Η θεσμική (ή θες Μικη;) Αριστερά κι η λευκή περιστερά

[...] Ένα πράγμα μόνο προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στην προχτεσινή μέρα: Η θλιβερή απολογητική στάση των κομμάτων της Αριστεράς κατά την ψήφιση του Μνημονίου 2, για τα γεγονότα της πυρπόλησης κτιρίων και τις συγκρούσεις. Χωρίς καν να έχουν εγκληθεί από τα αστικά κόμματα εξουσίας, έσπευσαν γρήγορα γρήγορα να καταδικάσουν τα γεγονότα σαν προβοκατόρικα. Έχουν εγγράψει τόσο βαθιά τις εγκλήσεις της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπου έχουν πλέον ενσωματωθεί σε βάθος, με αποτέλεσμα να ενεργοποιούνται αντανακλαστικά οι απολογίες τους σε τέτοιες περιπτώσεις (δε θυμίζει κάπως τη διαλεκτική δούλου και αφέντη στο Χέγκελ;). Με ποιο τρόπο, λοιπόν, θεωρούν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι οι κινηματικοί συσχετισμοί στην κοινωνία θα περάσουν και θα εγγραφούν στη Βουλή; Πάντως με τη συνεχή επίκληση των εκλογών σίγουρα όχι… Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι εκλογές δε θα δουν νωρίς, όπως δείχνουν τα πράγματα, αν ο κόσμος δε διεκδικήσει στο δρόμο εναλλακτική διακυβέρνηση με δυναμικό τρόπο. Είναι τόσο χρεοκοπημένος ο κλασικός εκλογικός προσανατολισμός σε μια τέτοια συγκυρία, αλλά ακόμα πιο αποτυχημένη είναι η στρατηγική διεκδίκησής τους από την καθεστωτική Αριστερά. Κατά τη γνώμη μου, οι εκλογές θα έρθουν σαν απάντηση μιας σοβαρής κοινωνικής αναταραχής, με στόχο να αποκατασταθεί η κοινωνική γαλήνη, να ενεργοποιηθεί ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός και οι κίβδηλες προσδοκίες κάποιας «μαγικής» αλλαγής μέσα από τις κάλπες. Εν πάσει περιπτώσει, αντί να εκπροσωπήσουν με θάρρος την κινηματική ανάταση, φροντίζουν να θάψουν τις πιο μαχητικές, απειλητικές και πολιτικά επικίνδυνες πρακτικές του λαϊκού κινήματος. Αποδεικνύουν στις πιο κρίσιμες φάσεις του κινήματος ότι δυστυχώς έχουν μετατραπεί σε αριστερούς κυματοθραύστες του συστήματος και εμποδίζουν το κοινωνικό κίνημα να κάνει μισό βήμα πιο μπροστά[…]



(αναδημοσίευση από  aformi)

Σ΄ αυτό το Θέατρο Σκιών τί περιμένεις;;;

    Δύο μικρά παιδάκια έσπασαν τον κουμπαρά τους και πρόσφεραν τις οικονομίες τους για τη σωτηρία της πατρίδας. Ο πρόεδρος της Βουλής (μετά συγχωρήσεως) κ. Πετσάλνικος (ξανά με τάσιν χωρήσεως) τα υποδέχτηκε στο ιδιαίτερο γραφείο του και τους είπε (παρουσία τηλεοπτικής κάμερας): "Όταν θα μεγαλώσετε θα γίνετε σπουδαίοι άντρες ...κλπ., κλπ." 
Κι όπως ήταν φυσικό, τα παπαγαλάκια στα βοθροκάναλα Μαζικής Εξημέρωσης υποχρεώθηκαν να παπαγαλίσουν αυτή την προστυχιά σαν ΕΙΔΗΣΗ!
 Πάρτε μια γεύση από την παράσταση : "Ο καραγκιόζης πρόεδρος της Βουλής στο σαράϊ"

Σ' αυτό το ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ τί περιμένεις;;;...
.........................................................................

Ο γαλάζιος καπιταλΗστής -ο μπουχέσας- χάρισε 28 δις στις Τράπεζες και οι Τράπεζες απορρόφησαν μόνο τα 13 δις.  (είχαν δουλειές...δεν προλαβαίνανε...)
Τώρα ο πράσινος σοσιαλΗστής - ο ΓΑΠ- σπρώχνει και τα υπόλοιπα 15 δις  στις Τράπεζες, δίνοντας άλλο περιεχόμενο σ' αυτή την κίνηση, που δείχνει την υπεροχή των "σοσιαλιστικών" έναντι των καπιταληστρικών επιλογών.
Για τον κάθε άπιστο Θωμά που δεν πιστεύει σ' αυτή την διαφορά, έρχεται ο πεταλωτής των συνειδήσεων να εξηγήσει για να πείσει. Ο σοσιαληστρικός του συλλογισμός πείθει και τον πιό άπιστο Θωμά. Διαβάστε περισσότερα...

Σ' αυτό το ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ τί περιμένεις;;;...

Η ιστορική μας κληρονομιά από την εισφορική μας πληρωνομιά

Αυτές τις ημέρες και με αφορμή τον προϋπολογισμό που κατατίθεται προς ψήφιση, το ελληνικό κυνοβούλιο ζει ιστορικές στιγμές, που άνετα θα μπορούσαν να ενταχθούν στην ιστορική μας κληρονομιά.
Διότι, όπως λέει μια αρχαία παροιμία: 
"Λαός που ξεχνάει την ιστορική του πληρωνωμιά, είναι λαός χωρίς μέλλον!"

[στους παρακάτω διαλόγους δι' αλόγους, τα χρώματα αντιπροσωπεύουν τα κώματα των κλασικών "μονομάχων"]

- Ο προϋπολογισμός αυτός θα είναι ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ! 
Ένας προϋπολογισμός ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ για το μέλλον του λαού!

- Ναι, γι αυτό γινόσαστε ρεζίλι στην Ευρώπη...

- Εξ αιτίας σας πληρώνουμε αυτό το ρεζιλίκι στην Ευρώπη!

- Εξ αιτίας ΔΙΚΗΣ σας! Όχι δικής μας!

- Βρε, ΔΙΚΗ ΣΑΣ, λέμε...

- Εμείς ΜΕΙΩΣΑΜΕ το έλλειμμα!

- Εσείς το ΑΥΞΗΣΑΤΕ! ΕΜΕΙΣ το μειώσαμε!

- ΕΣΕΙΣ το μειώσατε! Εμείς το ΑΥΞ...εεεε...

  συγνώμη κ. συνάδελφοι...Το αντίθετο ήθελα να πω...

- Καλά κάνετε και ζητάτε συγνώμη! Επιτέλους!...
- Τι πάει να πει "επιτέλους"; Αφού από σας παραλάβαμε χάος...
- Το χάος ΕΣΕΙΣ μας το κληρονομήσατε!
- Για ποιά κληρονομιά μιλάτε; ΕΣΕΙΣ χρεώσατε τη χώρα!
- Η δική μας κληρονομιά ήταν το ΔΙΚΟ ΣΑΣ χρέος!
- Πριν από μας ΕΣΕΙΣ είσασταν στην κυβέρνηση!
- Ναι, αλλά πριν από μας, ποιός ήταν;
- Εμείς είμασταν, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα!

  Ο προϋπολογισμός που καταθέτετε θα αποδειχτεί μέγα λάθος!

- Ο προϋπολογισμός αυτός θα είναι ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ!
Ένας προϋπολογισμός ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ για το μέλλον του λαού!
- Ναι, γι αυτό γινόσαστε ρεζίλι στην Ευρώπη...
- Εξ αιτίας σας πληρώνουμε αυτό το ρεζιλίκι στην Ευρώπη...
- Εξ αιτίας ΔΙΚΗΣ σας! ΟΧΙ δικής μας!

[σ.σ. Στις τελευταίες γραμμές έκανα copy-paste τις πρώτες γραμμές. Άλλωστε, το ίδιο κάνει και η πρακτικογράφος της Βουλής  που το συνηθίζει τακτικά στα πρακτικά, αντιγράφοντας σπρωχτικά τα εισπρακτικά για τα γαλαζοπράσινα τρωκτικά...]

Το κάρμα του βολευτή

Ξύπνησε κι ήθελε αυτό που ιδρωμένος βρήκε

στον ταραγμένο ύπνο του. Όνειρο τολμηρό

στόχο να βάλει. Κι η τρελή ιδέα που του μπήκε,

γρήγορα, σχέδιο έγινε κρυφό και πονηρό.

Σκέφτηκε πως με δανεικό χρήμα και υποσχέσεις        

ψήφους πολλούς θα μάζευε να γίνει βουλευτής

”Η Ελβετία ιδανική χώρα για καταθέσεις…”

είπε, καθώς ντυνότανε. Και, να ο πολιτευτής!

Δημόσιες σχέσεις άρχισε με ειδικές κινήσεις

και υποσχέθηκε σ’ αυτούς που του ‘λαχαν μπροστά

ρουσφέτια. Μα τα ονόμαζε ”κοινωνικές ρυθμίσεις”

και τ’ όνειρό του έπαιρνε και σάρκα και οστά.

Μπήκε στη λίστα δίνοντας μίζα στον αρχηγό του,

βρώμικο αγώνα έδωσε, τάζοντας ”προκοπή”

κι έφτασ’ η ώρα, κάποτε, στο κοινοβούλιό του

μαζί μ’ άλλους βρωμιάρηδες να πάει να ορκιστεί!

Λαμέ γραβάτα, κουστουμιά, το χέρι στα ευαγγέλια

μα ένοιωσ’ ένα φούσκωμα και βάρος στη κοιλιά                       

μόλις που συγκρατήθηκε μην προκαλέσει γέλια                        

και στου βουλευτικού WC πήγε την αγκαλιά…         

Με ζόρι εξωτερίκευσε τη μέσα του ”αξία”                      

-έργο εθνοσωτήριο- και μ' έντερα αδειανά                            

το καζανάκι γύρεψε σ’αυτή την ”πανδαισία”                                          

μα τότε ξάφνου άρχισε στο στήθος να πονά.                                      

Με μάτια που γουρλώσανε και μούρη ιδρωμένη                                     

σε μια αλυσίδα πιάστηκε κι άκουσε τη ροή                                               

του καταρράκτη• κι ένοιωσε πως το νερό ξεπλένει                              

μαζί με τις ”αξίες” του, την άθλια του ζωή.

Είπε: ”τα πάντα έρχονται σ’ αυτόν που περιμένει

κι είν’ η ζωή μου έτοιμη στο χρήμα να πνιγεί ”

μα ίσα που πρόλαβε να δει πόσο άδοξα πεθαίνει

κι απότομα σταμάτησε η καρδιά να λειτουργεί.

Μες στα σκατά που διάλεξε για αξίες στη ζωή του

του έμελλε να παραστεί για έσχατη φορά

και οι βρωμιές που έκρυβε η κάθε κίνησή του

συνόδεψαν το τέλος του: Μπόχα κι αποφορά !