Αγαπημένος φίλος, εργαζόμενος στην Υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου,
κλείνει το μέιλ του ως εξής:
Υ.Γ. Οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων
δίνουν άλλη διάσταση στις τιμές και τους αριθμούς, της εποχής μας.
Ο όγκος των σκουπιδιών στους κάδους έχει μειωθεί δραστικά.
Ίσως κάποιοι δεν αγοράζουν αρκετά, γι' αυτό δεν πετάνε...
Ίσως κάποιοι κρατάνε το φαγητό που περίσσεψε, γι' αύριο...
Είναι κι η ανακύκλωση με την κομποστοποίηση...
Ίσως να 'ναι και κάποιοι που ξαλαφρώνουν τους κάδους
από το περιεχόμενο που θα τους δώσει ζωή και σήμερα...
για να ζήσουν και να πάρουν εκδίκηση...!!!
 |
| www.Έκτακτη συμφορά.gr |
Αυτά τα ροζιασμένα εργατικά χέρια με τα κυάλια, αξίζουν ακόμα ένα τενεκεδάκι στο πέτο από τους αμερικάνους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτά τα χέρια είναι δικά του
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι τα 'χει η στήλη στο μπαλτά από κάτου
είν' αίμα-χέρια που 'χουν τόνο ΜΑΤ (ουυυυ!)
αυτά τα χέρια με τα «παράσημά» του...
Παπανδρυός πεσούσης πας Χρυσοχοΐδης ξυλεύεται
(που λένε κύρη πές στην «Κ»)
Τάξε! Να χέρια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι μαχαίρια.
Εξαιρετικά σχόλια!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσοναφορατοκείμενοστέκομαιστηφράση
"Ίσως κάποιοι δεν αγοράζουν αρκετά, γι' αυτό δεν πετάνε..."
Αφού στάθηκα λίγο (και ξεκουράστηκα) έχω να δηλώσω πόσο μεγάλη εντύπωση μου κάνει.
Διότι υποτίθεται αγοράζουμε για να κρατάμε. Δεν αγοράζουμε για να πετάμε.
Σ' αυτή τη φράση βρίσκεται το ... μεγαλείο της κατανάλωσης.
Δυστυχώς, φτάσαμε στο σημείο να κρίνεται ο βαθμός "ευμάρειας" ενός σπιτιού -και μιας κοινωνίας- από τα σκουπίδια που πετάει!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για το "αγοράζουμε για να κρατάμε", αυτό ήταν μια φορά κι ένα καιρό. Ποιος διορθώνει παιχνίδια ή παπούτσια, ποιος κρατάει για χρόνια μια συσκευή ή ένα ρούχο;
"Σαπίζουμε" σε όλα τα επίπεδα, "ανανεώνοντας" το κάθε τι...
Δεν είδαμε ποτέ τη λέξη «εκδίκηση», ίσως φταίω εγώ με τον άτυχο τίτλο «Εκδοχές»...
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν είδαμε ποτέ τη λέξη «εκδίκηση», ίσως γιατί μας απορρόφησαν οι «εκδοχές» για το τί καταναλώνουμε...
Δεν είδαμε ποτέ τη λέξη «εκδίκηση», ίσως γιατί πρέπει να την «καταναλώνουν» αποκλειστικά οι εργάτες καθαριότητας κι όχι εμείς...
Δεν είδαμε ποτέ τη λέξη «εκδίκηση», ίσως φταίει ο εργάτης καθαριότητας, που στο μέιλ του την «κατανάλωσε» τελευταία...
Στα «μάτια» του, όμως, δεν διαβάσαμε τίποτα;;;
«Δεν είδες ποτέ τα δάκρυά μου, ίσως φταίω εγώ που τά 'κρυψα...
δεν άκουσες, δεν άκουσες τα λόγια μου, ίσως φταίω εγώ που τα ψιθύρισα...
Στα μάτια μου, όμως, δεν διάβασες τίποτα;;;
Σαράντης Αλιβιζάτος
Το ξέρετε τ' ανέκδοτο, με κείνονε τον έκδοτο ;
ΑπάντησηΔιαγραφήΗλιά Έρενμπουργκ, μετάφραση Άρης Αλεξάνδρου
Δέκα τα 'λαβα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην είδα(με) τη λέξη (αν και στο δικό μου αξιακό σύστημα παραμένει πάντα μια μυστηριώδης ξένη, απολιτική και συσκοτιστική), την είδες κι εσύ.
Λοιπόν;
Μα γιατί είναι μυστηριώδης, αφού γίνεται εύκολα κατανοητή; Και απολιτική γιατί; Η οικογένεια του Τσάρου εκκαθαρίστηκε π.χ. για ...αθλητικούς λόγους; Είναι απολίτικη η εκδίκηση εν είδει αντιποίνων των ισλαμιστών φονταμενταλιστών; Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων, όπου η εκδίκηση μόνο απολίτικη δεν είναι. Το «συσκοτιστική» το συζητάω, μόνο αν η λέξη «εκδίκηση» εκστομίζεται χωρίς ταξική συνείδηση. Αλλά το πνεύμα του συγκεκριμένου εργάτη καθαριότητας, σου θυμίζει αταξικό ον;
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για το «ξένη» μπορώ να το καταλάβω μόνο σαν «ξένη προς το αξιακό σύστημα», -αν κι απ' ό,τι ξέρω, δεν εννοείς αυτό- αλλά εδώ δεν μου πέφτει λόγος.
Ανθέ scan, το λήγω πιο λιανό...
Έπιασες τόνο ή Μάο, σώνε. Νοώ. Τόσο με τι σκατά φάσεις (ω σοκ!) εμετοί σε ρωτήσεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜιλάω όχι για "εκδίκηση" με την έννοια του μικροαστούλη που βλέπει να του παίρνουν όσα του παραχώρησαν (χωρίς ο ίδιος να έχει κάνει τίποτε γι' αυτά). Την εκδίκηση τη θεωρούσα πάντα ξένη προς την πολιτική συγκρότηση και πρακτική, γιατί -ως όρος- μετατρέπει το ιστορικό υποκείμενο σε παθητικό δέκτη, που αφήνεται να γίνει τέτοιο και απλά "εκδικείται". Δεν είναι συνείδηση, δεν είναι δράση αλλά αντίδραση. Ενώ η πάλη (πρέπει να) είναι καθημερινή, αδιάκοπη και πανταχού παρούσα και ζώσα. Το ιστορικό υποκείμενο πρέπει να γράφει ιστορία και όχι να την υφίσταται, "εκδικούμενο" κατά καιρούς.
Με λίγα λόγια, θεωρώ ότι η ιστορία γράφεται ενεργητικά και όχι παθητικά κατόπιν εκδίκησης. Και η απεύθυνσή μου είναι προς όσους όχι μόνο "δεν είδαν" όπως αναφέρεις, αλλά και προς όσους θα ξεσηκωθούν κάποια στιγμή (αν βέβαια το κάνουν ποτέ...) για να "εκδικηθούν"...
Ουφ. Μεγάλες συ ζητήσεις και then θέλω να γράφω σεντόνια.
Άψογες οι διευκρινίσεις και εξαιρετικοί οι υπαινιγμοί για την κακώς νοούμενη χρήση του όρου από τους έχοντες στείρα και περιοδική διάθεση εκδίκησης. Αποθηκεύω το λιτό και συνάμα περιεκτικό κείμενο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣόρι για τις εμμονές μου, αλλά θεωρώ πως η εν λόγω λέξη κρύβει σαφώς περισσότερο ζουμί από τι σκατά ν' αλώσεις. Χώρια που θυμηθήκαμε τον Αθηνιόνιο, ο οποίος σε αντίθεση με το άλμπουμ του «Μην πετάξεις τίποτε», ο ίδιος «πέταξε» ολόκληρη την ιδεολογία(!!!) του στα «σκυλιά»
Πούστη, ναι! Φ΄ Χιτών θυμήθηκες τον Βλακάνιο σαλτιμπάγκο! Ούτε Καν σαν τον έτερο (εταίρο) Καππαδόκη τον Mickey δεν είναι. Πούστη δύση της ζωής του -ως άλλος Λένιν- ίδρυσε τη "Σπίθα" (Ίσκρα).
ΑπάντησηΔιαγραφή