Να μην παραδεχτούμε την ήττα

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή
έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω
μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας
σαν σημαία καρφώσατε σ’ εξώστες,
με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Η κοιμωμένη του μας ουρά...

Γάζωμα στη ραπτομηχανή SINGER

Ήρωες, μίξερ, μανταλάκια, σερβιέτες,
λάβαρα, κόμιξ, σούπερ-μάρκετ, ηγέτες,
ρήτορες, μπλέντερ, βιταμίνες, μονώσεις,
κι ό,τι σου τάζουνε για να καυλώσεις.

Κίνημα, χάπια, σελοτέιπ, πτυχία,
άγιοι, σέρβις, μπόντυ μπίλντινγκ, ηχεία,
κάμερες, γκέι, φουστανέλες, ψυχώσεις,
κι ό,τι σου δίνουνε για να καυλώσεις.

Όλα από χέρι καμένα και τα σπίρτα μας βρεγμένα…

Λείψανα ,κέικ, χορωδίες, μουστάρδες,
βίζιτες, χύτρες, ινστιτούτα, κονκάρδες,
κόλλυβα, πόστερ, after-shave, διαγνώσεις,
κι ό,τι σου τάζουνε για να τα χώσεις.

Κλύσματα, σέντρες, γκομενάκια, πακέτα,
άγγελοι, telex, ανθοδέσμες, κουφέτα,
πρόεδροι, κέτσαπ, βαλβολίνες, ενέσεις,
κι ό,τι σου υπόσχονται για να τη πέσεις.

Όλα από χέρι καμένα και τα σπίρτα μας βρεγμένα…

Έρανοι, άλμπουμ, ονειράκια, πατέντες,
κάψουλες, μπόνους, φωτοκόπιες, κουβέντες,
κίναιδοι, τίτλοι, wind-surfing, εκπλήξεις,
κι' ό,τι σου δίνουνε για να πηδήξεις.

Κώστας Τριπολίτης

"Πρωθυπουργοί, δικαστές, ασφαλίτες,
μητροπολίτες, Τραπεζίτες-αλήτες,
μπάτσοι, χαφιέδες, κανάλια κι ειδήσεις
κι ό,τι θα ήθελες για να γα...ζώσεις

Sorry, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα ρίμα κι έβαλα ένα τυχαίο ρήμα, που θυμήθηκα από τον τραγουδιστή (SINGER), στη συναυλία "Ένα καράβι για τη Γάζα"...

Σ΄ αυτό το Θέατρο Σκιών τί περιμένεις;;;

    Δύο μικρά παιδάκια έσπασαν τον κουμπαρά τους και πρόσφεραν τις οικονομίες τους για τη σωτηρία της πατρίδας. Ο πρόεδρος της Βουλής (μετά συγχωρήσεως) κ. Πετσάλνικος (ξανά με τάσιν χωρήσεως) τα υποδέχτηκε στο ιδιαίτερο γραφείο του και τους είπε (παρουσία τηλεοπτικής κάμερας): "Όταν θα μεγαλώσετε θα γίνετε σπουδαίοι άντρες ...κλπ., κλπ." 
Κι όπως ήταν φυσικό, τα παπαγαλάκια στα βοθροκάναλα Μαζικής Εξημέρωσης υποχρεώθηκαν να παπαγαλίσουν αυτή την προστυχιά σαν ΕΙΔΗΣΗ!
 Πάρτε μια γεύση από την παράσταση : "Ο καραγκιόζης πρόεδρος της Βουλής στο σαράϊ"

Σ' αυτό το ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ τί περιμένεις;;;...
.........................................................................

Ο γαλάζιος καπιταλΗστής -ο μπουχέσας- χάρισε 28 δις στις Τράπεζες και οι Τράπεζες απορρόφησαν μόνο τα 13 δις.  (είχαν δουλειές...δεν προλαβαίνανε...)
Τώρα ο πράσινος σοσιαλΗστής - ο ΓΑΠ- σπρώχνει και τα υπόλοιπα 15 δις  στις Τράπεζες, δίνοντας άλλο περιεχόμενο σ' αυτή την κίνηση, που δείχνει την υπεροχή των "σοσιαλιστικών" έναντι των καπιταληστρικών επιλογών.
Για τον κάθε άπιστο Θωμά που δεν πιστεύει σ' αυτή την διαφορά, έρχεται ο πεταλωτής των συνειδήσεων να εξηγήσει για να πείσει. Ο σοσιαληστρικός του συλλογισμός πείθει και τον πιό άπιστο Θωμά. Διαβάστε περισσότερα...

Σ' αυτό το ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ τί περιμένεις;;;...

Ίνκας in cash

Να λέμε την αλήθεια στα παιδιά...

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Ά, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

από το ποίημα "ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ...", του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005)

  Συμφωνώ, κυρ Μανόλη, με μια μόνο μικρή διαφορά: 

Εγώ τα ονόματα των κακών δεν τα δείχνω με το χέρι,

έτοιμα, σαν μασημένη τροφή... 

Στο παιδί μου αρέσουν οι γρίφοι και γω δεν του χαλάω χατίρι.

Ανοίγω ένα μπλοκ σε χρώμα βαθύ κόκκινο, διαλέγω στην τύχη 

ένα γρίφο με το όνομα ...ενώ σα λύτη και παίζουμε σταυρόλεξο:

Ποίηση περιποιητική

-Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Την ιερώτερη εκδήλωση του Ανθρώπου
Τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Των σκοτεινών επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιάς που προκαλείτε
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.


-Το τί  δ ε ν πρόδωσες ε σ ύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά
Ν' ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δεν μιλάτε.
Για ποιά ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

"ΠΟΙΗΤΙΚΗ" του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005). Συμπτώσεις θα μου πεις...

Αφήγηση...

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα
Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
κι αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών
Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή
Τον συνηθίσαμε· είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε...
προσκυνώ...

Γιώργος Σεφέρης

Μετά την προδοσία η σταύρωση...

Εκείνο το αργόσυρτο και μελαγχολικό "ντιν-νταν" από τις καμπάνες, δεν είναι παρά ο ήχος της θλίψης για την σταύρωση... Δηλ. τη θεατρική παράσταση που σήμερα παίζεται στις αίθουσες των εκκλησιών, από τους θίασους με τους εξαιρετικούς ηθοποιούς εν είδει ευσεβών πωλητικών και ηθοποιούς ιερείς με τους πανάκριβους μεγαλόσταυρους. Να μη ξεγελιόμαστε, λοιπόν, διότι αυτός ο ήχος κρύβει μια άλλη σταύρωση... Την πραγματική. Αυτήν της Γάζας.

Μ' αυτή τη Σταύρωση, το πωλητικό αληταριό δεν ασχολείται (asshole είτε υποκριταί...).
Σήμερα βρίσκεται σκυμμένο -ως είθισται- με προσήλωση (προς ..ήλο -see «καρφί») με ευσέβεια στους ναούς της συναινετικής ασέβειας και με συναίνεση στα εγκλήματα των Ισραηλινών νεοναζί.

Σήμερα ας δηλώσουμε πρώτα Παλαιστίνιοι κι εμετά αΧρηστιανοί εκκλησιαζόμενοι (εκκλησία ζώων μενει...)