Ο γκρεμιστής

Κ. Παλαμάς, 13.1.1859-27.2.1943

Ὁ Γκρεμιστὴς
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς* ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι* μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω,* βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

ΔΕΛΤΑ Χαιρετισμοί

 Σήμερα, Δέλτα Παρασκευή της σαρακοστής, θ' ακουστούν οι καμπάνες που καλούν το ΧρηστΕπώνυμο ποίμνιο να βγει από την οικίαν του και να φάγει -ελλείψει άλλης- την αγνή πνευματική τροφή, που υποδεικνύουν τα μηνύματα των Δ' χαιρετισμών:
"ΕΒΓΑ και ΦΑΓΕ το ΑΓΝΟ γάλα από τους ΔΕΛΤΑ χαιρετισμούς!"

Αμέσως οι κουμπάροι και οι νονοί θα πάρουν τα βαφτιστήρια τους από το χέρι και θα τρέξουν στις πλησιέστερες εκκλησίες για τους Δ' Χαιρετισμούς, που σήμερα απευθύνονται στα μικρά παιδιά και στους νέους γενικότερα. 

Για τα παιδιά που δεν θα μπορέσουν να απολαύσουν τα ιερά μηνύματα αυτών των χαιρετισμών, σπεύδω να παραθέσω το παρακάτω απόσπασμα, αφού -όπως λέει και ο Θεός σε ντύσει ψήστης- "Το εν Χρηστω παιδικό ποίμνιο, αναμμένοι τώρα με ήδη έτερη κατ' άνοιξη". 
Τούτο και εν τω Παλάμα βοήσωμεν:

"Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και βρέξε το πιο στέρεα
και πλούτισε τη χλόη του και πλάταινε τη γη του,
κι αν έρθουν χρόνια δίσεκτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα κι όσα δέντρα,
για τίποτ΄ άλλο δεν ʽφελούν, παρά για μεταρίζια.

Μη φοβηθείς το χαλασμό, φωτιά, τσεκούρι τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε, το περιβόλι κόφτο
και χτίσε κάστρο πάνω του και ταμπουρώσου μέσα
για πάλεμα, για μάτωμα, για τη καινούργια γέννα,
που όλο την περιμένουμε κι όλο κινά για νά΄ ρθει
κι όλο συντρίμι χάνεται, στο γύρισμα των κύκλων."

(Κ. Παλαμάς)

Στους ΔΕΛΤΑ Χαιρετισμούς, αναφέρεται και η παρακάτω παραβολή, παρα τη βουλή. Η παραβολή μας μιλά για τον ληστή που μετανόησε, δηλ. άλλαξε γνώμη από μία και μόνο φράση του Κυρίου:
(Ληστής, με το όπλο κολλημένο στα πλευρά ενός άνδρα): -ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ!
(ο καθωσπρέπει Kύριος, σοκαρισμένος από την ξαφνική επίθεση): - Δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις· είμαι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου!
(και ο μετανοήσας ληστής): -ΟΚ, ΤΟΤΕ ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΟΥ!

Στο ίδιο πνεύμα και με παρόμοια μηνύματα, ο εν σταυρώ αληθής και εν τηλεοπτικώ φακώ αποτυπωθείς (διασταυρωμένος Δίας ταυρωμένος) μύθος που ακολουθεί ανάμεσα στους εγγαστρίμυθους (μιμούμενους την φωνήν του αφεντικού τους) άνδρες αδηφάγους της ελευθερίας του λόγου περί γαστριμαργίας:
Πρετεντέρης: -Πως βλέπετε την αντίδραση μερίδας του κόσμου απέναντι στα μέτρα της κυβέρνησης;
Πάγκαλος: - Πρόκειται για μερίδα εστιατορίου· μόλις 400 γραμμάρια!
(MEGA, Τετάρτη 10 Μάρτη)

Οργισθείς ο Κύριος κατηράσθη αυτούς· τον μεν πρώτον εις μέγκα δημοσιοτάφον, τον δε δεύτερον ανεγκέφαλον (ανάγκαι φελλών), να σκέπτεται αποκλειστικώς δια του στομάχου (έναντι εγκεφάλου), με την φράση "Κατηραμένοι σεις· ο μεν Πρώτος εν εντέροις, ο δε δεύτερος εν γαστρί, ότι γαρ συσκέπτεσθε εν Καστρί και θέτετε λαόν εν γκαστρί". 
Mετά το πέρας της παραβολής, ο μικρούτσικος τω δέμας, αλλά μέγιστος στην ψυχή,  αριστερός ψάλτης Μπίρμαν ξανάνοιξε τους Δ΄ χαιρετισμούς, που είναι γεμάτοι από ύμνους και παραινέσεις προς τους νέους ανθρώπους. Παραινέσεις που καθοδηγούν τους νέους προς τον έρωτα και την ψυχή της πραγματικής ελευθερίας και με τη βοήθεια του παπα-Δημήτρη άρχισε να Δημητρη άδει:

"Η Ελευθερία είναι μια ωραία γυναίκα,

που έχει υπογάστριο και υπεργάστριο.

Δεν είναι κανένα χοντρογούρουνο αστικό" 

Αδελφοί, 

ευλογοι, ακυροι ουκ έλαιον έλθει, Έφη μας

Αμήν. 
Come In.