Τρίτη ψηφοφορία

Δεύτε τελευταίον ασπασμόν

Δεύτερη ψηφοφορία

Πρώτη ψηφοφορία για τον "πρώτο": ψόφο-φορεία

(φωτο του Μάριου Λώλου για την "επιτυχή" έκβαση)

Έκδηλη η χαρά
των γερμανοτσολιάδων
για την επιτυχή έκβαση
της 1ης ψηφοφορίας
στην εκλογή του ΠτΔ

Όλη η μπόχα των χορτασμένων γυρολόγων του κοινοβουλευτικού πανηγυριού, ο σεξισμός, ο χαβαλές και άλλα δομικά στοιχεία (που κρύβονται ή δεν κρύβονται) κάποιων που στεγάστηκαν στον ΣυΡιζΑ προ ανακρούσματος της… «συντρόφισσας Τζάκρη» και πριν από όσα σπαραξικάρδια καταφανώς ακολουθούν, κλεισμένα στο σόου των τελευταίων ημερών.
Η φωτογραφία που κάνει το γύρο του διαδικτύου συνοδευόμενη από άπειρα σχόλια, τραβήχτηκε την Τετάρτη στη βουλή κατά τη διάρκεια της... κρίσιμης πρώτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Την απάντηση στα περί την εύγλωττη απεικόνιση που δείχνει τον Πέτρο Τατσόπουλο να κρατά το παλτό της Ραχήλ Μακρή και τον Γρηγόρη Ψαριανό να το μυρίζει καθώς οι γύρω γελούν -προφανώς απ' όσα άκουσαν- δίνει η ανεξάρτητη βουλευτής.
«Η φύση είναι σοφή. Όταν επέρχεται οποιουδήποτε είδους ανικανότητα ενός οργάνου, προσπαθεί να αντικαταστήσει τα αποτελέσματα της λειτουργίας του από άλλα όργανα λιγότερο ή περισσότερο σχετικά» ανέφερε -σύμφωνα με πληροφορίες του enikos.gr- η ανεξάρτητη βουλευτής σε στενούς της συνεργάτες σχολιάζοντας. «Δεν μπορώ να σκεφτώ, βέβαια, ποιανού οργάνου δυσλειτουργία ή ανικανότητα αντικαθιστά η γλώσσα, παράγοντας δηλώσεις για τακτοποίηση της μισής Αθήνας ή η μύτη λαμβάνοντας αγχωμένες βαθιές εισπνοές από ένα γυναικείο παλτό… Και για όσους δεν κατάλαβαν, οι πιθανώς ανίκανοι μυρίζουν σαν τον σκύλο» έλεγε η βουλευτής…
(με πληροφορίες από enikos.gr)

(το ρεπορτάζ για τη μπόχα Ψαριανού-Τατσόπουλου κ.λ.π. από το indexanthi.gr)

Κώστας Βάρναλης: Ο πλαστουργός της «νιας ζωής»

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από το θάνατο του ποιητή των «Μοιραίων», του Κ. Βάρναλη. Κι ενώ οι «Μοιραίοι» της γης δειλοί κι’ άβουλοι αντάμα αναρωτιούνται ακόμη «ποιος φταίει» για την άδικη μοίρα τους, οι στίχοι του ποιητή τραγικά επίκαιροι, περιγράφουν τη ζοφερή εικόνα του κόσμου μας: «Ω! τι μαύρα σκότη κ’ αίματα πηχτά! όλη η ανθρωπότητα κλαίει με βογγητά».
(το πλήρες άρθρο στο Περιοδικό)

Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη...

Κατάληψη στο ΕΚΘ, 6.12.2014

Ως πότε οι ζωές μας στα χέρια του κάθε κωλομπάτσου;

ΟΑΕΔ: «Η ντροπή δεν είναι δουλειά»

Το φασισμό βαθιά κατ' άλλα veto*, ναι ...

(*)Τα veto των "άξιο ΜΑΤ εικών" (για να μην πέφτουμε απ' τα σύννεφα...)

Δημοσιεύτηκε στις 20 Νοε 2014

H καθηγήτρια εγκληματολογίας Αναστασία Τσουκαλά μιλάει για το θέμα που ανέδειξε το περιοδικό UNFOLLOW.
Στην εκπομπή του Νίκου Μπογιόπουλου και της Κατερίνας Ακριβοπούλου, στον Real FM (19.11.2014).
Το ρεπορτάζ του UNFOLLOW εδώ

 

Rage Against The Machine, το Rock του Αντάρτικου

Κάτι τέτοιες μέρες σαν κι αυτές, στις 4 Νοέμβρη του 1992, οι Rage Against the Machine ντεμπουτάρουν στο μουσικό στερέωμα με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Και το Περιοδικό ανασύρει παλιό και καλό υλικό* και επιμελείται ένα καινούριο αφιέρωμα για την «Οργή ενάντια στη Μηχανή». Για το συγκρότημα που κράτησε ψηλά τη σημαία της πολιτικοποιημένης ροκ, σε δύσκολες εποχές , μέσα στην καρδιά του θηρίου. Για τη μπάντα που τροφοδότησε με ριζοσπαστισμό και μαχητικότητα πολλές νέες γενιές ανυπόταχτης έκφρασης μέχρι και σήμερα…
(εδώ ολόκληρο το αφιέρωμα)

Bruce Springsteen & Tom Morello - The Ghost of Tom Joad (Greek subs)
Ο Bruce Springsteen και ο Tom Morello (κιθαρίστας των Rage Against the Machine) ερμηνεύουν το "Φάντασμα του Tom Joad" που έγραψε ο πρώτος (1995), με αναφορές στο μυθιστόρημα του John Steinbeck "Τα Σταφύλια της Οργής" (1939) και την ομώνυμη ταινία του John Ford (1940).

Kobani still resists

Κουρδοι stop or talk άλλοι...

Μια πολύτιμη συνέντευξη στην ΕΡΤ-3 (Zona Rosa)

Χαμάλ Μπαλαμουτι, σύζυγος Κλόουν..εϊ

[...]Παπάδες, διαφημιστές, λόγιοι γράφουν για να εμπνεύσουν τις μάζες και να αρματώσουν τις μεγάλες αφηγήσεις που δεν είναι άλλο από μεγάλες αυταπάτες. Κακόμοιροι απλήρωτοι εκκολαπτόμενοι ρεπόρτερ ξεσκολίζουν τη διατροφική διαδρομή της μαντάμ Αλαμουντίν. Ένα λοβοτομημένο κοινό περιμένει το φρέσκο ρεπορτάζ.

Που έκλασε η σπουδαία κόμισα; Που άφησε τη μυρωδάτη πορδούλα του αυτό το ντελικάτο θηλυκό; Θα μας φέρει τα μαρμαράκια; Το μέγα δισκοπότηρο; Το Μεγαλέξανδρο; Θα σώσει τη δεξιά και το κέντρο; Θα συγκινήσει το χρυσαυγίτη οικογενειάρχη και τη συνταξιούχα γριούλα;

Ω, σελίδες θα γεμίσουν, σπουδαία άρθρα θα γράψουν στην Καθημερινή και στο Βήμα. Κι αυτά δεν πρέπει να χαθούν απ’ την ιστορία. Πρέπει να διαβαστούν, να καταγραφούν, να καταχωρηθούν, για να βρουν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος όλα αυτά τα σπουδαία ψηφιδωτά της ανθρώπινης μαλακίας εντοιχισμένα μέσα στο θολωτό νεοελληνικό τάφο της λογικής.

(του Αντώνη Αντωνάκου, από το alfavita)

Η Piazza Fontana, ο "τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού"

Giuseppe "Pino" Pinelli (21.10.1928 – 15.12.1969)

Στις 12 Δεκέμβρη του 1969, βόμβα τοποθετείται στην Αγροτική Τράπεζα [Banca Nazionale dell'Agricoltura] της piazza Fontana, στο κέντρο του Μιλάνο. 17 νεκροί και 88 τραυματίες είναι ο απολογισμός της έκρηξης. Όπως αποδεικνύεται, χρόνια μετά, παρακρατικοί ακροδεξιοί και μυστικές υπηρεσίες, είναι οι υπεύθυνοι για την αιματηρή επίθεση, όπως και για άλλες επιθέσεις σε όλη την Ιταλία˙ ανάμεσά τους ο σταθμός των τραίνων της Bologna, η Brescia και ο κατάλογος μακρύς..

Η «στρατηγική της έντασης»˙ η επί τοις ουσίας απάντηση του ιταλικού [παρά]κράτους που νιώθει να απειλείται από την αυξανόμενη άνοδο ενός κινήματος που αμφισβητεί την κυριαρχία του στα μεγάλα εργοστάσια και στις ιταλικές πόλεις, αλλά ταυτόχρονα και την «ορθοδοξία» του κομμουνιστικού κινήματος σε Ανατολή και Δύση. Η εμφάνιση του ιστορικού ρεύματος της Εργατικής Αυτονομίας, των εννοιών του «κοινωνικού εργάτη», του «εργατισμού», η γέννηση της Lotta Continua, της Potere Operaia, αλλά και των ένοπλων της Prima Linea και των Brigatte Rossi.

(ολόκληρο το άρθρο στο Περιοδικό. Αφιέρωμα από τον ios.press,  Ελευθεροτυπία, 18/1/1998)

Delil Dilanar - Qerîn

Προς Θεσσαλονικείς η΄ επιστολή Φαύλου

Αδελφοί

Παρά τράγου, δα...

Καθώς πέφτει σταδιακά η θερμοκρασία κι αρχίζουν τα ψυχοσάββατα (ψύχος – Σάββατα), επιζητώ να εορτάσω την παγκόσμια ημέρα κατά των παγκόσμιων ημερών. Να συμμετάσχω σε μια γιορτή μνήμης της λήθης, σ’ ένα διαολεμένο τρισάγιο, μια ταπεινή δοξολογία, να γιορτάσω στα σκοτεινά τα Φώτα και μη πάσχων ένα Πάσχα.
Μας την έχει δώσει, αλλά εσείς μείνετε μαζί μας, ακολουθεί σύντομο διάλειμμα για δυσφημίσεις και δελτίο ακραίων μετ’ αιωρολογικών φαινομένων.
Οι λαγοί με τις γκαργκάνες, αφού φάνε αστακούς με δαγκάνες, βγαίνουν και προτρέπουν –χωρίς να προντρέπονται- να κόψουμε τη σαρδέλα γιατί δεν αντέχει τέτοιες δυσβάσταχτες πολυτέλειες η ανοικονόμητη οικονομία. Και οι ανασφαλείς ασφαλισμένοι παρακολουθούν, καθηλωμένοι στο αναπηρικό τραπεζάκι του διαλόγου. Αει στο διάλογο με τα ΑμΕΑ (Άτομα με Εκχωρημένη Ασφάλιση). Πάντως είναι άσχημο να αναγκάζεσαι να συνθέτεις ενώ είσαι Αναλυτής, αγγίζει τα όρια της αναλητείας. Αναλυτικά, άλλη φορά.
Πίσω στην πόλη μας και επί πόλεως ο επιπόλαιος. Ένας αλλά κλαίων, επαίτης στις επετείους που επισκέπτονται την συμβασιλεύουσα τα σημαίνοντα προσώπατα, επισημαίνοντας όσα δεν σημαίνουν τίποτα. Σίγησε κι ο αρχιεπίσκοπος που έβαζε κάποια πράγματα στη θέση τους και κάποια άλλα σε άλλη θέση, για να ψάχνουμε να τα βρούμε και να ξεχνάμε αυτά που αληθινά μας καίνε. Κι εμείς μείναμε αβοήθητοι, μην έχοντας Πούτιν και φαλλοί κλίναι (πού την κεφαλή κλίναι, διασκευασμένο)…
Με το μυαλό στα καλοκαίρια, γράφαμε last time (να ομιλούμε και την καθομιλουμένη) για τα τοπωνύμια της Χαλκιδικής, αλλά και το Αιγαίο δεν πάει πίσω. Τίνος είναι η Τήνος; Να σε πάρω στην Πάρο, να σε σύρω στη Σύρο, να σκάσω στην Κάσο. Κάθε χειμώνα ο νους προστρέχει ιαματικώς στις Αιγαιότσαρκες του καλοκαιριού. Φάρος που ανάβει στην Ανάφη, μνήμες γάβρου της Γαύδου, ήταν φύρα τα Φηρά, ούτε μια βίδρα στην Ύδρα, πέσαμε σε σκόπελο στη Σκόπελο, άλλο στοιχείο στη Χίο, ας ήμουν τώρα στην Ίο έστω και με ίωση…
Ας τελειώσουμε έτσι, με αναφορές στα καλοκαιρινά: Καλά που ξέμειναν κάποιοι βλαμμένοι ρομαντικοί –όπως τους αποκαλεί ο Κέρουακ- σ’ αυτή την πόλη και λένε και καμιά αλήθεια μέσα στο μπουμπουνητό της βλακείας που βούβανε τη λογική. Μπράβο Γιώργο Στάμκο για το άρθρο στο καλοκαιρινό “Δυτικώς” –αργώ αλλά δεν λησμονώ- αλλά και για άλλα άρθρα που κατά καιρούς ταράζουν όσους έχουν ακόμα αίμα και ζωή στις φλέβες τους.
ΥΓ (άσχετο): Δηλαδή το άσ(θ)μα του Λορέντζο Μαχαιρίτσα (αυτού ντε που τραγουδάει εργολαβία σ’ όλες τις εκδηλώσεις του Κ.Κ.Ε. μαζί με τους ίδιους και τους ίδιους κάθε χρόνο) «ζηλεύω το μικρό σου το γατί», δεν είναι άσεμνο;

(αναδημοσίευση από indexanthi.gr)

Φθινόπωρο

Αμ΄ έπος αμ΄ έργον

Νίκη στην Ιντιφάντα

«Σ’ αυτή τη γη έχουμε ότι δίνει αξία στη ζωή μας:
το δισταγμό του Απρίλη,
τη μυρωδιά του ψωμιού την αυγή,
τη ματιά της γυναίκας στους άντρες,
του Αισχύλου τα έργα,
το ξεκίνημα του έρωτα,
πάνω στην πέτρα το χορταράκι,
τις μανάδες που ζουν με την ανάσα του φλάουτου
και το φόβο των εισβολέων για τη μνήμη……………
Ότι δίνει αξία στη ζωή μας, το χουμε σ΄αυτή τη γη:
Τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη
Την ομορφιά της ώριμης γυναίκας
Την ώρα που μπαίνει ο ήλιος στη φυλακή
Το σύννεφο που αλλάζει χιλιάδες μορφές
Το χειροκρότημα για εκείνους που χαμογελούν στο θάνατο
Τον τρόμο του δυνάστη για τα τραγούδια….»

(από τον Παλαιστίνιο ποιητή Μαχμούτ Ναρουίς)

Ανάμεσα στο φως και τη σκιά

[...] Σκεφτόμαστε ότι είναι απαραίτητο να πεθάνει ένας από μας για να ζήσει ο Γκαλεάνο.

Και για να ικανοποιηθεί η αυθάδεια του θανάτου, στη θέση του Γκαλεάνο θα βάλουμε ένα άλλο όνομα, έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να παραμείνει ζωντανός και ο θάνατος να φύγει όχι με μια ζωή αλλά μόνο με ένα όνομα, κάποια γράμματα χωρίς σημασία, χωρίς δική τους ιστορία, χωρίς ζωή.

Έτσι αποφασίσαμε ότι ο Μάρκος από σήμερα πρέπει να πάψει να υπάρχει.

Θα τον κρατούν από το χέρι η Σκιά ο Πολεμιστής, και το φωτάκι για μη χαθεί στο δρόμο, ο Δον Ντουρίτο θα πάει μαζί του, καθώς και ο γερο-Αντόνιο(*).

Δε πρόκειται να τον νοσταλγήσουν τα παιδιά που παλιά μαζεύονταν για να ακούσουν τις ιστορίες του, γιατί είναι ήδη μεγάλοι, έχουν κρίση και αγωνίζονται όπως αυτός και περισσότερο. Για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, που είναι το καθήκον κάθε ζαπατίστα.

Ο γατό-σκυλος, και όχι ένας κύκνος, θα τραγουδήσει το τραγούδι του αποχαιρετισμού.

Τέλος, όσοι καταλαβαίνουν θα ξέρουν ότι δε φεύγει αυτός που ποτέ δεν ήταν εδώ, δεν πεθαίνει αυτός που δεν έχει ζήσει.

Και ο θάνατος θα φύγει, εξαπατημένος από έναν ιθαγενή με το όνομα Γκαλεάνο στον αγώνα και θα περπατήσει ξανά σε αυτές τις πέτρες που έχουν τοποθετηθεί στον τάφο του και θα διδάξει, όποιον του το επιτρέψει, το βασικό του ζαπατισμού, δηλαδή, να μην ξεπουλιέται, να μην παραδίδεται, να μην υποχωρεί.[...]

[...]Λέγοντας όλα τα παραπάνω, στις 2:08 της 25ης Μαΐου 2014, στο νοτιοανατολικό μέτωπο της μάχης του EZLN, δηλώνω ότι παύει να υπάρχει ο γνωστός ως Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος, ο αυτοαποκαλούμενος «υποδιοικητής από ανοξείδωτο ατσάλι».

Αυτό.

Με τη φωνή μου δε θα μιλά πλέον η φωνή του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση.

Αυτά. Υγεία και ποτέ ξανά… ή για πάντα, όποιος κατάλαβε θα ξέρει ότι δεν έχει πλέον ούτε είχε ποτέ σημασία.

Από τη ζαπατιστική πραγματικότητα.

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος.

Μεξικό, 24 Μαΐου 2014.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ


(*) Σε μια από τις ιστορίες του γέρο-Αντόνιο εμφανίζεται η μορφή του Μποτάν-Ζαπάτα (Votán-Zapata). Πρόκειται για το συγκερασμό δύο κορυφαίων προσώπων της ιστορίας του Μεξικού, του Μποτάν (ιθαγενής μυθική μορφή) και του Ζαπάτα, που ξαναγεννιούνται για να γίνουν «ο φύλακας και η καρδιά του λαού». «Είναι η τρυφερή λύσσα που οπλίζεται. Η άδικη ειρήνη που γίνεται πόλεμος. Ο θάνατος που γεννά. Η απελπισία που γίνεται ελπίδα. Ο πόνος που γελά. Η σιωπηλή κραυγή. Το δικό μας παρόν για ένα ξένο μέλλον. Τα πάντα για όλους, για μας τίποτε… Εμείς, ξεροκέφαλη αξιοπρέπεια… Κοκκινόμαυρη σημαία… Κόκκινο αστέρι».

Who's left to write?

Aκολουθεί πολιτική διαφίμωση

Miracolo, miracolo!

Δία, να γυνή Κοινή!

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι (7.7.1893-14.4.1930)

Δεν είναι μόνον ο κομμουνισμός στη γη
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μες στο σπίτι
στο τραπεζάκι εμπρός,
στις σχέσεις, στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.
(Β. Μαγιακόφσκι - «Ξελάσπωσε το μέλλον»)

Ποιητικοί στοχασμοί

Βους πλέκων ιάμβους

Το σκέφτηκα, το ψείρισα, το είδα μέσα έξω

ρώτησα αηδόνια και πουλιά, ρώτησα και τα γίδια

κι ευθύς το αποφάσισα στου νου μου τις ζυμώσεις

να συνεχίσω να μιλώ με ποιήματα και στίχους.

Ο δεκαπεντασύλλαβος είν’ η παράδοσή μας

γραμμένη πάνω στα βουνά, γραμμένη και στους κάμπους

πότε με πένα και φτερό και πότε με μολύβι.

Η Δέσπω κι ο –αλί- πατσάς, ο Άκης και η Βίκυ,

η Γκόλφω με τον Τάσο της, Hollande, Tayyip κι Obama,

ο Δένδιας, η Τρισεύγενη, η ωραία κοιμισμένη

της Σαμαρίνας τα παιδιά, του Πάγκαλου τ’ αγγόνι

του Vladimir οι αγωγοί, του Δ.Ν.Τ. οι λύκοι

στριφογυρνούν στους στίχους μου, μονοπωλούν τα νέα

κι όλο μου βγαίνει μια βρισιά κι όλο την καταπίνω

για χάρη της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας

που μας προσφέρουν αφειδώς του κόσμου οι Φασουλήδες.

Πιο κει, πολύς πολιτισμός, αχός βαρύς, βαβούρα

Κουλτουριαραίοι κι άσχετοι, όρνια και καλλιτέχνες

special κιμάς, ανάμικτος, μες στον καλό τον μύλο

που όλα τ’ αλέθει μια χαρά και βγάζει κεφτεδάκια.

Να φας εσύ, να φάω εγώ, να φάει ο κόσμος όλος

να φάει και του πολιτισμού η βιομηχανία

με τα ογδόντα στόματα, τα εξηνταδυό στομάχια

με «τι ωραία τι καλά» και με το νάνι-νάνι.

Ο… πρόξενος θα μας μιλά, είπε, με τα τραγούδια,

μην μας κακομαθαίνετε και ρίγη προξενείτε

στο προξενιό της μουσικής με τη γονυκλισία.

Ουαί, αλί και τρισαλί, αλίμονο και bullshit

να ‘χεις έντεχνους απ’ τη μια, σκυλάδες απ’ την άλλη

να ‘χεις κι απροσδιόριστους εις τον μεσαίο χώρο

ολημερίς να κρώζουνε, τις νύχτες να γκαρίζουν

ντε και καλά διασκεδαστές στο μαύρο μας το χάλι.

Γι’ αυτό το αποφάσισα και συνεχίζω, αδέρφια

με δεκαπεντασύλλαβους φιλάκια να τους στέλνω

να σηκωθούν Σκόκος, Σουρής, να σηκωθεί κι ο Σούτσος

στα άθλια κρανία τους βαρύς να πέσει ο

(άδοξο τέλος ελλείψει ομοιοκαταληξίας. Και εις έτη πολλά).

(αναδημοσίευση από το indexanthi)

18 χρόνια μ' ας λείπει...

(μια μαγνητοφωνημένη συνέντευξη* που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ)

- Μεγάλε ποιητή, τι εννοείτε όταν λέτε «με μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι ξαναφτιάχνουμε την Ελλάδα»; 
-Εννοώ πως με τέτοια υλικά, δεν πα' να καταστρέφει όσο θέλει  ο καπιταλισμός ανθρώπινες ζωές και χώρες; Τον αγνοούμε· για να μην πω τον έχουμε χεσμένο! Να δείτε ότι κάποτε αυτά τα υλικά θα τα επικαλούνται και οι μελλοντικοί πρωθυπουργοί.

-Αλήθεια, τι συνέβαλε στη διάπλαση της παιδικότητάς σας;
- Το άκρως ανατρεπτικό και επαναστατικό περιοδικό «Διάπλασις των Παίδων».  

 - Και τι γύρευε το αλεπουδέλι στο παζάρι του Ελ Ντοράντο;

- Οι λέξεις από «Ελ» πάντοτε μου ασκούσαν μια μαγεία. Ελλάδα, ελέφαντας, έλκος, ΕΛΤΑ, ελαφρότητα, Ελένη (παλιός έρωτας), ΕΛΑΪΣ (Φυτίνη) κ.ά.

- Ελ-αστική συνείδηση;

- Κι απ’ αυτό…

- ΕΛΑΣ – ΕΑΜ – Αντίσταση;

- Όχι απ’ αυτό! 

- Το «Υ» πώς προέκυψε;

- Για μένα είναι το πιο ερωτικό γράμμα. Αν το δεις ανάποδα μοιάζει με γυναικείο σώμα που έχει τα πόδια ανοιχτά και θα έλεγα …με κάποια υγρασία. Δεν είναι τυχαίο που οι Γάλλοι το λένε «υγρέκ». Έτσι σκέφτηκα να το κολλήσω δίπλα στο «ΕΛ» και προέκυψε το «ΕΛΥ».

- Ήτοι;

- Το «ίτη» με προβλημάτιζε πολλά χρόνια. Ήθελα κάτι από Σεφεραδίτη που γεννήθηκε στην Κρήτη, αλλά να 'χει και ολίγη από Αιγαιοπελαγίτη, πασπαλισμένη με  ποιητή ερημίτη κ.λ.π. Ξέρετε, χρόνια ολάκερα βασανίστηκα μ’ αυτό, μέχρι που το μαρτύριο αυτό έλαβε τέλος κι έτσι γεννήθηκε το αρχαιοπρεπές «Ελύτης».

- Τι πλάστης!

- Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος!... Δηλαδή αν με διόριζε ο Πλαστήρας, θα είχα περισσότερα εύσημα ταξικής συνείδησης; 

- Εννοείτε κάτι για τον διορισμό σας στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα του Ε.Ι.Ρ. από τον Παπάγο;

- Εντάξει, δεν τα πήγαινα και τόσο καλά με στρατηγούς και Ταξίαρχους…

- Και το Παράσημο του Ταξιάρχου του Φοίνικος, το 1965;

- Εκείνη την εποχή το Παλάτι αναγνώρισε πως δεν υπήρχε σπουδαιότερος από μένα ποιητής εν Ελλάδι κι έτσι μου το απένειμε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος.

- Μα αυτός ήταν Δανός…

- Είπαμε, τι Πλαστήρας- τι Παπάγος, τι Λωζάνη- τι Κοζάνη, τι Δανός, τι Έλληνας, τι Σουηδός...

- Το Σουηδός, τι σχέση έχει με το βασιλιά;

- Είστε και ανενημέρωτος αγαπητέ μου. Το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Σουηδός βασιλεύς Γουστάβος μού το απένειμε.

- Αναφέρατε τη λέξη Σεφεραδίτης. Με το Σεφέρη τι σχέση είχατε;

- Καμία. Άλλωστε ήταν παντρεμένος. Απλά ο Σεφέρης ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντιβασιλέα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, με πρότεινε για Διευθυντή του Ε.Ι.Ρ. τα μαύρα χρόνια 1945 -’46.

- Πολλές αγάπες με βασιλικούς παρατηρώ…

- Ναι, ειδικά οι πλατύφυλλοι στη βεράντα μου με ξετρελαίνουν και με γεμίζουν έμπνευση. Έναν παρόμοιο είχα δωρίσει στη Βασιλική Φιλολογική Εταιρία του Λονδίνου, όταν μου απένειμε το αργυρούν μετάλλιο Benson.

- Μεγάλε ποιητή, πες μας στον αιώνα σου τι βλέπεις από τη βεράντα σου;

- Το Αιγαίο.


* η απομαγνητοφώνηση έγινε στο στούντιο της Weak ιππίδια -αδύνατα αλογάκια (στην κούρσα της ταξικής διανόησης)

Επίκαιροι αμίλητοι

Φυσικά η απεργία δεν καταφέρνει και πολλά, όταν γίνεται λειτουργία ολίγων γραφικών, που πιστεύουν ακόμα πως ο κόσμος αλλάζει με αγώνες κι όχι με γκρίνιες και λαϊκό φασισμό, μονταρισμένο στα Ποτάμια και τις Ελιές. Πως για να έχει ο κάθε κουράδας απεργοσπάστης το ελάχιστο τεμάχιο ευημερίας, κάποιος ξεπατώθηκε κι άφησε τα κόκαλά του σε κάποιο ξερονήσι της αδιαφορίας των πολλών. 

Φυσικά η απεργία είναι μάταιη, όταν την κακολογεί αυτός που θα πρέπει να την έχει ως όπλο στη φαρέτρα του. 

Αυτόν που

Τζακ Κέρουακ

Jack Kerouac, 12.3.1922- 21.10.1969

Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.
Σε αυτούς που βλεπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…
Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλα δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβα και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυίες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν οτι μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν.

Κι ήθελε ακόμη (Μαν. Αναγνωστάκης, 1925-2005)

Αυτάρεσκη ψυχή...

(Οσάκις μ' πουλάς ΑΥΤΙ τη συγκλονιστική ερμηνεία στο "Ντικ" θ' ανοίγω τις αυτάρες μου στο τέρμα...)

Άν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο και ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά
μέτρα. Οταν π.χ. ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιό του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του. Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν πού και πού μεγάλες γιορτές στο νερό, γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά. Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία μέσα σε αυτές τις κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν π.χ. τη γεωγραφία για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες που θα βρίσκονταν κάπου τεμπελιάζοντας. Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών.

Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και ότι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον.

Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα από αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν...

κ Αφρογδυτη Αλ Σάλιαγκ

(Το μπλογκάκι για λόγους κρίσης και λογοκρισίας έχει λογοκρίνει με μαύρο πλαίσιο τα επίμαχα σημεία στη φωτο)

«...Έβγαινες πρωτοσέλιδη γυμνή και μεθυσμένη
γιατί με γυμνοσάλιαγκες είχες λογαριασμούς.
Του Μπένι τις παπάριες τραύλιζες σαλε(χ)μένη
μιας κουστωδίας μαθήτρια με λαμογιών χρησμούς.

Τι ζήλεψες τι τα ‘'θελες τα ένδοξα Παρίσια;
έτσι κι αλλιώς σαβούρα βιβρ και πίπες γαλλικές
μεσ' στη μπουζού "αντίσταση" θα κάνεις με γαμίσια
και παραισθήσεις που θα ζεις μέσα στις φυλακές.»

(μικρούτσικο εκτελεστικό απόσπασμα από τους τοίχους "Ο Άμλετ τοις Ελλήνοις")

Πέντε χρόνια χωρίς τη Μαρία Δημητριάδη

Canta Αντώνη, κάντα κεφάτα...

Αντώνη Κάντα, κάντα και φάτα. Κάντα κεφάτα με κέφι και τραγούδι: Canta Moreno, κάντα! Μωραίνω αεί γηρασκόμενος γκόμενος που κολλάει σαν βδέλλα όπως ο Καρβδέλας (ο αηδιαστικά άδων αοιδός) με σχέσεις σαν της Βίσση. Σαν τις σβήσει απ’ τη ζωή του, οχυρώνεται στον αχοιρώνα του με μια τρελή φούρια στα φρούρια με καινούργια παντζούρια για λιγούρια. Βουρ για γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια  κι ας έρθουν γεννητούρια και μωρουδιακά πανιά από την Πάνια την Ανίτα. Αν ήταν η Amita πίτα θα τη βάζαν σε μαρμίτα κι όχι σε κουτί. Και τι κουτί! κουτοί κουτόφραγκοι… Κι ούτε φράγκο για το πολιτικώς κυνικό πολιτικό σκηνικό και τα λοιπά ύπατα αξιώματα. Ή πάτα άξιο ΜΑΤά που αυτά τ’ αφομοιώνει και τον τάφο του μειώνει για να κάνει οικονομία. Εικών ομοία με αυτή που διαβάζουμε στην ιστορία του τόμου “Ν” της μάνας του Γιωργάκη, που αρχικά μάς πούλησε το γιό της κι ύστερα άρχισε να πουλάει μέχρι και τα μαγιό της! Αχ Μαργαρίτα, μαγιό πούλα, αχ Μαργαρίτα μάγισσα...