σσς... κατι λάβρο Μάη!

Η ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΔΟΧΕΑ
(της Νίνας Γεωργιάδου)

Μπορεί να την πει κανείς και σκέτη εξοικείωση με τη βρώμα. Επιλέγω το πιο επιστημονικοφανές, γιατί ίσως πείθει ευκολότερα στην εποχή του φαίνεσθαι.
Μια μικρή παρένθεση στο φαίνεσθαι. Ο δολοφόνος της 13χρονης Γιαννούλας, με μια γραβάτα, δυο σταυρούς και κάμποσες

Δικαίω Σίνη κι έφα σεισμός

Αθω ωθει, καιω προς τειχος μητρωο πωλητης

Καμύ ας χέσει...

-Πρόεδρε, έχετε κάποια σχέση με τη Χ.Α.;
-Καμία σχέση!

Μόνο στα βουνά νικιέται ο φασισμός!

αστική-ξεαστική η Μπομπολαίικη πατσαβούρα, το 'ριξε το ενθετάκι της το αντιφασιστικό!

Διαμάντια λαϊκής μούσας, δια μαντεια λαϊκισμού σας

Αγαπητά μου παιδιά

Μπορεί ο Λουκιανός (ποιος Κηλαηδόνης ρε;) από την πολύπαθη Συρία
–πλην πολιτογραφημένος Έλλην κι αυτός–
να έγραψε τους «νεκρικούς διαλόγους», όμως στο πέρασμα των αιώνων (ε, όνων)
η ελληνίς λαϊκή μούσα κατέγραψε πλείστους όσους άλλους.
Θα εστιάσουμε σήμερα στους μεσαιωνικούς τοιαύτους, μνημειώδεις διαλόγους μεταξύ ιπποτών ή ποτών
και δεσποσύνων, βασιλιάδων και βασιλισσών, φεουδαρχών και δουλοπάροικων,
κουλάκων και μουζίκων, ευγενών και πλεμπάγιας, λαού και Κολωνακίου.

Ένα από τα είδη των ήδη καταγεγραμμένων διά λόγων διαλόγων, είναι η Τ.Σ.Α.Κ.
(Τρυφερή Συζυγική Αβρή Κρεβατομουρμούρα).
Παρουσιάζουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα ένα δείγμα που άπτεται
–εμμέσως πλην σαφώς σα φως– του μεσαιωνικού πολιτικού πολιτισμού:


– Τρεις τούμπες κάνεις στη στιγμή και άλλες δυο κατόπι
Αλέξη μπας κι είσαι ζαβό ή απλά τους κοροϊδεύεις;
Στο τέλος θ’ αμφιβάλλουνε ακόμα κι οι δικοί σου
άξαφνα πάνω ανέβηκες, άξαφνα θα κατέβεις.
– Παγώνα και τρυγόνα μου, κάργια και περιστέρα
δίχως τις τούμπες είν’ κλειστός ο δρόμος για τον θώκο.
Πρέπει τη μια να λες αυτό και έπειτα εκείνο
και όταν σου την πέφτουνε, τότε να κάνεις μόκο.


Ένα άλλο είδος είναι ο ξενερωτικός διάλογος. Όπως μαρτυρούν τα δύο συνθετικά
συνθετικά της λέξης (ξένοι και ερωτικός), πρόκειται για ερωτικό διάλογο μεταξύ δύο ξένων. Ιδού ένα δήγμα:

– Σιγά Αγγέλα, με πονάς. Και πρόσεχε το μάτι
κάλλιο αυτό να βγει όπως λέν’, παρά το όνομά σου.
– Antonis, πρώτα τ’ όνομα σου βγήκε. Ασ’ την πλάκα.
Θα σου ‘ρχομαι συνέχεια. Πονάει, μα ξέρω: αρέσει.

Οι διάλογοι όμως δεν περιορίζονται μόνο μεταξύ ετερόφυλων. Ούτε καν και αυτοί ακόμη οι ερωτικοί.
Λαμπρό δείγμα εκείνοι που συγκεντρώθηκαν υπό τον τίτλο «ναζί κανείς ή να μυζεί;», ένα δείγμα των οποίων (ω, πύον!) είναι και το ακόλουθο βουκολικό:

– Μη σε ζορίζει η στενή, σίδερα μη φοβάσαι.
Ορθώσου, μη βαρυγκωμάς. Πονούν τα παλικάρια;
– Έσκισα πρώτα το καλσόν από τη λεβεντιά μου
και αν καρφώσω κι αλλουνούς, θα χάσω το κοπάδι μ’.

Λίγο αριστερότερα στον πίνακα που φιλοτέχνησε με βάση τους διαλόγους και ευρισκόμενος
εις πανικό σε ισπανικό έδαφος ο λαϊκός ζωγράφος Ντομινίκ, διαβάζουμε:

– Και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλαξ
δεν κάνεις επανάσταση, παρά μονάχα μπίζνες.
– Πού το ‘δες, πού τ’ αντάμωσες, ξεκάθαρα να λέω
πως θέλω επανάσταση; ‘Γω θέλω το γκουβέρνο.

Στη βάση του ίδιου πίνακα που προσομοιάζει με την κόλαση του Δάντη,
τα τιμολόγια-παράδεισο του Πλούταρχου και το καθαρτήριο της τυφλής δικαιοσύνης,
βλέπουμε να βυθίζεται –λόγω ασύλληπτου πλην περιττού βάρους– το πράσινο, βαλτώδες και μουχλιασμένο έρμα
της κοινωνικοπολιτικής μυκητίασης που εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’80, μαζί με το AIDS:

– Σαράντα χρόνια στήσιμο δεν έχει ματαγίνει
συγνώμη για το ραντεβού, καλή μου Ιστορία.
– Βρε δε γ@μιέσαι λέω ‘γω που θα σε συγχωρήσω
τα τελευταία σου είν’ αυτά κι απέ ο ήλιος σβήνει.


Τέλος, ας μείνουμε στον χώρο της οσμηρής αποσύνθεσης, παραθέτοντας τον διαζευκτικό διάλογο
που κλείνει το σημερινό αφιέρωμα (αυτά μαζί με πολλά άλλα θα περιέχει το ντοκιμαντέρ
που θα προβληθεί στη μεγάλη τεσσάρα Κωστή από τη ΔΝΤ, τη Δημόσια Νανουριστική Τηφλεόραση):

– Φώτη μου, πες πως μ’ αγαπάς. Πες πως δεν θα μ’ αφήσεις.
Ο λόγος σου συμβόλαιο, φημίζεσαι γι’ αυτόνε.
– Πάει καιρός που σ’ άφησα, εγώ είμαι γυρολόγος.
Και μη με ειρωνεύεσαι, εντάξει; Ηύρα άλλη.


Άδων εις, χορεύοντες όλοι

(Το πώς Τιταν μια ευγενική whore-υγεία από το μέγα χορωδό theo)

Μπόχα Μαρφιν-έζικης προβοκάτσιας

Σαν έτοιμοι από καιρό, αμέσως μετά τη δολοφονία των δύο νεαρών Χρυσαυγιτών, ο Φαήλος Κρανιδιώτης γράφει, «το "ανύπαρκτο" άκρο δολοφόνησε δύο υπαρκτότατους νέους ανθρώπους» και ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος συμπληρώνει, «οι δολοφόνοι που σκότωσαν πριν από λίγο δύο χρυσαυγίτες δεν αποτελούν άκρο; Δεν πρέπει η ʽιδεολογίαʼ τους να απαγορευθεί από το νέο αντιρατσιστικό νόμο, όπως απαγορεύεται ο ναζισμός;»
Στα δελτία μαζικής λοβοτομής των 8, όλες οι παραδουλεύτρες των τροϊκανών ξεσάλωσαν περί των «δύο άκρων», με την εκφωνήτρια του Αντένα να κραυγάζει, «έχουν δίκιο οι βουλευτές της Χ.Α. να είναι οργισμένοι» και το Τρεμο-Πρετεντέρικο δίδυμο να κόβει και να ράβει περί περιφρούρησης του συνταγματικού τόξου.
Μέσα σʼ αυτό το αιματοβαμμένο σκηνικό και τα προπαγανδιστικά παραληρήματα, οι ουσιαστικά θλιμμένοι είναι ο κόσμος της Αριστεράς γνωρίζοντας, από ιστορική εμπειρία, πως το παρακράτος της Καρφίτσας και των Γκοτζαμάνηδων είναι εδώ, αειθαλές και φονικό, στην υπηρεσία κάθε βρωμιάς που εξυπηρετεί τους στόχους της οικονομικής εξαθλίωσης και του ολοκληρωτικού αυταρχισμού. Δεν έχει κανένα ενδοιασμό στο σχεδιασμό και την υλοποίηση κάθε άγριας προβοκάτσιας, ξεκινώντας από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, φτάνοντας στη Μαρφίν, στο Α.Τ. Ιερισσού και στις τωρινές δολοφονίες.
Η δολοφονία των εργαζομένων της Μαρφίν, στην πιο μεγαλειώδη διαδήλωση για το ξεπούλημα της χώρας, μούδιασε τις κινηματικές αντιστάσεις και έβαλε τους θύτες ενός ολόκληρου λαού σε ρόλο υπερασπιστή της δημόσιας ασφάλειας. Τέσσερα χρόνια μετά, η αποτρόπαια δολοφονία παραμένει «ανεξιχνίαστη», από τις, κατά τα άλλα, αποτελεσματικότατες μυστικές υπηρεσίες που, κατά Πάγκαλο, παρακολουθούν τους Αμερικάνους και διαγκωνίζονται σε μαγκιά με τη CIA. Η καταγγελία που αφορά στη χρήση ειδικού υλικού στις εμπρηστικές βόμβες της Μαρφίν, άγνωστης προέλευσης και καταλυτικά θανατηφόρας αποτελεσματικότητας, είναι χωμένη στο συρτάρι της υπόθεσης. Το τριπλό έγκλημα ανασύρεται μόνο όποτε βολεύει στην επιχειρηματολογία των θιασωτών των δύο άκρων, χωρίς καμιά αιδώ για την τυμβωρυχία και χωρίς καμιά απολογία για την έλλειψη απόδοσης δικαίου.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και οι «αντίφα» θεατρικές παραστάσεις από το σκυλολόι που εκτρέφει το νεοναζισμό και συνεργάζεται μαζί του, είχαν διπλό στόχο: να ανοίξει ο κύκλος του αίματος που θα δρομολογούσε την προστυχιά των δύο άκρων, και να σταλεί το μήνυμα πως οι καθεστωτικοί φασίστες κάνουν κουμάντο, κόβοντας την κάνουλα της επίσημης και ανεπίσημης χρηματοδότησης στα μαντρόσκυλά τους όταν το κρίνουν απαραίτητο.
Η διπλή δολοφονία των νεαρών νεοναζί, αυτών των αποπλανημένων άτυχων, έρχεται να εδραιώσει το μήνυμα: ή μνημόνια ή αίμα.
Σε μια συγκυρία όπου το νέο ασφαλιστικό δρομολογείται με όρους συντριβής, η δημόσια υγειονομική περίθαλψη κονιορτοποιείται, ο φόρος ακινήτων προοιωνίζει χιλιάδες άστεγους, οι παραδουλεύτρες της Τρόικας έπρεπε να εκτρέψουν τη λαϊκή οργή, να αποτρέψουν αντιστάσεις και να ολοκληρώσουν το καταγέλασμα περί συνταγματικού τόξου.
Το αίμα έγινε πολύ φτηνό μπροστά στο μεγάλο διακύβευμα του αμύθητου πλούτου που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας. Οι «παράπλευρες απώλειες» αυτού του αδυσώπητου οικονομικού πολέμου θα εξυφαίνονται σε εγχώρια και μη υπόγεια και θα υλοποιούνται χωρίς κανένα δισταγμό.

Νίνα Γεωργιάδου

[Καταχωρώ την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη της Νίνας, με μια μικρή επιφύλαξη· κι αν αποδειχθεί η προβοκάτσια, το βουλώνω. Αν, όμως (λέω... ΑΝ) ακολουθήσει μια προκήρυξη ανάληψης ευθύνης από συντρόφους του Παύλου Φύσσα, στο πνεύμα "Από τούδε κι εφεξής για κάθε έναν της όχθης μας θα μετράτε δύο της δικής σας", τότε θα επαληθεύονται οι Φαήλοι κι οι Λοβέρδοι;;; Άραγε είναι "άκρο" η αυθόρμητη (ή και προσχεδιασμένη) λαϊκή έκρηξη εκδικητικής οργής για τον αφανισμό της όχθης μας; Ή μήπως το "μέσο" για την αποφυγή του αφανισμού μας θα έρθει μέσα από άρθρα και κείμενα χιλιάδων σελίδων, αναντίστοιχων με την (απούσα) επαναστατική δράση; Και μιλάω για μια όχθη που για κανένα λόγο δεν οφείλει να αφανίζεται επειδή "έτσι καύλωσε" στο διεθνές καπιταλιστικό διευθυντήριο και στους ντόπιους δωσίλογους γερμανοτσολιάδες υπηρέτες τους. Και φυσικά, μιλάω σ' αυτόν τον τόνο, για να μη χέσω (ακόμη) στα νεροπότηρα των αγορητών του Σύριζα, που έχει μαλλιάσει ο στόμας τους να δηλώνουν πως «Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής συνιστά το ύψιστο έγκλημα», λες και τα υπόλοιπα κυβερνητικά εγκλήματα είναι υποδεέστερα.]

Η Χρυσή Δύση της Δικαιοσύνης

Τότε (σκίτσο του Quino πριν 40 χρόνια...)

...και τώρα (προχτεσινό σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου)