Slavoj Žižek (περί αθεϊσμού)

Σλάβοϊ Ζίζεκ

       Οι φονταμενταλιστές κάνουν (ό,τι αντιλαμβάνονται ως) καλές πράξεις προκειμένου να εκπληρώσουν το θέλημα του Θεού και να κριθούν άξιοι σωτηρίας· οι αθεϊστές τις κάνουν απλώς επειδή αυτό είναι το σωστό. Αυτό δεν είναι και η πιο θεμελιώδης εμπειρία μας της ηθικής; Όταν κάνω μια καλή πράξη, δεν την κάνω αποβλέποντας να κερδίσω την εύνοια του Θεού, την κάνω επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς -αν δεν την έκανα, δεν θα μπορούσα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Μια ηθική πράξη είναι εξ ορισμού η ίδια της η ανταμοιβή. Ο οικονομολόγος και φιλόσοφος του 18ου αι. Ντέιβιντ Χιουμ [David Hume], που πίστευε στο Θεό, διατύπωσε αυτή την άποψη πολύ εύστοχα, όταν έγραψε ότι ο μόνος τρόπος να δείξουμε αληθινό σεβασμό στο Θεό είναι να ενεργούμε ηθικά αγνοώντας την ύπαρξη του Θεού.
      Το μόνο που χρειάζεται να προσθέσουμε εμείς σ' αυτό είναι: γιατί λοιπόν να μη διαγράψουμε τον ίδιο τον Θεό και να κάνουμε το καλό απλώς για να το κάνουμε; Δεν είναι ν' απορεί κανείς που, σήμερα, αυτή η καθαυτό χριστιανική ηθική στάση επιβιώνει κυρίως στον αθεϊσμό;

      Η ιστορία του ευρωπαϊκού αθεϊσμού, από τις αρχαιοελληνικές και τις ρωμαϊκές απαρχές του, προσφέρει ένα μάθημα αξιοπρέπειας και θάρρους. Πολύ περισσότερο από τα περιστασιακά ξεσπάσματα ηδονισμού, εκείνο που τον χαρακτηρίζει είναι η επίγνωση της πικρής κατάληξης κάθε ανθρώπινης ζωής, αφού δεν υπάρχει καμιά ανώτερη εξουσία η οποία να επιμελείται το πεπρωμένο μας και να εγγυάται την ευτυχή έκβασή του. Συγχρόνως, οι αθεϊστές πασχίζουν να εκφράσουν το μήνυμα της χαράς, που προέρχεται όχι από μιαν απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά από την αποδοχή της και την προσπάθεια να βρούμε δημιουργικά τη θέση μας μέσα σ' αυτήν. Εκείνο που κάνει αυτή την υλιστική παράδοση μοναδική, είναι ο τρόπος που συνδυάζει την ταπεινή επίγνωση ότι δεν είμαστε κυρίαρχοι του σύμπαντος, αλλά απλώς μέρη ενός πολύ ευρύτερου όλου το οποίο είναι εκτεθειμένο σε απρόβλεπτα καπρίτσια της μοίρας, με την προθυμία να επωμιστούμε το μεγάλο βάρος της ευθύνης για την πορεία που χαράζουμε στη ζωή μας. Με την απειλή τής απρόβλεπτης καταστροφής να επικρέμαται πανταχόθεν, δεν είναι αυτή η στάση περισσότερο από ποτέ απαραίτητη στη δική μας εποχή;

Σλάβοϊ Ζίζεκ - "Βία, έξι λοξοί στοχασμοί"   

Οι τραγικοί τράγοι κι οι τραγωδίες τους...

Από άρθρο του Ν.Μπογιόπουλου στον "Ριζοσπάστη":

Την επομένη της έναρξης της σχολικής χρονιάς διαβάσαμε στον «Ρ» ότι κάποιοι παπάδες που έκαναν τον αγιασμό στα σχολεία δεν περιορίστηκαν στο τελετουργικό, αλλά προχώρησαν και σε κηρύγματα σχετικά με την οικονομική κρίση.

Κηρύγματα του τύπου «μετανοείτε Χριστιανοί», καθότι - κατόπιν προφανώς της επικοινωνίας τους με το Θεό - κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κρίση ήρθε, όπως έλεγαν, διότι δεν είμαστε καλοί χριστιανοί, διότι αμελούμε να προσευχόμαστε και γενικώς επειδή ο Παντοδύναμος «τσαντίστηκε» με τα πολλά πάρε - δώσε που έχουμε με τον «οξαποδώ».

(και λίγο παρακάτω...)

Εδώ και 80 χρόνια, οι απόστολοι των χορτάτων, οι εκ Δεξιών καθήμενοι του (εκάστοτε) «Κυρίου» που αλλάζει τον «αδόξαστο» στον εργαζόμενο, συστήνουν στο λαό «νηστεία και προσευχή». Και πόσο επίκαιρη αποδεικνύεται εκείνη η σαρκαστική «σταυροβελονιά» του Βάρναλη, ο οποίος τον δικό του καιρό, το 1931, όταν η Ιερά Σύνοδος από τη μια αφόριζε τους «μαλλιαροκομμουνιστές» και από την άλλη, κατά τη διάρκεια της τότε μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης, κήρυττε «εγκράτεια», έγραφε:
*
«Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες
ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι
ντυμένοι στα μαλάματα κ' επίσημοι κι ωραίοι.
*
Σαράντα λύκοι με προβιά (γι' αυτούς χτυπά η καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι,
κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι.
*
Οξ' ο κοσμάκης φώναζε: "Πεινάμε τέτοιες μέρες"
γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες
κ' οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι
ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: "Είστε αθέοι"».

(διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Παπούτσι αλα... Παπουτσή

Ποιός του φταίει;;; Με τον προηγούμενο υπουργό προστασίας τού (αμερικανού) πολίτη, κανείς δεν του πέταξε "Χρυσοχοΐδη" στο κεφάλι! Ας πρόσεχε ποιόν έβαζε στη θέση τού Μιχάλη...

Ποιός Ραγκούσης;

Στους τυφλούς συντονίζει ο μονόφθαλμος

Ανά σχήματα εσμός (σ' τοίχο μοιχεία)

-Πού επωάζονται τ' αυγά της μύγας και τί βγάζει η μαμή;;;

-Μαμή yes φυσικά!

-Δηλαδή... "Ώδινεν κΟπΡΟΣ κι έτεκεν μυίαν;;;"
-Ναι, ξημερώνει μια νέα αυγή...

-Νέα αυγή Α';

-Ναι! Αυγεία ζήσε σήμα σ' ωδή Γης!

(ωδής λεκτικός)

Τυρί στου Σεπτέμβρη να ξερνάς (επαίτη ως...)

Στον επαίτη α΄ κότερο:

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις ψεύτ' εμβρύου να περνάς
με μυρωδιά απ' τους καμπινέδες
όλο τον κόσμο να κερνάς.
Μα πού θα πάει βρε μπινέδες;
Που 'στηνεν ΕΚΟ "κυβερνάς"...
Κι εσύ (όπως όλοι υλακή ΕΔΕΣ)
θ' ακούς ελλάς και θα ξερνάς...

Το 'πα: ΣΟΚ είν' αιδώ, ενώ μένω δεινά (το)!

Αυτό το συν θύμα απ' ευθύνεται σε όποιον Οιδίποδα (ή δίποδα) βάζει τα χεράκια του και βγάζει τα ματάκια του, δηλ. στα δίποδα που θα σπεύσουν να σκίσουν το ύψιστο (μ' ήχοι έσω, μύχιες, ω!) δημοκρατικό τους (μύξα να 'χες, ω!) δικαίωμα! (τώρα θα χέσω, δε βαστώ, τώρα θα 'χες όδευα στο...ωωω... ΔΕΘ ας σε βαστώ, δε θα σεβαστώ κανέναν του ΣΕΒ αστό, κάνε ένα "ντου" σεβαστό...)



Καλώ φθηνό πόρο κι άσπρο βλέπεται ένδεια φέρον...