Από τους Freedom Fighters στους Μαύρους Πάνθηρες

Ναι, ο Μάρλον Μπράντο ήταν σίγουρα «ο μεγαλύτερος ηθοποιός όλων των εποχών» και η συμβολή του στην εξέλιξη της υποκριτικής θα συνεχίσει να απασχολεί για πολλές δεκαετίες στο μέλλον. Ωστόσο, δεν ήταν μόνον αυτό. Ήταν και κάτι ακόμα, ένας αυθεντικός αγωνιστής στο πλευρό των κάθε λογής καταπιεσμένων. Απανταχού γης αλλά και ειδικότερα στην καρδιά του ιμπεριαλιστικού τέρατος, σ’αυτές τις Ηνωμένες Πολιτείες που ποτέ δεν τον χώνεψαν και γι’αυτό έσπευσαν να τον περιλάβουν στις μαύρες λίστες τους και να τον χαρακτηρίσουν «εκκεντρικό», «παράφρονα» και «αντικοινωνικό στοιχείο».  (κεντρική φωτογραφία: Ο Marlon Brando με τον Bobby Seale, ηγέτη των Μαύρων Πανθήρων, στην κηδεία του Bobby Hutton, ενός νεαρού στελέχους των Πανθήρων που δολοφονήθηκε από την αστυνομια του Oakland)

(ολόκληρο το άρθρο στο Περιοδικό)

Κώστας Βάρναλης: Ο πλαστουργός της «νιας ζωής»

Συμπληρώνονται φέτος 40 χρόνια από το θάνατο του ποιητή των «Μοιραίων», του Κ. Βάρναλη. Κι ενώ οι «Μοιραίοι» της γης δειλοί κι’ άβουλοι αντάμα αναρωτιούνται ακόμη «ποιος φταίει» για την άδικη μοίρα τους, οι στίχοι του ποιητή τραγικά επίκαιροι, περιγράφουν τη ζοφερή εικόνα του κόσμου μας: «Ω! τι μαύρα σκότη κ’ αίματα πηχτά! όλη η ανθρωπότητα κλαίει με βογγητά».
(το πλήρες άρθρο στο Περιοδικό)

Rage Against The Machine, το Rock του Αντάρτικου

Κάτι τέτοιες μέρες σαν κι αυτές, στις 4 Νοέμβρη του 1992, οι Rage Against the Machine ντεμπουτάρουν στο μουσικό στερέωμα με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Και το Περιοδικό ανασύρει παλιό και καλό υλικό* και επιμελείται ένα καινούριο αφιέρωμα για την «Οργή ενάντια στη Μηχανή». Για το συγκρότημα που κράτησε ψηλά τη σημαία της πολιτικοποιημένης ροκ, σε δύσκολες εποχές , μέσα στην καρδιά του θηρίου. Για τη μπάντα που τροφοδότησε με ριζοσπαστισμό και μαχητικότητα πολλές νέες γενιές ανυπόταχτης έκφρασης μέχρι και σήμερα…
(εδώ ολόκληρο το αφιέρωμα)

Bruce Springsteen & Tom Morello - The Ghost of Tom Joad (Greek subs)
Ο Bruce Springsteen και ο Tom Morello (κιθαρίστας των Rage Against the Machine) ερμηνεύουν το "Φάντασμα του Tom Joad" που έγραψε ο πρώτος (1995), με αναφορές στο μυθιστόρημα του John Steinbeck "Τα Σταφύλια της Οργής" (1939) και την ομώνυμη ταινία του John Ford (1940).

Η Piazza Fontana, ο "τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού"

Giuseppe "Pino" Pinelli (21.10.1928 – 15.12.1969)

Στις 12 Δεκέμβρη του 1969, βόμβα τοποθετείται στην Αγροτική Τράπεζα [Banca Nazionale dell'Agricoltura] της piazza Fontana, στο κέντρο του Μιλάνο. 17 νεκροί και 88 τραυματίες είναι ο απολογισμός της έκρηξης. Όπως αποδεικνύεται, χρόνια μετά, παρακρατικοί ακροδεξιοί και μυστικές υπηρεσίες, είναι οι υπεύθυνοι για την αιματηρή επίθεση, όπως και για άλλες επιθέσεις σε όλη την Ιταλία˙ ανάμεσά τους ο σταθμός των τραίνων της Bologna, η Brescia και ο κατάλογος μακρύς..

Η «στρατηγική της έντασης»˙ η επί τοις ουσίας απάντηση του ιταλικού [παρά]κράτους που νιώθει να απειλείται από την αυξανόμενη άνοδο ενός κινήματος που αμφισβητεί την κυριαρχία του στα μεγάλα εργοστάσια και στις ιταλικές πόλεις, αλλά ταυτόχρονα και την «ορθοδοξία» του κομμουνιστικού κινήματος σε Ανατολή και Δύση. Η εμφάνιση του ιστορικού ρεύματος της Εργατικής Αυτονομίας, των εννοιών του «κοινωνικού εργάτη», του «εργατισμού», η γέννηση της Lotta Continua, της Potere Operaia, αλλά και των ένοπλων της Prima Linea και των Brigatte Rossi.

(ολόκληρο το άρθρο στο Περιοδικό. Αφιέρωμα από τον ios.press,  Ελευθεροτυπία, 18/1/1998)

Ο Γενάρης της Μαρίας Δημητριάδη

Λένε πως από τη φωνή ενός ανθρώπου μαθαίνεις πολλά. Από την ηχώ της δικής της φωνής, τα μάθαμε όλα. “Κι ανάθεμα στους δυνατούς / που τους μικρούς παιδεύουν“. Είπαν πως έφυγε· αυτή ή εμείς; Στα σίγουρα, θα ‘χει βρει καινούργια παρέα. Ίσως να την υποδέχθηκαν με ποιήματα ο Ρίτσος, ο Χικμέτ και ο Μαγιακόβσκι. Ίσως να την υποδέχθηκαν με ποιήματα ο τουφεκισμένος Πλουμπίδης και η κόκκινη Ρόζα, ο προδομένος Αλιέντε και ο τόσο μόνος Γκεβάρα. Γράψαν κι αυτοί ποιήματα με τα χέρια τους τα κομμένα και τα ματωμένα, κι αυτή τα διάβασε και τα τραγούδησε σαν τα ποιήματα των άλλων, των ποιητών.

Ίσως πάλι να είναι μόνη πάνω στη σκηνή. Φεστιβάλ, συναυλίες, διαμαρτυρία, αλληλεγγύη, τόσες λέξεις για μία υποψία ευτυχίας. Για ένα πουκάμισο αδειανό; Για την Ελένη; Κάποιος είπε πως όλα χάθηκαν. Κάποιος άλλος πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Κάποιος είπε πως παραφώναζε. Κάποιος άλλος πως δεν φώναξε, δεν φωνάξαμε, αρκετά. Χάρισε Τραγούδια της Λευτεριάς και του Αγώνα αλλά που καιρός τώρα για τέτοια, για αγώνες και για λευτεριές; Συλλάβισε Τροπάρια για Φονιάδες, αλλά κάποια ευαίσθητα μεταμοντέρνα αυτάκια βαρέθηκαν τα τροπάρια κι έτσι έμειναν να αλωνίζουν οι φονιάδες.

Κι αν έφυγε, δεν έφυγε μόνη. Στο Χημείο του Μαγιού ένα κορίτσι ανθισμένο στέκει παράμερα και ψιθυρίζει ένα παλιό, τούρκικο τραγούδι. Στη Χιλής τα μεταλλεία ο εργάτης ξεθάβει, επιτέλους, το καλύτερο κομμάτι και το δίνει καύσιμη ύλη, για το δρόμο χωρίς επιστροφή. Απ’ το Ροζάριο ως τη Σάντα Λουκία κι απ’ τη Φουέντε Οβεχούνα ως τη Μακρόνησο, χωριάτισσες κι εξόριστες στήνουν χορό αποχαιρετισμού. Στην Πλατεία Χόρχε Ντ’ Αλβαράντο, ο καλός της Μιγκέλ βγαίνει απ’ τον ομαδικό τάφο του και την ξεπροβοδίζει μ’ ένα ματσάκι κίτρινες τουλίπες. Κι στην Πρέβεζα, στα Γιάννενα και στο Κιλκίς οι κήρυκες επιτέλους βουβάθηκαν, μην έχοντας τίποτε άλλο να πουν και να πουλήσουν.

Πολιτικό τραγούδι είπαν πως τραγούδησε, κι ας μας έμαθε πως η προσμονή ενός καλύτερου κόσμου δεν είναι πολιτική αλλά έρωτας. Έρωτας όχι φοβισμένος και μικροαστός, αλλά παθιασμένος και στα όρια. Ένας έρωτας που περιδιαβαίνει την Έρημη Πόλη πριν παίξει τον καϋμό του στη φυσαρμόνικά. Ζει τη Μυθολογία του Σαββάτου πλάι σε χαλασμένα τζουκ μποξ και χρυσά τακούνια. Ψάχνει για καινούργιους Δον Κιχώτες, παίρνει το άλογο και ξεχύνεται σε άγνωστες πολιτείες. Είναι έρωτας που δεν υπολογίζει Φόβους του Μεσημεριού, προχωρώντας μέσα σε μία απίθανη νύχτα. Και δεν κυκλοφορεί με τη ζυγαριά στο χέρι παρά με ένα τοσοδούλικο Μαγικό Κλειδί, με το οποίο ξεκλειδώνει το παιδικό σεντούκι σου.

Έφυγε τον Γενάρη, τρία χρόνια πίσω. Έτσι είπαν, μα οι δρόμοι εδώ δε λένε να σωπάσουν. “Πάνω στα πλακάτ: ‘ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ’“. Κάποτε, θα γίνει κι αυτό. Μέχρι τότε όμως, ποιος θα τραγουδά τις μεγάλες σκοτεινές νύχτες μας;


(του ηρ. οικ.  από τα μουσικά προάστια)