Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Ά, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.
από το ποίημα "ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ...", του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005)
Συμφωνώ, κυρ Μανόλη, με μια μόνο μικρή διαφορά:
Εγώ τα ονόματα των κακών δεν τα δείχνω με το χέρι,
έτοιμα, σαν μασημένη τροφή...
Στο παιδί μου αρέσουν οι γρίφοι και γω δεν του χαλάω χατίρι.
Ανοίγω ένα μπλοκ σε χρώμα βαθύ κόκκινο, διαλέγω στην τύχη
ένα γρίφο με το όνομα ...ενώ σα λύτη και παίζουμε σταυρόλεξο:
Εγώ πάλι δεν συμφωνω με τον κυρ Μανώλη
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτο παιδί μου αρέσουν τα παραμύθια.
Και σε μένα.
Στην κόρη μου βέβαια αρέσει πολύ το παραμύθι που ο καλός βασιλιάς (κλπ) γαμεί και δέρνει και σώζει το λαό. Όλε ΌΛΕ (αυτό το όλε δεν το ξέρει ακομα η κορη μου αλλά... που θα πάει θα το μάθει)
Εμένα πάλι μ΄αρέσει το παραμύθι που ο χριστιανός μπάτσος δολοφόνος του συνονόματού μου καταδικάζεται και ο υπερασπιστής του μεταμορφώνεται σε πτυελοδοχείο για τον πρωινό τσιγαρόβηχα
Μ΄αρέσουν τα παραμύθια.
Φίλε μου καλέ,
ΑπάντησηΔιαγραφήΦαντάσου τους ομόκεντρους κύκλους που δημιουργεί μια πέτρα στην ήρεμη επιφάνεια μιας λίμνης. Θεωρητικά οι κυματισμοί αυτοί διαρκούν επ' άπειρον.
Ακριβώς έτσι ο κυρ Μανόλης εξακολουθεί να ζει μέσα από τους αέναους κυματισμούς που δημιουργεί η ποίησή του. Και παρότι διαφοροποιείσαι, αυτή τη στιγμή γελάει ευτυχισμένος που αθροίζει ομώνυμα κλάσματα (με ίσους ή διαφορετικούς αριθμητές, αλλά με ΚΟΙΝΟ παρονομαστή).
(Αν οι παραπάνω εικόνες εμπνέουν τα κάρβουνα, τα παστέλ και τα πινελάκια σου, αφιέρωσε τον πίνακα στους κυματισμούς του κυρ Μανόλη. Για να θυμάται η κοριτσάρα σου τις λίμνες, από τις οποίες ο πατέρας της αντλεί τα παραμύθια.)