Περί νίκης και ήττας

Σήμερα, Παρασκευή 18 Μάρτη, έχοντας επιβεβαιώσει ότι οι 50 αγωνιστές έφτασαν με ασφάλεια και με δικά μας μέσα στην Αθήνα, μπορούμε να πούμε ότι κλείνει ο κύκλος που άνοιξε στις 23 Γενάρη, όταν ένα λεωφορείο με αλληλέγγυους κατέβηκε στην Αθήνα για να συνοδεύσει το λεωφορείο των αγωνιστών στο Εργατικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Το κείμενο που ακολουθεί ολοκληρώνει για εμάς αυτόν τον κύκλο.
Τις τελευταίες ημέρες έγινε πολύς λόγος για νίκες και ήττες, ενώ την κρατική προπαγάνδα περί υποκινητών διαδέχτηκε μια παραφιλολογία περί υπονομευτών.
Ως προς το τελευταίο, αρκούμαστε να πούμε ότι αναπαράγει το κλασικό στερεότυπο του μετανάστη ως ανήμπορου και παραπλανημένου.

Ως προς την ήττα, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
Ήττα για εμάς θα ήταν το να μην είχαμε συμμετάσχει στον αγώνα.
Ήττα για εμάς θα ήταν αν έστω και ένας απεργός πάθαινε μη αναστρέψιμη βλάβη, ακόμα και αν αυτό οδηγούσε σε κάποιο νoμοσχέδιο νομιμοποίησης.
Για εμάς οι αγωνιστές απεργοί πείνας δεν έβαλαν τη ζωή τους στα χέρια της κυβέρνησης, αλλά στα χέρια του κινήματος. Ήταν λοιπόν ευθύνη του κινήματος με δράση και αποφασιστικότητα να προστατεύσει στο ακέραιο την υγεία των αγωνιστών.

Ως προς την νίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Για το διεκδικητικό κομμάτι του αγώνα, περιοριζόμαστε να αναφέρουμε ότι οι έλληνες εργαζόμενοι που συνεχίζουν τα ρατσιστικά τροπάρια επωφελήθηκαν από τον αγώνα των μεταναστών χωρίς να τους αξίζει και ελπίζουμε να αποποιηθούν της μείωσης των ενσήμων για περίθαλψη. Για τα υπόλοιπα σημεία της διεκδίκησης έχουμε τις απόψεις μας (ίσως και διαφορετικές), αλλά για την ώρα προηγείται η γνώμη αυτού που συνηθίζεται να αποκαλείται το υποκείμενο του αγώνα.
Εάν για κάποιους οι ζητωκραυγές της Τετάρτης 9 Μάρτη ήταν πρόωρες για να αποτυπωθεί αυτή η γνώμη, για εμάς θα είναι πάντα αλησμόνητες οι στιγμές της γιορτής νίκης της Τετάρτης 16 Μάρτη, όταν οι 50 αγωνιστές της Θεσσαλονίκης έγιναν μια αδιαχώριστη αγκαλιά με εκατοντάδες αλληλέγγυους. Προς το παρόν αυτή είναι η γνώμη που κρατάμε. Και επειδή εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στις συλλογικές διαδικασίες των αγωνιστών πρώην απεργών πείνας, ξέρουμε ότι μπορούν να επανεξετάσουν τη σημερινή τους γνώμη. Όμως ο δικός τους λόγος προηγείται. Εάν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

Για τον αγώνα όπως τον ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Η οριζόντια επιδραστικότητα, το βάθος των σχέσεων και η εξάπλωση των κινητοποιήσεων απέδειξαν ότι πέρα από τα ψεύδη των ΜΜΕ και την καλλιεργούμενη κουλτούρα της ήττας και της μισαλλοδοξίας, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, πολύ ευρύτερα από ό,τι φανταζόμασταν, είναι έτοιμα να αγκαλιάσουν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά για μια ακόμα φορά πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους 300 αγωνιστές που μας υποκίνησαν σε αυτό τον αγώνα, αλλά πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός και δεν οφείλεται μόνο στην αποφασιστικότητα των απεργών πείνας και στο δίκαιο των αιτημάτων τους.

Η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε από τα χαρακτηριστικά του: αγώνας συλλογικός, οριζόντιος, αποφασιστικός, συμμετοχικός, με συντροφικότητα και σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με μαχητικότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτό τον αγώνα το κίνημα βρέθηκε δύο φορές αντιμέτωπο με δακρυγόνα και τις δυνάμεις καταστολής αλλά επιπλέον βρέθηκε δεκάδες κι εκατοντάδες φορές αντιμέτωπο με καθημερινά μεγαλύτερα και μικρότερα προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να επιλύσει με επιτυχία χωρίς τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Μέσα από αυτόν τον αγώνα επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη μιας κοινωνικής δυναμικής. Μιας κοινωνικής δυναμικής που βρισκόταν στο δρόμο το Δεκέμβρη του 2008, που συναντήθηκε στην κατάληψη του Εργατικού Κέντρου για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και στην κατάληψη της πρυτανείας του ΑΠΘ ενάντια στις εργολαβίες και το δουλεμπόριο εργαζομένων, που ξανασυναντήθηκε στην αλληλεγγύη στους αιγύπτιους αλιεργάτες στη Μηχανιώνα και στον αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ.

Σε αυτόν τον αγώνα αυτή η κοινωνική δυναμική συναντήθηκε κάτω από το όνομα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης. Αυτή η κοινωνική δυναμική μέσα από την εμπειρία του κάθε αγώνα μεγαλώνει. Και θα ξανασυναντηθεί. Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης δεν υπάρχει πλέον. Οι πολύτιμοι δεσμοί αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης που φτιάχτηκαν με τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου θα υπάρχουν για πάντα. Στη προχθεσινή γιορτή μάς υποσχέθηκαν ότι θα είναι πάντα μαζί μας στους αγώνες του μέλλοντος. Τους εμπιστευόμαστε γιατί τους γνωρίσαμε και ξέρουμε ότι και αυτοί έχουν εμπιστοσύνη πως όποτε χρειαστεί θα πράξουμε ό,τι μας αναλογεί.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών!
Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις!

Θεσσαλονίκη, 18 Μάρτη 2011
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

Ο αγώνας δικαιώθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται

Σήμερα το βράδυ φεύγουν οι μετανάστες απεργοί πείνας για την Κρήτη και αδειάζει το Μέγαρο Υπατία. Μετά από 44 ημέρες απεργίας πείνας, οι 300 φεύγουν δικαιωμένοι, αφού ικανοποιήθηκε μεγάλο μέρος των αιτημάτων τους. Η θετική έκβαση της απεργίας πείνας απέδειξε ότι:
1. Οι κοινωνικοί αγώνες μπορούν να φέρνουν αποτελέσματα και να μην δίνονται μόνο για την τιμή των όπλων.
2. Οι νίκες δεν κερδίζονται ούτε με παρακάλια ούτε με "πνεύμα συναίνεσης". Χρειάζονται σθεναρή πάλη, άκαμπτο φρόνημα, καθώς και θυσίες για να επιτευχθεί έστω και η πιο μικρή κατάκτηση.
3. Κανένας αγώνας δεν πρόκειται ποτέ να τα καταφέρει χωρίς κοινωνική στήριξη και οργανωμένη αλληλεγγύη.
4. Οι μετανάστες δεν είναι αντικείμενα φιλανθρωπίας αλλά υποκείμενα αγώνα. Αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος κι έτσι πρέπει να λογίζονται.
Η δικαίωση των 300 δεν πρέπει όμως να οδηγήσει σε εφησυχασμό. Έχουμε μπροστά μας αγώνες όχι μόνο για να υλοποιηθούν οι κυβερνητικές εξαγγελίες για μείωση των ενσήμων και του απαιτούμενου χρόνου παραμονής για τη νομιμοποίηση, αλλά και για να δοθεί οριστικό τέλος στο απαρτχάιντ που υφίστανται οι ξένοι εργάτες. Ξεκινώντας από την αντιφασιστική-αντιρατσιστική διαδήλωση του Σαββάτου 19/3 (πλ. Κοτζιά 2:30), θα πρέπει να οπλιστούμε με αποφασιστικότητα για να δώσουμε τις επερχόμενες μάχες ενάντια στα τείχη και τις διαιρέσεις που κατακερματίζουν τους εκμεταλλευόμενους.
Η αρχή όμως έγινε, ένας καινούργιος δρόμος άνοιξε.

Αθήνα, 14/3/11

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

(αναδημοσίευση από το μπλογκ ΒΑΘΥΚΟΚΚΙΝΟ)

Θα τους αφήσουμε να πεθάνουν;;;

Σε διαδρομή θανάτου εισέρχονται οι τριακόσιοι άνθρωποι,  αντιμέτωποι  με την αναλγησία της πολιτικής εκπροσώπησης της χώρας, διεκδικώντας αυτονόητα και θεμελιώδη δικαιώματα ζωής.
Αντίφαση; Βέβαια όχι.
Αναδεικνύει την αντικειμενική αξία της αξιοπρεπούς διαβίωσης στο χρηματιστήριο της δικής τους ζωής.
Αναδεικνύει  ότι οι σκιές δεν είναι τόπος για να ζεις.

Ως τα τώρα αναγκάζονταν να αποδέχονται να επιβιώνουν στην σκιά των δικών μας αξιών. Όμως οι αξίες δεν έχουν σκιές κι έτσι κατέληξαν να επιπλέουν στο πουθενά της κοινωνικής απαξίας.
Αγγίζοντας καθημερινά τις παρυφές της ιστορίας που δεν γράφεται ποτέ από τους ιστορικούς και τους δημοσιογράφους, την σαρκοφάγα πολιτική του δυτικού δήθεν, πολιτισμού, έφτασαν  σ εκείνη τη στροφή όπου η σύγκρουση με την αξιοπρέπεια ήταν αναπόφευκτη.

 Μη έχοντας άλλο τρόπο αντίστασης μπήκαν στο μονοπάτι αυτοκαταστροφής και ακύρωσης του μέσου της εκμετάλλευσης τους. Το σώμα μεταλλάσσεται σε όπλο υπεράσπισης της αξιοπρέπειας της ανθρώπινης ζωής.

 Μας βάζουν γυαλιά διευρύνοντας την πράξη της ατομικής διεκδίκησης νομιμοποιητικών εγγράφων, σε συλλογική πράξη  αντίστασης και στάση που βίαια αφυπνίζει συνειδήσεις.

Χρόνια τώρα η πολιτεία θυσιάζει ανθρώπους στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης και της φτηνής εργατικής δύναμης, τους θυσιάζει  καταπατώντας αρχές και αξίες, δημόσια αγαθά και δικαιώματα.

H κοινωνία φορτώνεται ένα ακόμη φορτίο ενοχής από το οποίο ήρθε η ώρα να απαλλαχτεί. Το περιθώριο είναι ο τόπος που πρέπει να τοποθετηθούν οι πολιτικές πού βάζουν τον άνθρωπο πίσω από το κέρδος και την δημοσιονομική εξυγίανση. Οι μεμονωμένες αντιστάσεις του σήμερα εισηγούνται την στάση απέναντι στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ανθρώπινο είδος οργανώθηκε σε κοινωνικές δομές με στόχο την υπεράσπιση της επιβίωσης του και όχι την χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Μια πολιτική που πρεσβεύει  και υπερασπίζεται το αντίθετο, δεν είναι μονάχα μια αποτυχημένη πολιτική. Είναι ενέργεια εχθρική απέναντι στον λόγο ύπαρξης των αναγκαίων κοινωνικών δομών.
Η επικρατούσα αντίληψη ‘’ο σώζων εαυτόν σωθήτω’’, υπηρετεί την λογική της επιβίωσης του ισχυρού και εν προκειμένω του οικονομικά και πολιτικά ισχυρού και επ΄ ουδενί δεν υπερασπίζεται τον αυτοσκοπό και το σημαίνον του δομικού όρου κοινωνός.

Ως πολίτες του κόσμου αυτού αρνούμεθα να χρεωθούμε το θάνατο της αξιοπρέπειας της ελληνικής κοινωνίας.
Η αλληλεγγύη και η συλλογική πράξη θα ακυρώσουν την παγκοσμιοποιημένη πολιτική της περιθωριοποίησης των αντιστάσεων.


Ειρήνη Νταουντάκη

Στεκόμαστε στο πλευρό τους μέχρι τη δικαίωση των αιτημάτων τους

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.

H  Πρωτοβουλία Ωρομισθίων και Αναπληρωτών δημοσίων σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης εκφράζει την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη  στα δίκαια αιτήματα των απεργών πείνας.

 Στηρίζουμε τον αγώνα των ανθρώπων αυτών  τις δύσκολες για αυτούς μέρες. Καταγγέλλουμε κάθε είδος επισκίασης του αγώνα τους, ζητάμε την δικαίωση των αιτημάτων τους για νομιμοποίηση υπενθυμίζοντας ότι έργο της παιδείας και των λειτουργών της  είναι η διασφάλιση των βασικών  δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων. Οι ανθρώπινες αξίες, η αποδόμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας αποτελούν έργο της Εκπαίδευσης.

Οι τάξεις  μας, μικρογραφία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας  χαρακτηρίζονται από πολιτισμική όσμωση, μαθητών-τριών μεταναστευτικής  και μη καταγωγής,  πλούτο  και πηγή προόδου κατά τις αρχές της Διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να «ποινικοποιούμε» την παραπάνω αρχή στην ίδια την κοινωνία άρα τους ίδιους τους γονείς, τα παιδιά τους, τα παιδιά μας  διακρίνοντας τους  σε νόμιμους και μη;

Καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι λαθραία! Απαντήσαμε και απαντάμε ξανά ότι κανένας άνθρωπος  δεν είναι «νούμερο», «σκέτοι αριθμοί» για τον διαχειρίζονται οι κυβερνώντες όπως θέλουν. Υπενθυμίζουμε ότι σύμφωνα με το νομοθετικό πλαίσιο όλα τα παιδιά πρέπει να είναι υποχρεωτικά στο σχολείο από το νηπιαγωγείο μέχρι και τη Γ’ γυμνασίου, άσχετα με αν έχει ρυθμιστεί ή όχι το καθεστώς νόμιμης διαμονής των γονέων τους. Μήπως λοιπόν το αψηφούμε και παρανομούμε σε μια εποχή που το «νόμιμο» και το «άνομο» βρίσκεται σε μια σχετικότητα; Η ανθρωπιστική παιδεία τείνει να ξεχάσει το ρόλο της. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ! Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΝ ΑΥΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΘΗΜΑ..

Ίσα δικαιώματα για όλους και όλες μας! Eξ άλλου όλοι-ες  μας άμεσα ή έμμεσα,  είμαστε μετανάστες-στριες κάπου, στα σχολεία, στις δουλειές ,στους τόπους, στις χώρες που κινούμαστε.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ! ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ..

“Πρωτοβουλία Αναπληρωτών Ωρομισθίων Θεσσαλονίκης”