Χρειάζεται επανεκκίνηση...

Τηλεοπτικός όρθρος βαθύς...

-Παναγιώτη, να έρθω στη Σαλονίκη να σε στηρίξω; ρώτησε δειλά ο Αντωνάκης
-Να κάτσεις εκεί που κάθεσαι! άστραψε και βρόντησε ο Πανίκας.

-Μα...

- Δεν έχει μά και ξεμά! επέμεινε ο Πανίκας, στερώντας από τον Αντωνάκη τον καταλογισμό στο ενεργητικό του μιας τουλάχιστον επιτυχούς επιλογής μετά και την "πατάτα" του μικρού Βασιλάκη...
..................

Κι ύστερα ήρθε ο έρωτας...

-Την αγαπώ, τη θαυμάζω και υποκλίνομαι στο δυναμισμό της, στην ειλικρίνειά της και στην συνέπεια που δείχνει η ίδια και το κόμμα της, άρχισε την ερωτική εξομολόγηση ο Πανίκας (με μπόλικο πολιτικοερωτικό σάλιο) τη στιγμή που ο δημοσιοκάφρος με τα μεγάλα Αυτιά παρουσίαζε στο πάνελ τη Λιάνα. Κι η γνωστή μαρξίστρια άρχισε να χαμογελά με τόση  ικανοποίηση, που ο τηλεσκηνοθέτης, για να χωρέσει το χαμόγελό της, αναγκάστηκε να μετακινήσει το κάδρο δεξιότερα(...), πετυχαίνοντας ταυτόχρονα και την δημιουργία ανάλογης ατμόσφαιρας.
-Έτσι κι αλλιώς αυτό που μας ενώνει όλους είναι ο κοινός μας αγώνας ενάντια στη διαφθορά, την πρό και μετά Μνημονίου, συνέχισε ο Πανίκας με το γνωστό του απύθμενο θράσος και το ανεπανάληπτο υποκριτικό του ταλέντο.
-Κι εγώ σ' εκτιμώ, Παναγιώτη, και συμφωνώ για όσα είπες περί Μνημονίου, ανταπέδωσε τις φιλοφρονήσεις η Λιάνα, γράφοντας εκεί που δεν γράφουν οι σερβιέτες τους μαρξισμούς- λενινισμούς και λοιπές μαλακίες που λένε δήθεν πως "όταν σε επαινεί ο ταξικός σου εχθρός, κάποιο λάκκο έχει η φάβα..."
[Εξ άλλου η Λιάνα ποτέ δεν ξεφεύγει από την ιδεολογική πορεία που χαράζει το κώμα της. Μόλις πριν λίγες μέρες άκουσε την Αλέκα μεθυσμένη από τους αριθμούς(!!!???) να διαπαιδαγωγεί τα εργατικά και λαϊκά στρώματα για την ανατροπή  του συσχετισμού δύναμης (προφανώς δια μέσου της κάλπης), ως απαράβατου όρου για το άνοιγμα του δρόμου προς την κοινωνική και την λαϊκή ευημερία!]

Σ' ένα τέτοιο κλίμα φιλοφρονήσεων ο Πανίκας πήρε τα πάνω του:
-...κι αν ποτέ κάνω λάθος -άσε  που δεν κάνω, αλλά να·  λέμε...ΑΝ ποτέ...- θέλω να με συμβουλεύει η Λιάνα! είπε ο Πανίκας στον δημοσιοκάφρο, υποχρεώνοντας τον τηλεσκηνοθέτη να μετακινήσει ακόμη δεξιότερα το κάδρο, μπας και χωρέσει το τεράστιο πλέον χαμόγελο της Λιάνας...

Αυτά και άλλα πολλά για όσους "τσίμπησαν" πως η νίκη του οινοποιού, από Δευτέρα και ως δια μαγείας θα διαλύσει τη μπόχα του Θερμαϊκού και της ευρύτερης περιφέρειας. Μια μπόχα που, μπορεί να ελέγχει -πάντα με τη βοήθεια του θεού- "ποιός θα δει ή όχι δημαρχείο" αλλά και που μετά τις ευχαριστίες του νικητή προς το παΣΟΚ και τη Ντόρα, μας θύμισε να μη βιαστούμε να πετάξουμε τις αντιασφυξιογόνες μάσκες.

Ο βόθρος είναι βαθύς...

           

Μικρό αφιέρωμα σ' έναν μεγάλο γελοιογράφο

"Με αφορμή την ερώτηση μπλογκοσυνάδελφου αν το ανέβασμα γελοιογραφιών μου στο μπλόγκ του, θίγει πνευματικά μου δικαιώματα, θέλω να πώ τα εξής:
Σίγουρα και  η χρήση γελοιογραφιών μου υπόκειται στην όποια νομοθεσία περι πνευματικής ιδιοκτησίας, η οποία μπορεί να δραστηριοποιηθεί  όποτε κανείς νομίζει ότι ότι αυτή θίγεται.
Το θέμα είναι πότε νομίζει ο καθένας ότι θίγονται αυτά του τα δικαιώματα.
Όταν ξεκίνησα το ανέβασμα της δουλειάς μου στην μπλογκόσφαιρα ήθελα να διευρύνω το κοινό που την βλέπει. Αρα κατ’αρχήν, η δημοσίευση γελοιογραφιών μου σε άλλα μπλόγκ βοηθάει σ’αυτό και μου δίνει ικανοποίηση να το βλέπω. Και  φυσικά θέλω να βλέπω τη δουλειά μου να χρησιμοποιείται με υπευθυνότητα και στοιχειώδη δεοντολογία. Όπως:
–να αναγράφεται πάντα η πηγή και ο δημιουργός της εκάστοτε γελοιογραφίας.
–να μην γίνεται ανέβασμα γελοιογραφιών μου σε μπλόγκ που έχουν διαφημιστικά σπότ, χορηγούς ή άλλες οικονομικές λειτουργίες. Και να μη γίνεται γενικά οιαδήποτε εμπορική χρήση αυτών των γελοιογραφιών.
–τέλος δε μ’αρέσει να βλέπω κάποια μπλογκ με τις γελοιογραφίες μου ανεβασμένες σε καθημερινή βάση εν είδει διακόσμησης, αλλά ούτε και  μπλογκ που αναδημοσιεύουν  τις γελοιογραφίες όλων των γελοιογράφων της ημέρας εν είδει “Αλμανάκ”.
Αυτά, γιατί πιστεύω στη  σπουδαιότητα της Γελοιογραφίας γενικά και ζητώ απ’ όσους τη χρησιμοποιούν να αισθάνονται ανάλογα.
Και επειδή το όλο θέμα είναι και πολύπλοκο και υποκειμενικό, κάθε  παρέμβαση δεκτή…"

Γιάννης Ιωάννου