 |
| Book Now! (tel.694812...) |
«Είμαι στο super market, ψωνιζω για το μεγάλο τραπέζι. Χτυπάει το κινητό,
είναι η κοπέλα που καθαρίζει το ιατρείο και πρόσφατα το σπίτι. Με ρωτά
αν την χρειάζομαι, της λέω όλα είναι εντάξει, πόσες φορές θα
καθαρίσουμε; Αλλωστε λιγοστεψαν και οι ασθενεις, δεν λερωνεται τοσο
γρηγορα το ιατρειο. Κλεινω το τηλέφωνο· σκέφτομαι ότι της έχουν κόψει το
ρεύμα και ο άντρας της, οικοδόμος, μάταια ψάχνει για δουλεια· σκέφτομαι
τα μωρά ότι πεινάνε πάλι. Ψωνιζω ακατάπαυστα και γεμίζω σακούλες.
Ησυχάζω μέσα μου, θα τρώνε για μέρες. Κορνάρω. Κατεβαίνει με το μωρό
στην αγκαλιά, βλέπει τα πράγματα και χαμόγελο εκπληξης γλυκαινει το
πρόσωπό της. Ευχαριστεί. Φιλιόμαστε. Θεέ μου είναι παγωμένη και το μωρό
το ίδιο. Με χείλη παγωμένα και σφιγμενα βάζω μπρος, μόλις στρίβω με
πιάνει ένα ακατασχετο κλάμα με λυγμους. Είμαι σε απόγνωση. Φτάνω τυφλή
στο σπίτι όπου συνεχίζω να κλαίω, είναι ασήκωτο αυτο. Ήταν παγωμένες.
Χτυπά η πόρτα, είναι μια συγκατοικος, με βλέπει και τρομάζει, " τι έγινε
πες μου" " τίποτα" " πες μου σε παρακαλώ", της λέω αναγκαστικά. Βάζει
τα κλάματα και αυτη, λέει και αυτη δική της πρόσφατη εμπειρία. Κλαίμε
πολυ ώρα μαζί.
Παλιότερα ξενυχτουσα κλαιγοντας και σαν αγρίμι
γυρνούσα μέσα στο σπίτι σχεδιάζοντας τους τρόπους με τους οποίους θα
συμπαραστεκομουν στους απομακρυσμενους δυστυχεις του κόσμου που τύχαινε
να βλέπω σε κάποιο ντοκυμαντέρ. Παλαιότερα μπορούσα να προσδιορισω στον
τόπο μου πού και πώς θα συμμετέχω εθελοντικά πχ γηροκομειο, δημοτικό
ιατρείο. Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο. Τώρα πια η
μακρινή δυστυχία που δεν μαφηνε να κοιμηθώ πολλα βραδιά έγινε κοντινή,
δίπλα, πάνω, κάτω. Τώρα πια δεν κοιμάμαι καθόλου, και ας λεω οτι
κοιμάμαι. Τίποτα δεν μανακουφιζει ακόμα και αν τα έχω δώσει όλα.
Εκπαιδευομαστε για να αντέχουμε τον πόνο της ασθένειας και των θάνατο ως
γιατροί, εκπαιδευομαστε για να τα τιθασεύουμε. Όμως άλλο ασθένεια και
άλλο το κοινωνικο φαινόμενο της μαζικής φτώχιας. Δεν υπάρχει πιο αφόρητο
πράγμα απο ένα παιδι που είναι άρρωστο, πεινάει ή παγώνει. Αυτο ή το
βλέπεις και το αντιμετωπίζεις ή κλεινεις τα ματιά και κάθεσαι στην γυαλα
σου.
Τιποτα πια δεν θα αφήσω να με εφησυχασει μέχρι να ανατραπεί αυτη η δυστυχία.
Καλα Χριστούγεννα σε όλους.»
Σχόλιο της Evi στο διαδίκτυο.
