Περσικά ρουμπίνια

Τ Ρ Ι Α   Ρ Ο Υ Μ Π Α Γ Ι Α Τ 

 Σήκω και δώσε μου κρασί τα λόγια είναι χαμένα
απόψε το χειλάκι σου θα `ναι το παν για μένα
κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου
τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα

Για `κείνα που δεν έκανα και που `χω καμωμένα
αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα
αυτό θα `ν’ το μαράζι μου κρασί λοιπόν, ποιος ξέρει
μη βγαίνει τούτ’ η αναπνοή στερνή φορά από μένα

Όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν’ αφήσω
και κάθ’ ελπίδα για ζωή απ’ την καρδιά μου σβήσω
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι
σαν θα γεμίζει με κρασί μπορεί να ξαναζήσω

Στίχοι:  

Ομάρ Καγιάμ

Μουσική:  

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

1.

Γιώργος Μιχαήλ

Ομάρ Καγιάμ

Διαβάζοντας ή ακούγοντας στίχους σαν κι αυτούς που έχουν γράψει κάποια απίστευτα μυαλά, νιώθω πως το δικό μου στυλό δεν έχει μελάνι… ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ, το γαμημένο!… Ή, όπως λέει κι ο Νιόνιος "όλα εκείνα που αγαπώ, είν' αλλουνών κι αλλοιώς φαντάζουν"
Παρ' όλα αυτά, στον Ομάρ Καγιάμ , που λάτρεψε το κόκκινο κρασί, τις γυναίκες και την ελευθερία της σκέψης, αφιερώνω τούτο το ρουμπαΐ *:

Λέω στην καρδιά μου, όποτε γλυκό κρασί τής τύχει

” Όρμα, καρδιά μου !… Η γλύκα αυτή δεν έρχεται στην τύχη”

κι αυτή, γεμάτη από κρασί, το ”Όρμα, καρδγιά μ΄” το παίρνει

και το γυρίζει ”Ομάρ Καγιάμ”, γιατί αγαπάει τους… στίχοι 
 

* Στην Περσική λογοτεχνία, ρουμπαΐ (πληθ. ρουμπαγιάτ=ρουμπίνια?) λέγεται το τετράστιχο που έχει τον 1ο, 2ο και 4ο στίχο να ομοιοκαταληκτούν, ενώ ο 3ος είναι ελεύθερος.