Δικαίω Σίνη*

Πλαστικά κόκκινα γάντια, της Νίνας Γεωργιάδου

Ο κόσμος των αρίστων έχει μαλακά κι ευαίσθητα χέρια.

Τα χέρια του κόσμου των αρίστων είναι συνήθως άφυλα καθώς έχουν τα ίδια λεπτά δάχτυλα, το ίδιο ροζέ δέρμα, τα ίδια περιποιημένα, καθαρά νύχια, ανεξάρτητα απ’ το φύλο και την ηλικία. Σα χεράκια μικρού παιδιού.
Δεν σηκώνουν βαριά αντικείμενα. Ένα στυλό, το τηλέφωνο, ένα κομψό μπρελόκ, ένα ποτήρι σαμπάνια.
Το πιο βαρύ πράγμα στα ντελικάτα χέρια του κόσμου των αρίστων, είναι συνήθως το πορτοφόλι.
Και πάλι, η συναλλαγή με κάρτα, το μπλοκ επιταγών, η συναλλαγή με άυλους τίτλους. η συναλλαγή γενικά με τίτλους, έχει απαλύνει κι αυτό το βάρος.
Έχουν κι εκείνο το μακρύ νύχι του γυπαετού στο μικρό δαχτυλάκι του δεξιού χεριού που ξέρει να ξύνει τις

σσς... κατι λάβρο Μάη!

Η ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΔΟΧΕΑ
(της Νίνας Γεωργιάδου)

Μπορεί να την πει κανείς και σκέτη εξοικείωση με τη βρώμα. Επιλέγω το πιο επιστημονικοφανές, γιατί ίσως πείθει ευκολότερα στην εποχή του φαίνεσθαι.
Μια μικρή παρένθεση στο φαίνεσθαι. Ο δολοφόνος της 13χρονης Γιαννούλας, με μια γραβάτα, δυο σταυρούς και κάμποσες

Είμ' ακραίων η φυλή Α΄

ΟΙ ΑΝΕΓΓΙΧΤΟΙ ΚΑΙ Η ΜΑΚΡΑΙΩΝΗ ΦΙΛΙΑ
(το κείμενο από τη Νίνα Γεωργιάδου-οι φωτο από το διαδίκτυο)

Η επίσκεψη του Κάρολου και της Καμίλας μας έφερε κοντά στο "μεγαλείο" των ανέγγιχτων της "γαλαζοαίματης" φάρας. Πρόκειται για τους γνωστούς εστεμμένους κηφήνες, γόνους απέθαντων ζόμπι, που ζουν μέσα στον απόλυτο πλούτο, αδιαφορούν για την

Δικαίω Σίνη κι έφα σεισμός

Αθω ωθει, καιω προς τειχος μητρωο πωλητης

Η ζωή του Mickey σε σινεβρομάντζο/ Mickey, R.I.P (Rest In Piss)

Σημαίνει ο θεός, σημαίνει η γης,
σημαίνουν τα επουράνια
σημαίνει και το Σύνταγμα,
το μέγα χωνευτήρι
με τους χιλιάδες Ελληνες
που 'ταν εκατομμύρια.

Κάθε ένας τη χλαμύδα του,
την περικεφαλαία
και το οργίλο ύφος του
εκεί όπου τον παίρνει
γιατί κοιμότανε ορθός
και ξαπλωτός πετιόταν
όταν του μαγαρίζανε
τη ζήση και τον στύβαν'.

Ψάλλει ζερβά ο Ντόναλντ Ντακ,
αριστερά ο Mickey
κι ολόγυρα Γκούφι και Σκρουτζ,
ο Φέθρυ κι ο Γκαστόνε.

Φωνή τους ήρθε εξ ουρανού
και την ακούν να λέει:
Πάρτε τώρα τις μπίζνες σας
και τις επιχειρήσεις
τα σούρτα-φέρτα κόψτε τα,
βενζίνες και καζίνο.


Ο γέροντας ταράχτηκε
και βάφτηκαν οι τοίχοι.
«Σώπασε πάνσοφε εσύ
και μην πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνους με καιρούς,
ο φασισμός καλπάζει»…

Έφαγες τόσο φτύσιμο
που στέρεψε το σάλιο.
Πώς θα συναγελάζεσαι
με Μπάμπαλη και Μάλλιο;

 (Εις τύχη του Θ.Μ.)

Τζιμάκο, ρε στην ποίησ' rest in peace

Μια βροντερή και βρωμερή κλανιά στα μούτρα των αστών

Πάντα καυστικός, αιχμηρός και εύστοχος, ασκούσε με το έργο του και τη σκηνική του παρουσία μια αδιάκοπη κριτική στον κομφορμισμό, στον μικροαστισμό (ενίοτε και της εργατικής τάξης), συνολικά ενάντια στους «σιωπηλούς πλειοψηφούντες». Καταπιάστηκε με το θέμα των πυρηνικών (Το Παιδί του Σωλήνα), των ερωτικών σχέσεων  (Ερωτικό, Vivere pericolosamente), της ομοφυλοφιλίας (Ένα τραγούδι για το χειμώνα) σε μια περίοδο μάλιστα που το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα μεγάλο ταμπού για την Ελληνική κοινωνία, τραγούδησε για το καθημερινό κοινωνικό και πολιτιστικό πόλεμο (Ναγκασάκι, Ανακωχή), ξεφτίλισε στην αρχή του το ευρωπαϊκό όραμα της ΕΟΚ (Αχ Ευρώπη), τα έβαλε με την μουσική και καλλιτεχνική πραγματικότητα του ανερχόμενου νεοπλουτισμού (10000 watt, Σαν το Σαμουήλ στο κούγκι) τους δήθεν κουλτουριάρηδες (Φασμπίντερ και ξερό ψωμί), τα ΜΜΕ (Χημεία και τέρατα). Είπε βέβαια και πολύ ανθρώπινα τραγούδια, δείγματα σπάνιας ευαισθησίας, όπως π.χ. το «Είμαι γυφτάκι» ή το «Ο λάκκος με τα αστεία». Είχε βαθιά εκτίμηση στους δημιουργούς του Ελληνικού λαϊκού πολιτισμού (Αναφορά). Συνέλαβε δε την υποκρισία και το ψεύδος της  «ισχυρής Ελλάδας» της δεκαετίας του 90 με το «Νεοέλληνας» του 1993 και το «Φάτε τους».

(από το άρθρο «Ο Τζίμης Πανούσης "απολύθηκε"» στο ΠΡΙΝ)

Ευτυχεσμένος, ω ναι!, ως χρόνος