συγγένεια, ασκούσες πάνω
μου ακαταμάχητη έλξη. Όταν γνωριστήκαμε πολλά χρόνια πριν, αγαπηθήκαμε. Σε
πίστευα. Πολλές φορές τραβιόσουν από όλους κι από όλα, δεν ήταν από πόζα, ήταν
από άμυνα κι από ανάγκη για περισυλλογή. Πώς θα 'βγαιναν χωρίς σοβαρή δουλειά
αυτά τα λυρικά διαμάντια; Πώς θα τσαλαπατούσες την προπέτεια των μεταλλαγμένων
«καλλιτεχνών»; Με τα πρωτόπλαστα μονάκριβα τραγούδια σου που γεννούσε μια ατόφια
νταλγκαδιάρα ψυχή. Δεν κλονίστηκε η πίστη μου. Κρατούσες μέσα στα χρόνια. Πέρα
και συχνά κόντρα στους συρμούς, τα δίχτυα των ευκαιριακών σειρήνων, τις
πλεκτάνες. «Είναι μάγκας και θα μας ξελασπώσει ο χαριτόβρυτος», έλεγα στους
άλλους. «Θα βάλουμε ένα χέρι κι εμείς. Θα τα καταφέρουμε». Μεγάλη η συμβολή σου
στην τέχνη. Ξεχωριστό παλικάρι. Ένας καρντάσης μου, ένα καρντάσι. Άξιος
καπετάνιος και άξιος ψαράς. Παιδί της αλάνας, του μεροκάματου, της χειρωνακτικής
αγωγής, του Κουλέ καφέ, της λαχαναγοράς και της
