Τα κάλαντα της εξέγερσης του 2008

Ίσως η μοναδική ηχογράφηση από τα κάλαντα που γράφτηκαν στην Κατάληψη της ΑΣΟΕΕ και τραγουδήθηκαν για πρώτη φορά την παραμονή των Χριστουγέννων, κατά τη διάρκεια της προσυγκέντρωσης για την πορεία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της εξέγερσης του 2008 μέσα από την Ερμού, πλατεία Συντάγματος, Μητροπόλεως. Δημοσιεύτηκε στα sites vathikokkino και infowar για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια.



—————————————-­————
Τα κάλαντα της εξέγερσης του 2008
—————————————-­————

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κάθε σπίτι και φωλιά, οι μπάτσοι είναι παντού. Έι!

Δακρυγόνα και φωτιές μεσ’ τη γειτονιά
ήρθε η εξέγερση, βοηθάτε ρε παιδιά.

Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,
μήνυμα θα φέρει από τον λαό.

Μες στη σιγαλιά, ακούμε τρία μπαμ
και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά.

Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό
και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό. Έι!

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κι η βουλή απέχει μόλις ένα ντου. Ντου!

Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες είν΄ πολλές
τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές.

Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,
φωνάζουνε συνθήματα και σπαν στα πεταχτά.

Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό
κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι τρέχει εδώ, Έι!

Δακρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή
ας δώσουμε στη γη μας ακόμα μια στροφή.

————————————
Ο Μικρός Μπουκαλιστής
————————————

Μου είπαν έλα να πάμε να δείς, φωτιές ανάψανε επί της Βουλής
Το δέντρο κάηκε και αυτό είναι σωστό, ας πούμε όλοι μας γαμώ το Χριστό
Ρα παμ παμ παμ
Δεν έχει ρεβεγιόν, δεν έχει χαρτιά. Μόνο φωτιά
Καίγονται μπάτσοι, πολλά μαγαζιά. Στο δρόμο υπάρχουνε πετρίδια πολλά
Κι εγώ γυρίζω μέσα στα χημικά. Φοράω κουκούλα, μάσκα, super γυαλιά
Ρα παμ παμ παμ
Να μην ξεχάσω να βάλω φωτιά στ' αφεντικά

Διαμάντια λαϊκής μούσας, δια μαντεια λαϊκισμού σας

Αγαπητά μου παιδιά

Μπορεί ο Λουκιανός (ποιος Κηλαηδόνης ρε;) από την πολύπαθη Συρία
–πλην πολιτογραφημένος Έλλην κι αυτός–
να έγραψε τους «νεκρικούς διαλόγους», όμως στο πέρασμα των αιώνων (ε, όνων)
η ελληνίς λαϊκή μούσα κατέγραψε πλείστους όσους άλλους.
Θα εστιάσουμε σήμερα στους μεσαιωνικούς τοιαύτους, μνημειώδεις διαλόγους μεταξύ ιπποτών ή ποτών
και δεσποσύνων, βασιλιάδων και βασιλισσών, φεουδαρχών και δουλοπάροικων,
κουλάκων και μουζίκων, ευγενών και πλεμπάγιας, λαού και Κολωνακίου.

Ένα από τα είδη των ήδη καταγεγραμμένων διά λόγων διαλόγων, είναι η Τ.Σ.Α.Κ.
(Τρυφερή Συζυγική Αβρή Κρεβατομουρμούρα).
Παρουσιάζουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ένα δείγμα που άπτεται
–εμμέσως πλην σαφώς σα φως– του μεσαιωνικού πολιτικού πολιτισμού:


– Τρεις τούμπες κάνεις στη στιγμή και άλλες δυο κατόπι
Αλέξη μπας κι είσαι ζαβό ή απλά τους κοροϊδεύεις;
Στο τέλος θ’ αμφιβάλλουνε ακόμα κι οι δικοί σου
άξαφνα πάνω ανέβηκες, άξαφνα θα κατέβεις.
– Παγώνα και τρυγόνα μου, κάργια και περιστέρα
δίχως τις τούμπες είν’ κλειστός ο δρόμος για τον θώκο.
Πρέπει τη μια να λες αυτό και έπειτα εκείνο
και όταν σου την πέφτουνε, τότε να κάνεις μόκο.


Ένα άλλο είδος είναι ο ξενερωτικός διάλογος. Όπως μαρτυρούν τα δύο συνθετικά
συνθετικά της λέξης (ξένοι και ερωτικός), πρόκειται για ερωτικό διάλογο μεταξύ δύο ξένων. Ιδού ένα δήγμα:

– Σιγά Αγγέλα, με πονάς. Και πρόσεχε το μάτι
κάλλιο αυτό να βγει όπως λέν’, παρά το όνομά σου.
– Antonis, πρώτα τ’ όνομα σου βγήκε. Ασ’ την πλάκα.
Θα σου ‘ρχομαι συνέχεια. Πονάει, μα ξέρω: αρέσει.

Οι διάλογοι όμως δεν περιορίζονται μόνο μεταξύ ετερόφυλων. Ούτε καν και αυτοί ακόμη οι ερωτικοί.
Λαμπρό δείγμα εκείνοι που συγκεντρώθηκαν υπό τον τίτλο «ναζί κανείς ή να μυζεί;», ένα δείγμα των οποίων (ω, πύον!) είναι και το ακόλουθο βουκολικό:

– Μη σε ζορίζει η στενή, σίδερα μη φοβάσαι.
Ορθώσου, μη βαρυγκωμάς. Πονούν τα παλικάρια;
– Έσκισα πρώτα το καλσόν από τη λεβεντιά μου
και αν καρφώσω κι αλλουνούς, θα χάσω το κοπάδι μ’.

Λίγο αριστερότερα στον πίνακα που φιλοτέχνησε με βάση τους διαλόγους και ευρισκόμενος
εις πανικό σε ισπανικό έδαφος ο λαϊκός ζωγράφος Ντομινίκ, διαβάζουμε:

– Και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλαξ
δεν κάνεις επανάσταση, παρά μονάχα μπίζνες.
– Πού το ‘δες, πού τ’ αντάμωσες, ξεκάθαρα να λέω
πως θέλω επανάσταση; ‘Γω θέλω το γκουβέρνο.

Στη βάση του ίδιου πίνακα που προσομοιάζει με την κόλαση του Δάντη,
τα τιμολόγια-παράδεισο του Πλούταρχου και το καθαρτήριο της τυφλής δικαιοσύνης,
βλέπουμε να βυθίζεται –λόγω ασύλληπτου πλην περιττού βάρους– το πράσινο, βαλτώδες και μουχλιασμένο έρμα
της κοινωνικοπολιτικής μυκητίασης που εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’80, μαζί με το AIDS:

– Σαράντα χρόνια στήσιμο δεν έχει ματαγίνει
συγνώμη για το ραντεβού, καλή μου Ιστορία.
– Βρε δε γ@μιέσαι λέω ‘γω που θα σε συγχωρήσω
τα τελευταία σου είν’ αυτά κι απέ ο ήλιος σβήνει.


Τέλος, ας μείνουμε στον χώρο της οσμηρής αποσύνθεσης, παραθέτοντας τον διαζευκτικό διάλογο
που κλείνει το σημερινό αφιέρωμα (αυτά μαζί με πολλά άλλα θα περιέχει το ντοκιμαντέρ
που θα προβληθεί στη μεγάλη τεσσάρα Κωστή από τη ΔΝΤ, τη Δημόσια Νανουριστική Τηφλεόραση):

– Φώτη μου, πες πως μ’ αγαπάς. Πες πως δεν θα μ’ αφήσεις.
Ο λόγος σου συμβόλαιο, φημίζεσαι γι’ αυτόνε.
– Πάει καιρός που σ’ άφησα, εγώ είμαι γυρολόγος.
Και μη με ειρωνεύεσαι, εντάξει; Ηύρα άλλη.


Άδων εις, χορεύοντες όλοι

(Το πώς Τιταν μια ευγενική whore-υγεία από το μέγα χορωδό theo)

Μπόχα Μαρφιν-έζικης προβοκάτσιας

Σαν έτοιμοι από καιρό, αμέσως μετά τη δολοφονία των δύο νεαρών Χρυσαυγιτών, ο Φαήλος Κρανιδιώτης γράφει, «το "ανύπαρκτο" άκρο δολοφόνησε δύο υπαρκτότατους νέους ανθρώπους» και ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος συμπληρώνει, «οι δολοφόνοι που σκότωσαν πριν από λίγο δύο χρυσαυγίτες δεν αποτελούν άκρο; Δεν πρέπει η ʽιδεολογίαʼ τους να απαγορευθεί από το νέο αντιρατσιστικό νόμο, όπως απαγορεύεται ο ναζισμός;»
Στα δελτία μαζικής λοβοτομής των 8, όλες οι παραδουλεύτρες των τροϊκανών ξεσάλωσαν περί των «δύο άκρων», με την εκφωνήτρια του Αντένα να κραυγάζει, «έχουν δίκιο οι βουλευτές της Χ.Α. να είναι οργισμένοι» και το Τρεμο-Πρετεντέρικο δίδυμο να κόβει και να ράβει περί περιφρούρησης του συνταγματικού τόξου.
Μέσα σʼ αυτό το αιματοβαμμένο σκηνικό και τα προπαγανδιστικά παραληρήματα, οι ουσιαστικά θλιμμένοι είναι ο κόσμος της Αριστεράς γνωρίζοντας, από ιστορική εμπειρία, πως το παρακράτος της Καρφίτσας και των Γκοτζαμάνηδων είναι εδώ, αειθαλές και φονικό, στην υπηρεσία κάθε βρωμιάς που εξυπηρετεί τους στόχους της οικονομικής εξαθλίωσης και του ολοκληρωτικού αυταρχισμού. Δεν έχει κανένα ενδοιασμό στο σχεδιασμό και την υλοποίηση κάθε άγριας προβοκάτσιας, ξεκινώντας από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, φτάνοντας στη Μαρφίν, στο Α.Τ. Ιερισσού και στις τωρινές δολοφονίες.
Η δολοφονία των εργαζομένων της Μαρφίν, στην πιο μεγαλειώδη διαδήλωση για το ξεπούλημα της χώρας, μούδιασε τις κινηματικές αντιστάσεις και έβαλε τους θύτες ενός ολόκληρου λαού σε ρόλο υπερασπιστή της δημόσιας ασφάλειας. Τέσσερα χρόνια μετά, η αποτρόπαια δολοφονία παραμένει «ανεξιχνίαστη», από τις, κατά τα άλλα, αποτελεσματικότατες μυστικές υπηρεσίες που, κατά Πάγκαλο, παρακολουθούν τους Αμερικάνους και διαγκωνίζονται σε μαγκιά με τη CIA. Η καταγγελία που αφορά στη χρήση ειδικού υλικού στις εμπρηστικές βόμβες της Μαρφίν, άγνωστης προέλευσης και καταλυτικά θανατηφόρας αποτελεσματικότητας, είναι χωμένη στο συρτάρι της υπόθεσης. Το τριπλό έγκλημα ανασύρεται μόνο όποτε βολεύει στην επιχειρηματολογία των θιασωτών των δύο άκρων, χωρίς καμιά αιδώ για την τυμβωρυχία και χωρίς καμιά απολογία για την έλλειψη απόδοσης δικαίου.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και οι «αντίφα» θεατρικές παραστάσεις από το σκυλολόι που εκτρέφει το νεοναζισμό και συνεργάζεται μαζί του, είχαν διπλό στόχο: να ανοίξει ο κύκλος του αίματος που θα δρομολογούσε την προστυχιά των δύο άκρων, και να σταλεί το μήνυμα πως οι καθεστωτικοί φασίστες κάνουν κουμάντο, κόβοντας την κάνουλα της επίσημης και ανεπίσημης χρηματοδότησης στα μαντρόσκυλά τους όταν το κρίνουν απαραίτητο.
Η διπλή δολοφονία των νεαρών νεοναζί, αυτών των αποπλανημένων άτυχων, έρχεται να εδραιώσει το μήνυμα: ή μνημόνια ή αίμα.
Σε μια συγκυρία όπου το νέο ασφαλιστικό δρομολογείται με όρους συντριβής, η δημόσια υγειονομική περίθαλψη κονιορτοποιείται, ο φόρος ακινήτων προοιωνίζει χιλιάδες άστεγους, οι παραδουλεύτρες της Τρόικας έπρεπε να εκτρέψουν τη λαϊκή οργή, να αποτρέψουν αντιστάσεις και να ολοκληρώσουν το καταγέλασμα περί συνταγματικού τόξου.
Το αίμα έγινε πολύ φτηνό μπροστά στο μεγάλο διακύβευμα του αμύθητου πλούτου που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας. Οι «παράπλευρες απώλειες» αυτού του αδυσώπητου οικονομικού πολέμου θα εξυφαίνονται σε εγχώρια και μη υπόγεια και θα υλοποιούνται χωρίς κανένα δισταγμό.

Νίνα Γεωργιάδου

[Καταχωρώ την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη της Νίνας, με μια μικρή επιφύλαξη· κι αν αποδειχθεί η προβοκάτσια, το βουλώνω. Αν, όμως (λέω... ΑΝ) ακολουθήσει μια προκήρυξη ανάληψης ευθύνης από συντρόφους του Παύλου Φύσσα, στο πνεύμα "Από τούδε κι εφεξής για κάθε έναν της όχθης μας θα μετράτε δύο της δικής σας", τότε θα επαληθεύονται οι Φαήλοι κι οι Λοβέρδοι;;; Άραγε είναι "άκρο" η αυθόρμητη (ή και προσχεδιασμένη) λαϊκή έκρηξη εκδικητικής οργής για τον αφανισμό της όχθης μας; Ή μήπως το "μέσο" για την αποφυγή του αφανισμού μας θα έρθει μέσα από άρθρα και κείμενα χιλιάδων σελίδων, αναντίστοιχων με την (απούσα) επαναστατική δράση; Και μιλάω για μια όχθη που για κανένα λόγο δεν οφείλει να αφανίζεται επειδή "έτσι καύλωσε" στο διεθνές καπιταλιστικό διευθυντήριο και στους ντόπιους δωσίλογους γερμανοτσολιάδες υπηρέτες τους. Και φυσικά, μιλάω σ' αυτόν τον τόνο, για να μη χέσω (ακόμη) στα νεροπότηρα των αγορητών του Σύριζα, που έχει μαλλιάσει ο στόμας τους να δηλώνουν πως «Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής συνιστά το ύψιστο έγκλημα», λες και τα υπόλοιπα κυβερνητικά εγκλήματα είναι υποδεέστερα.]

Αντίστροφες συνεντεύξεις

Ο εκδότης των «αντικυνωνικών» ανοίγει την καρδιά του στην πρώτη ρεπόρτερ που του ανοίγει την πόρτα (και τα πόδια, λένε οι κακές, ζηλόφθονες γλώσσες).

ΕΡ: Πώς σας ήρθε, ανάμεσα στα τόσα ιλουστρασιόν φυλλάδια που κυκλοφορούν καλύπτοντας σύμπαν το πωλητικό, κυνωνικό και πολιτιστικό φάσμα, να βγάλετε αυτή την φωτοτυπημένη φτηνιάρικη αηδία, χωρίς φτηνά όνειρα, lifestyle και διαφημίσεις;

ΑΠ: Ήθελα να ανταγωνιστώ τόσο τα άλλα έντρυπα (με τις πολλές τρύπες, που δεν θα εξηγήσω τώρα περί ποίων πρόκειται), όσο και την τυφλεόραση (συσκευή που πιστοποιεί τη ζωή των νεκρών) που προσφέρουν σπέρμα και αίμα αντίστοιχα. Εγώ προτείνω ένα τρίτο υγρό, το κάτουρο, για το οποίο δεν υπάρχει ακόμα τράπεζα σε αντίθεση με τα δύο παραπάνω. Σ’ αυτό αναγορεύτηκα μέγας χορηγός μέσω των Συνηγόρου του Κοπρίτη, Συμμορίας Άμεσης Φορολόγησης, Διεθνούς Αμνησίας και Γιατρών Χωρίς Τσίνορα.

ΕΡ: Ποιες είναι οι ιδεολογικές κατευθύνσεις σας;

ΑΠ: Χαίρομαι που είμαι ο μόνος εκδότης στον οποίο τολμάτε να κάνετε αυτή την ερώτηση. Προέρχομαι από αριστερή διαλυμένη οικογένεια, αλλά την εικοσαετία της εξαργύρωσης δεν πρόλαβα να βολευτώ στο δημόσιο. Έτσι, αφού δεν απειλούμαι τώρα από την ανεργία σκέφτηκα να κάνω κάτι περιμένοντας τον κοντό Γκοντό. Το φυλλάδιο το εκδίδω για βιοποριστικούς λόγους όταν δεν εκδίδομαι ο ίδιος, σαν τα παιδιά του Παντείου που δουλεύουν στα μπαράκια. Συντάσσομαι απόλυτα με τον ελληνικό πατριωτισμό που θέλει να επεκτείνουμε τα βόρεια σύνορά μας, την ώρα που η Τουρκία ροκανίζει τα ανατολικά. Κι αυτό γιατί έτσι η Ελλάδα θα μετατοπιστεί βορειοδυτικά και θα γίνει πιο δροσερή και πιο ευρωπαϊκή. Άσε που θα φύγει κι από αυτή τη βρώμικη λεκάνη, τη Μεσόγειο, όπου πλένουν τα πόδια τους ο έκτος στόλος, οι δουλέμποροι και ο τέως.

ΕΡ: Δείχνετε να διαφωνείτε με τον πολιτισμό του σήμερα. Τι αντιπροτείνετε;

ΑΠ: Μου αρέσει που σε πολιτιστικά περιοδικά βλέπω πλέον στην ίδια σελίδα άρθρα για τον Μάνο Χατζιδάκι και την Τζούλια Αλεξανδράτου. Όπως μου αρέσουν και οι συνεργασίες του νέου ρεύματος, του εντεχνοσκυλοπόπ. Όμως κάποτε πρέπει να αποτραβηχτούμε από το σκληρό κόσμο των ιδεοληψιών. Προτείνω να στηρίξουμε κάθε Ε.Α.Τ. - Ε.Σ.Α. (Επιτέλους Ανακαλύψαμε Τρόπους - Ετερόκλητες Συνεργασίες Αρπαχτής) και κάθε Κ.Ν.Ε. (Κοινωνικές Νανουρίστρες Εξουσίας). Να στηρίξουμε τον ακατονόμαστο που ετοιμάζει συναυλία (φυσικά δωρεάν) για την ολοκλήρωση του τείχους του Σαρόν με πέτρες (Sharon Stone). Να στηρίξουμε την πτώση μύθων και διαχωριστικών γραμμών. Να δεχτούμε τη θεωρία των δύο άκρων και να αποκηρύξουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, από δυνάστες ή σκλάβους. Και φυσικά να πάμε όλοι εθελοντές, οπουδήποτε μας στείλουν.

ΕΡ: Τέλος, τι έχετε να πείτε στη νέα γενιά;

ΑΠ: Παχυσαρκία, καθιστική ζωή, κάπνισμα, έρωτας χωρίς προφυλακτικό και προφυλακτικό χωρίς έρωτα, σκοτώνουν. Τα παιδιά να βγουν στους δρόμους για κοινωνικές αθλοπαιδιές όπως παλιά. Η κρίση είναι μια καλή αφορμή, η δικτατορία του αληταριάτου μια άλλη.

Σύμβουλος λόγω τέχνη ass

(Αξιόποινε) Αξιότιμε κ. (αν)εκδότα,

Σου αποστέλλω το παρόν πρόχοιρο σημείωμα
(εξ ου και τα λάθη λόγω αφής ρημάδας αφηρημάδας· παρακαλώ να παραβλέψεις όσα έχω διαγράψει) 
 σε μια απόπειρα να προάγω το έργο (τί σπουδαί ass!) της σπουδαίας (σ' υγρα πέος) συγγραφέως.

(Εις υγρά φαιά όπως "σούπα") Η συγγραφέας, όπως σου 'πα,
έχει σαφώς (σκατά με γεύση) καταμαγεύσει το (ναι!, ανοϊκό) νεανικό κοινό!
Και σύ ως εκδότης που προάγεις (μαστρωπ..) μ' αστραπιαία ταχύτητα
τη (λολο) λογοτέχνιδα Χρυσηίδα, οφείλεις να την επανεκδόσεις
με βελτιωμένα (προ φαλλό sex όφειλα) προφανώς εξώφυλλα.
Με εξώφυλλα που (πρωί οι όνοι ζουν) προοιωνίζουν τη μεγάλη της
(εις πρωκτική) εισπρακτική επιτυχία, με μια (ανά παρά στυση)
αναπαράσταση που συνήθως υμνεί μια γυμνή νεάνιδα
τυλιγμένη σε σεντόνια μεταξωτά για αντίστοιχους &..όλους.
(Οι δούλοι πόνοι) Ιδού, λοιπόν, οι προτάσεις (σεξ οφείλων) εξωφύλλων,
ύστερα κι από μια πονεμένη ιστορία ενός φίλου που, παρά τον μέχρι
δακρύων πονόλαιμό του, αρνήθηκε ακόμα και την αγορά μιας απλής καραμέλας
προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα για την αγορά των βιβλίων
της ("λογοτέχνη" είδους Δημουλά, ιδού!) λογοτέχνιδος Δημουλίδου.

Φιλικά (κι εμετά) και μετά τιμής
Ο σύμβουλος εκ δόσεων

ΥΓ. Οι νέοι τίτλοι των βαθιά ανατρεπτικών συγγραμμάτων
αφορούν στην οικονομική δυσπραγία (κοινώς δυσκοιλιότητα)
των κατ' οίκον μιας χώρας, που έχοντας κάνει το σκατό τους παξιμάδι
αδυνατούν να επενδύσουν τα πετρωμένα τους προϊόντα
στη λεκάνη της λογοτεχνίας και του πωλητισμού γενικότερα.
Και στενάζουν μέχρι δακρύων στο κρεββάτι ή στον καναπέ του πόνου...

(Θα τα βρείτε στα καλά βιβλιοπωλεία. Δεν δανείζονται χέρι-χέρι, ούτε βρίσκονται σε δανειστικές βιβλιοθήκες)

(Στο σχετικό βίντεο επί του κα'να πέος ακούμε σχετικά αποσκάσματα -θραύσματα ω! βίδας χρήση οίδας...)

Αχρείαστοι αχρείοι αστοί στην αναδιάρθρωση της χρείας*

(*χρεία-ανάγκη, οφείλω στην ανάγκη, φαίνεται...)

Ass machine χωρέσει το πνεύμα του Νικόλα για τη διασκευή του άσματος «Άμα σε λέγαν Baso»
(προφέρεται "μπάζο"), μα η πρωκτοβουλία των "58" χρειάζεται είδη έτερης προσω χύσ'(...)
καθώς ανά Συγγρο..τείται το πολιτικώς κυνικό πωλητικό σκηνικό tease whore ass.

«Χωρίς ντροπή γι αυτό που είμαστε»...    Ανερυθρίαστα δηλαδή!

Εάν ο βόθρος είναι εύγευστη σούπα

τα κουραδάκια δίνουν γεύση από μέσα

νέοι "σωτήρες" σε μια "νέα" βοθρογκρούπα

με συνταγή Κώστα Μπουχέσα.
 

Σαν περπατass σ’ αυτούς τους βόθρους να προσέχεις

να μην πατήσεις τη σκιά σου

σκατά στα ΜΑΤια σου αν πέσουνε δεν βλέπεις

ότι κι αυτοί θένε τον κώλο να σου πιάσουν...

Οι ρίψεις κατ' όν άραγε εμπίπτει στην κατηγορία της βίας "απ' όπου κι αν προέρχεται";;;

 

Τα ποιήματα στο δρόμο

«Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο
 έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν 
στις γωνίες κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα…

… Γι’ αυτό και τα ποιήματα 
που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: 
εκείνα που ποτέ δεν νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. 
Αυτά που περπατούν αδιάφορα έξω στο δρόμο 
με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε έτσι κι αλλιώς χεσμένο.»

Τα ποιήματα στο δρόμο/ Νίκος Χουλιαράς

Μελιγαλ...Oh, ya!

Αν μια φωτο αξίζει χίλιες λέξεις,
οι δυο γελοιογραφίες του Ιωάννου, αξίζουν δυο χιλιάδες άρθρα

Τα λόγια είναι περιτ τά   την ώρα που γνωρίζουμε, μοιάζουν με περιτ τώματα που χρόνια τα μυρίζουμε...

Επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν...

“Απ’ όλους όσους μας λείπουν, μένουν κάτι λίγες φωτογραφίες, φέτες ζωής που καταψύχονται τη στιγμή του “κλικ”, ενώ η ζωή συνεχίζεται, η ίδια ζωή που μας μάζευε όλους στον κήπο του σπιτιού, δίπλα στην ψησταριά, με την αυλόπορτα ανοιγμένη διάπλατα (…)
Κι αν μας λείπουν, δεν είναι επειδή έτσι το θέλησε η τύχη ή τα καμώματα ενός πληγωμένου θεού. Μας λείπουν γιατί τόλμησαν να προτείνουν μια ζωή καλύτερη απ’ την αγελαία. Μας λείπουν γιατί είπαν πως ψωμί θα υπάρξει ή για όλους ή για κανέναν. Μας λείπουν γιατί άναψαν ένα φως μες στο σκοτάδι, έντονο ή χλωμό -δεν έχει σημασία- γιατί η λάμψη του μας οδηγεί. Μας λείπουν γιατί στο μισοσκότεινο δωμάτιο ζύγωσαν το κρεβάτι του παιδιού, το χάιδεψαν, άφησαν στο μέτωπό του το αστεράκι του ήσυχου ύπνου, κι όταν βγήκαν από κει και πέρασαν στη δράση, το έκαναν ξέροντας πόσο πολλά είχαν να χάσουν, και το έκαναν με την αποφασιστικότητα αυτού που ξέρει ότι έχει δίκιο (…)
Ανδρώθηκαν τη χειρότερη εποχή κι έκαναν ό,τι μπορούσαν να την κάνουν να είναι η καλύτερη. Ανακάλυψαν ότι η Ιστορία ήταν μια απάτη, κι έγιναν σοφοί για να την ξαναγράψουν με την καλλιγραφία της αξιοπρέπειας. Ήταν προορισμένοι να θριαμβεύσουν, και προτίμησαν να είναι μοναχικοί. Πέταξαν από πάνω τους το πετσί της πατρίδας κι έγιναν μέλη της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας (…)
Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι”.

Λουίς Σεπουλβέδα, Να μάθουμε να ζούμε με τις απουσίες

Σιγά μην απεργήσω

Με Γάλλοι έλυνες πωλητικοί: Γιωργαντώνης Παπασαμαρέου

Γιωργαντώνης Παπασαμαρέου

 «Όπως ήδη έχω αναφέρει στην επιστολή μου της 23ης Νοεμβρίου 2011, το Κόμμα μου, η Νέα Δημοκρατία, έχει δεσμευτεί για την επιτυχία των στόχων του Προγράμματος Σταθεροποίησης, των βασικών πολιτικών του καθώς και της εφαρμογής τους. ο ίδιο ισχύει και για το Μνημόνιο/Οικονομική και Χρηματοπιστωτική Συμφωνία (MoU/MEFP) που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο την περασμένη κυριακή, με μεγάλη πλειοψηφία βουλευτών.

Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχουςε και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία.» 

Αντώνης Σαμαράς

«Αναγνωρίζουμε ότι, για την επίτευξη των προαναφερθέντων στόχων και των βασικών πολιτικών, θα χρειαστεί πολιτική βούληση και αποφασιστική εφαρμογή των πολιτικών για πολλά χρόνια.

Σε περίπτωση εκλογής μας ως επόμενη κυβέρνηση, θα παραμείνουμε σταθερά προσηλωμένοι στην αποτελεσματική υλοποίηση των στόχων του Προγράμματος που περιγράφονται ανωτέρω, και όπως καθορίζονται λεπτομερώς στο Μνημόνιο (MoU/MEFP).»

Γιώργος Παπανδρέου

King's ωρες και θεράποντες ιατροί

Εις αγωγή   
    Η ανάγνωση με τη μία κάθε πτυχής αυτής της πτωχής πλην τιμίας πτυχιακής εργασίας
θεωρείται εισέτι μία τιμία γνώση, αφού τη μία ζει, την άλλη δε ζει. Μοιάζει δε με διάβαση όπου οι λέξεις
σε διάβα στερούσαν άγνωστες, σε διαβαστερούς αναγνώστες, υπηρεσίες
και δημιουργούνται τόνοι πυρετών των υπηρετών στα ύψη, λες κι είχαμε υψηλές θερμοκρασίες.
Γι αυτό και υπάρχει τάση μίας τήξης από τα σημεία στίξης.
Συμπεράσματα εύλογα για όποιον τα ευλογά· θα έλεγα “έλλογα”,
ανάλογα με τ' αλόγου γνώσεως. Και αν αγνώς τιμούνται οι λέξεις,
ανοίγουν οι ορίζοντες και αναγνωρίζονται σα να γνωρίζονται από παλιά,
όπως η γνωστή-άγνωστή μου Άννα Γ. νόστιμου αναγνώστη μου. Στο λέω
για να μη δεις τάσεις και να μη διστάσεις να εισέλθεις στη γνώση
μετά βαΐων και σκλάβων. Ειδικά στις πιο λογικές από τις εκλογικές Κυριακές
των Βαΐων, που το κόμμα μετρά βαϊα (πτώμα νίκη…) και με τραβάει απ' το μανίκι.
Για τον ίδιο λόγο λέω με νάζι πως πλεονάζει πλέον να ζει ακόμη κι ένας επιπλέον Ναζί
στο “ναό της δημοκρατίας”. Φοβού τους τόσο δα ναούς και Γιούρα φέροντας.
Είμαστε εξόριστοι στην Ικαριά, καρδιά μου, και πρέπει να 'χουμε σαφή διακριτικά
σα φίδια Κρητικά. Άλλωστε αυτό το μήνα μοιάζει σα να το λες σ' Ανατολές,
αφού τον Αύγουστο δεν υπάρχουν οι Δύσεις δια Τήνο, ντε, όπως διατείνονται
μερικοί στην Αμερική, χωρίς βασιλική μπέρτα με αντίλαλο–echo,
για τις ώρες των βασιλέων, βάσει λεόντων που
θεραπεύουν θωπεύοντας κάθε θέρος το θηρίο του αγγλικού θυρεού.



“King's ωρες και θεράποντες” - Ου μπέρτο ΕΚΟ, echo...echo...echo...echo...

Ώδινεν λόρδος και έτεκεν Μυν-τελετών Μίντλετον. Ναι, η μυς ποντικομαμή Μις Kate Μiddle ετών (που θα πει Μεσαίωνας), άνευ μαμής έτεκε σε τεκέ. Όχι για χάρη της, αλλά για χάρη του αγγλικού θρόνου και για χάρη του πρίγκηπα Χάρρυ, έτεκεν τον τρίτο διάδοχο στην Αίθουσα του θρόνου της Ζωής που δεν έζησα Βίον ανθόσπαρτον με Λάμψη φωτός του κώλου, κυνός Φώσκωλου.
      Διάδοχος δια δοχείο πτυέλων, φλεμάτων και αγγλικών φλεγμάτων. “Φτού, να μην αβασκαθεί, φτου και ξαναφτού!”, δόστου κι έφτυνε το μωρό να μην αβασκαθεί, ο αββάς-καθίκι, ο μωρός της αγγλικανικής εκκλησίας. Εκκλησιαστική μούσα κι έκλυση αστικής mousse και αίμα, μούσκεμα από τα πτύελα το μωρό, που ήταν απροσδιόρ

Ξυλο, car, βουνα

Αντιγραφή από το εξώφυλλο Silent Corner At The Empty Stage- Peter Hammill (ξυλοκάρβουνα σε κανσόν 90Χ90 εκ., 1986)

A kiss στον Όττο

Εκεί στο Νότο
που τρίζει ο θάνατος κι η φτώχεια κάνει κρότο
σε χώρα δούλων εταξίδεψα και φέτος
ψάχνοντας να 'βρω τους κατάλληλους Ναζί
Εκεί στο Νότο,
και απορώ που δεν μου ρίξανε μπουρλότο
να δουν τη μούρη μου να σκάει σαν βαρελότο,
είν' τελικά οι Έλληνες πολύ χαζοί...
Εκεί με τρόμο
έκλεισε ο Δένδιας της Αθήνας κάθε δρόμο
κι έβγαινα νύχτα μη μου ρίξουνε μολότοφ
να πάω να βρω του Σαμαρά το μαγαζί

Ποια πόλη, ποια χώρα
μου ‘λαχε, Άγκελα, για να τους πάω δώρα;
Σωπαίνεις, κοιμάσαι
και παραμύθι για τις εκλογές πουλάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
και ποιος Στουρνάρας σπρώχνει το καρότσι τώρα…

Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε να έρθω, ρε γαμώτο
κι όσα χωράνε στο καρότσι φέρνω δώρα
χάντρες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς
Πολλά καντήλια
βρισίδια και γαμοσταυρίδια άκουσα χίλια
μα έγραψα στ’ αρχίδια μου τα βογγητά τους
αφού είμαι άρρωστος εξουσιομανής

Ποια πόλη, ποια χώρα
με υπηρέτες σαν το Σαμαρά, τη Ντόρα;
Τους κλέβεις, τους λιώνεις
και παραμύθι για ανάπτυξη πουλάς!
Ποια πόλη, ποια χώρα
έχει σειρά για να τηνε κουρσέψω τώρα;

Εκεί στο Νότο...

Γιατί σκληρίζουν τα γουρούνια;

FREE SAKKAS NOW

Μ' αυτούς τους λίγους στί­χους του Πά­μπλο Νε­ρού­δα,
ο Κώ­στας Σακ­κάς απο­φά­σι­σε να κλεί­σει την ανα­κοί­νω­σή του από τις φυ­λα­κές.
(Δεν είναι τυχαίο που οι λέξεις SAKKAS και NOW
διαβασμένες αντίστροφα, λένε: SAKKAS WON)

Ε, μα!...

ΕΡΤυμολογικό λεξικό

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (από το ελληνικό "Δήμος- λαός" και "κράτος-εξουσία"): Το καθεστώς στο οποίο ο λαός ασκεί την εξουσία

Ψιχία τρως Γ΄ νόμο δοτών...

Την Παρασκευή, έξη οι Ούννοι, το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή της ΟΛΜΕ και των εργαζομένων στο Μετρό κατά της απόφασης της κυβέρνησης για την επιστράτευση.
Κύριο υποστηρικτικό στοιχείο της έκθεσης απόψεων της διοίκησης αποτελεί η ενσωματωμένη σε αυτές "γνωμάτευση" (...) ενός επίκουρου καθηγητή Ψυχιατρικής σε ιδιωτικό(...) Πανεπιστήμιο της Κύπρου(...), που υποστηρίζει ότι η απεργία στις εξετάσεις "θέτει σε κίνδυνο την ψυχική υγεία των υποψηφίων και των οικογενειών τους".

Μέιλ στο ιστολόγιο Press Project:
Αγαπητό Press Project,
είδα χθες την ανάρτηση για τη γνωμοδότηση του Καραγιάννη σε σχέση με την απεργία των εκπαιδευτικών, και μιας που με ενδιαφέρει επαγγελματικά η χρησιμοποίηση των "ψυ"-ειδικών για την καταπίεση των κοινωνικών αγώνων, έχω να συνεισφέρω στην πληροφόρησή σας τα ακόλουθα (σε περίπτωση που δεν τα έχετε βρει):
Ο Καραγιάννης, αν και μπορεί να είναι Κύπριος στην καταγωγή, δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Έχει το εκπαιδευτικό κέντρο Αντίστιξη, όπου εκπαιδεύει ιδιωτικά αυτό που ο ίδιος ορίζει συστημική-υπαρξιακή ψυχοθεραπεία, με μεγάλη δημοφιλία.

Από την άλλη, ο ίδιος είναι από τους ηγέτες σε αυτό το ρεύμα συμβουλευτικής & ψυχοθεραπείας που αντλεί από την Ορθόδοξη εκκλησία. Ενδεικτικά, είναι και ο τωρινός/παλιότερος (?) πρόεδρος του πρόσφατου συνεδρίου Ορθόδοξων Θεραπευτών που έγινε στο Βόλο.
Εγώ υποψιάζομαι ότι η κυβέρνηση απευθύνθηκε σε αυτόν λόγω ιδεολογικής και πνευματικής συγγένειας, και αυτός προμήθευσε μια γνωμάτευση κομμένη και ραμμένη από τη μια σε ένα "επιστημονικοφανές" μέτρο (γιατί λέει κοινοτοπίες για όποιον καταλαβαίνει την "ψυ" διάλεκτο), αλλά από την άλλη να τεκμηριώνει την αναγκαιότητα της επιστράτευσης με αναφορά στην ψυχική υγεία των παιδιών.
Με εκτίμηση,
Γ. Κεσίσογλου

Συνέχειας "ΚΑΤΑ"

Ηλ. Τσιριμώκος-Ειδικός εις συμφωνίας κατόπιν διαφωνιών

Επιστρέφουμε στα σχολεία
με το κεφάλι τόσο ψηλά,
π' ούτε καν βλέπουμε το έδαφος
(γι αυτό και πατάμε συνέχειας κατά...)

Τώρα μπορούμε και κοιτάμε τις συναδέλφισσες
κατευθείαν στα μάτια!
(ενώ πριν, ρίχναμε και κα'να μάτι
στο "κόλλα ράκη τους"...)

Στη "Ναυτονομοι παρ' embassy" (σύρει ζα)
κι έστω πάμε έδειξαν ...ευγενή άμυλα
(σε κιοτιλίκι "κι ό,τι να 'ναι, κιοτή νάνε") 

 
Τίποτα δεν πάει χαμένο,
σιχαμένη μας ζωή...

(τόνοι Ρώσου ανά στενο και...
τόκα θες; ούγια; τί;)

Αρχέγονα ένστικτα

Συνέβη στην Ισπανία, σε ένα χωριό της Λα Ριόχα,
το βράδυ της σημερινής μέρας του 2011,
κατά τη διάρκεια των λιτανειών της Μεγάλης Εβδομάδας.

 

Πλήθος κόσμου ακολουθούσε σιωπηλά τον Ιησού
και τους Ρωμαίους στρατιώτες που τον χτυπούσαν με το μαστίγιο.

 

Αίφνης μια φωνή έσπασε τη σιωπή.

Σκαρφαλωμένος στους ώμους του πατέρα του,
ο Μάρκος Ραμπάσκο φώναξε στον μαστιγωμένο Ιησού:
«Υπερασπίσου τον εαυτό σου!»

Ο Μάρκος ήταν δύο ετών, τεσσάρων μηνών και είκοσι ημε­ρών.

---

Από το βιβλίο ''Οι μέρες αφηγούνται'' του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012

Καρτεσιανά γινόμενα

Με ιδιαίτερη χαρά ο υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος  ανακοίνωσε ότι το πρόβλημα των υποσιτισμένων μαθητών που σωριάζονται στα σχολεία θα λυθεί με «ένα επιπλέον μέτρο στήριξης. Εξασφαλίστηκαν 20-25 εκατ. ευρώ ( 20 ή 25 εκ.; πλάκα μας κάνεις ρε γαμώτο; ούτε αυτό δεν ξέρεις; ακόμη κι αυτό, στο περίπου;) από το Κοινωνικό Ταμείο Στήριξης για να μπορέσουμε στο τέλος του μήνα να αρχίσουμε. Τα παιδιά θα μπορούν να λαμβάνουν κουλούρι και τυρί από το κυλικείο του σχολείου. Θα γίνει για όλα τα σχολεία».

Δε θα μου φανεί καθόλου περίεργο αν, όταν με το καλό ξεκινήσει αυτό το πρόγραμμα, δω στα κανάλια τον Αρβανιτόπουλο να μοιράζει κουλούρια στους μαθητές. Ελπίζω μάλιστα, να βρεθούν μαθητές που θα του δαγκώσουν το χέρι ή ακόμη και να τον μασήσουν ολόκληρο.

Όταν χρησιμοποιείς ευρωπαϊκά προγράμματα για να μοιράσεις 1 (ολογράφως: ένα) κουλούρι σε κάθε μαθητή, ομολογείς αυτομάτως ότι υπάρχει πρόβλημα υποσιτισμού. Όταν ομολογείς ότι έχεις στη χώρα σου πρόβλημα υποσιτισμού, παραδέχεσαι ότι η χώρα σου έχει μπει επισήμως σε φάση ανθρωπιστικής κρίσης. Αν δεν το παραδέχεσαι, είσαι ή ηλίθιος ή επικίνδυνος.

Για να φτάσει ένας μαθητής να υποσιτίζεται, σημαίνει ότι υποσιτίζεται και η υπόλοιπη οικογένεια. Για να φτάσει στο σημείο αυτή η οικογένεια να έχει κόψει το φαγητό, σημαίνει ότι έχει ήδη κόψει το ηλεκτρικό και το πετρέλαιο. Αν αυτό δεν είναι ανθρωπιστική κρίση, τότε τι είναι; Μόδα; Δίαιτα; Πώς ακριβώς χαρακτηρίζεται στη γαμημένη γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού και της εξαπάτησης το στάδιο εκείνο πριν τον θάνατο από πείνα;

Πόσο θράσος μπορεί να έχει ένας υπουργός για να χαρακτηρίζει «λύση» για τον υποσιτισμένο μαθητή το ΕΝΑ κουλούρι και λίγο τυρί; Πόσο δύσκολο είναι για έναν κοινό νου να αντιληφθεί ότι ο υποσιτισμένος δεν πεινάει με την ιδιότητα του μαθητή, αλλά του ανθρώπου; Δηλαδή όταν φεύγει από το σχολείο σταματά αυτομάτως η πείνα του; Όταν κλείνουν τα σχολεία στις διακοπές του Πάσχα, των Χριστουγέννων και του καλοκαιριού, το παιδί δεν πεινάει;

Πόσο ζαβός πρέπει να είσαι για να πιστεύεις ότι το σχολείο είναι κάτι σαν εξοχή που ανοίγει την όρεξη στον μαθητή; Οι Αρβανιτόπουλοι αυτής της κυβέρνησης, και ζαβοί δεν είναι και τον κοινό νου διαθέτουν. Απλώς δεν τους ενδιαφέρουμε. Δεν ανήκουμε στις αρμοδιότητές τους. Η μόνη τους αρμοδιότητα είναι να εξυπηρετούν τους δανειστές και να ξεπουλάνε τη χώρα.

«Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, είναι ήδη ορατά» τόνισε ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς μιλώντας σε συνέδριο που οργάνωσε το υπουργείο Ανάπτυξης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πόσο ακόμη πρέπει να μας φτύσουν, να μας κατουρήσουν, να μας χέσουν για να καταλάβουμε ότι η ζωή μας δεν αξίζει μία για την πάρτη τους; Τι άλλο πρέπει να μας κάνουν και να μας πουν για να ψοφήσει αυτή η τελευταία γαμημένη ελπίδα ότι «κάτι θα γίνει» έτσι, από μόνο του;

Τι άλλο πρέπει να γίνει για να αντιληφθούμε ότι αν δεν κάνουμε κάτι εμείς οι ίδιοι κι ο καθένας μόνος του, θ’ αρχίσουμε να βλέπουμε τα ραδίκια ανάποδα και η κυβέρνηση Σαμαρά θα στέλνει στις κηδείες μας κουλούρι αντί στεφάνου; Πρέπει να δεις το δικό σου παιδί να λιποθυμά από την πείνα για να ξυπνήσεις, ρε γαμώτο; Τόσο πια στο έχει κάψει το μυαλό το κωλοτούρκικο του MEGA και τα δελτία των 8;

Κι αν με γράφεις, που σου γράφω, παρ’τα από τη Γώγου μήπως και ντραπείς. Έστω και λίγο…

 Η ζωή μας είναι σουγιαδιές

Σε βρώμικά αδιέξοδα

Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα…

Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω, η Πατησίων.

…

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή

Ξευτίλα – μοναξιά – απελπισία

Κι ανάποδα

Εντάξει δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας

Και καπνίζουμε….

Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά…

Κατερίνα Γώγου. Τρία κλικ αριστερά..1, (αποσπάσματα).

Πηγή: ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Της γαλάζιας θάλασσας

Της γαλάζιας θάλασσας η απεραντοσύνη, ω δόξα του Αρχιμήδη και μούσα μου γλυκιά,

κρατάει στον αφρό της τα υπερωκεάνια, τις βάρκες τα γκαζάδικα, τα αντιτορπιλικά

κι έχουν τα πλοία απάνω τους για να τα κυβερνά, καπετάνιους μακαρίως επιπλέοντες

και Ροβεσπιέρους και Δαντών και Ναπολέοντες, χωρίς αυτούς η γη τι θα γινόταν πια.

Και θα ‘τανε αχρείαστα τόσα χρυσά μανίκια, δεν θα ‘φτανε ο Κολόμβος ως την Αμερική

στον κόσμο αν δεν υπήρχανε άνθρωποι και ποντίκια την τύχη τους να βρίζουνε κάτω στη μηχανή.

Όσοι σκούζουν «προχωρήστε οι μπροστινοί» κι όσοι κλείνουνε τη θλιβερή πορεία

στην ατέλειωτη της πλέμπας λιτανεία για να πάνε πιο μπροστά όλοι μαζί.

Καράβι ταξιδεύει χωρίς τον καπετάνιο -αν και κομμάτι δύσκολο νομίζω πως μπορεί

να πάει στον πάτο σούμπιτο χωρίς να ‘χει ρουφιάνο, είναι μια επιστήμη της θάλασσας κι αυτή

κι αν τύχαινε να στριμοκωλιαστώ κι αν δεν ήξερα αλλιώς να επιβιώνω

και τα στιχάκια μου στους ώμους να σηκώνω, ποιος ξέρει αν δεν κάρφωνα κι εγώ…

Έτσι λοιπόν τραγούδαγε ένας τραγουδοφτιάχτης, ρεμβάζοντας τη θάλασσα από την κουπαστή

μα κάπου παραπάτησε κι έπεσε στα νερά της κι όμως κανείς δεν του ‘ριξε σωσίβιο να πιαστεί

Του πλοίου ο τελμπεχανάς ήταν κι ο ακαμάτης, συνέχεια τη λουφόβγαζε κι ας ήταν σκέτος ναύτης

συνέχεια τη λουφόβγαζε κι έπαιζε μουσική και όλοι του ζηλεύανε την τέχνη του αυτή.

Μα ο άη Νικόλας –άγιε μου, μεγάλη σου η χάρη- πώς έτσι του τη βίδωσε δε μάθαμε ποτέ

βάζει μια νάρκη ο κόπανος το πλοίο να φουντάρει και ένα καρχαρία να φάει το χαφιέ

και έστειλε στον ποιητή ένα μικρό δελφίνι κι αφού απ’ τα πετρέλαια πρώτα καλά τον πλύνει

να τον αφήσει -το γιατί, εμένα μη ρωτάς- στο χρυσό χαμόγελο μιας ακρογιαλιάς…