Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει...

Μ' ακούς Βιτσέντζο; Κορνάρω!...

Αγαπητά μου παιδιά,

Ο «Ξενερωτόκριτος» είναι ένα έπος του καιρού των ρέπος, που η ευγενική χορηγός της στήλης λαϊκή μούσα αποτύπωσε και διέσωσε ως τις νύχτες μας (μέρες πια –και ειδικά άσπρες– δεν υφίστανται).

Τον καιρό που το κτήνος των προφητών και των γραφών (ο καπιταλισμός) έκανε όλο και πιο λυσσαλέες τις επιθέσεις του, τον καιρό που ξαναγύριζε στη μάνα του φεουδαρχία και στης μάνας του, τον καιρό που προσπαθούσε να μαζέψει κάθε παραγόμενο ψίχουλο και να βυθίσει τους λαούς νικημένους σ’ ένα σκοτάδι δίχως επιστροφή, η μούσα έγραφε. Και διάβαζε.

– Τα ‘μαθες Ψωροκώσταινα τα θλιβερά μαντάτα;
Ο κύρης σου μ’ εξόρισε στση ξενιτιάς τη στράτα!
Εκλεισε όλες τσι δουλειές κι ερήμαξε τη χώρα
και στην κινεζοποίηση προσβλέπει μόνο τώρα…
Λίγο καιρό μου άφηκε μονάχα ν’ αναμένω
κι ύστερα με απόδιωξε, πολλά μακρά να πηαίνω.
Eσίμωσε το τέλος μου, μάθεις το θες κερά μου,
στο Σύνταγμα με ψέκασαν, μου βγάλαν’ τα στραβά μου
και γύρω μου σκορπίζανε τα ζα αλαφιασμένα
που άοπλα πηγαίνανε στσι μάχες τα χαμένα…

– Κατέχω το κι ο κύρης σου Νενέκος μέγας είναι
μα συ Ξενερωτόκριτε λεβέντης πάλι γίνε.
Καιρό πολύ σε έτρωγε η μαύρη μαλακία
τόσο, που στην επέβαλαν δια νόμου και με Κ.Υ.Α.
Και τώρα που σου πήρανε σώβρακα, παν’ για κώλο
ώσπου να σε λιανίσουνε! Σ’ έχουν για νέο ρόλο…
Παρακαλώ θυμού καλά ό,τι σου λέγω τώρα
κι άσε τις παπαριές του στιλ «θα φύγω απ’ τη χώρα».

– Μια χάρη αφέντρα σου ζητώ κι εκείνη θέλω μόνο
και ύστερα ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω
γιατί συγκαταλέγομαι στους αγανακτισμένους
τους καρπαζοεισπράχτορες τους κακομοιριασμένους.
Νοιώθω πολύ αδύναμος, νοιώθω πολύ μονάχος
κι ας λένε στην πλατεία μας πως είμαστε σαν βράχος.

– Κάλλιο Ξενερωτόκριτε φαρμάκι να βαστούσες
παρά που λες αγεληδόν ότι αγανακτούσες!
Ιντα ‘ναι τούτα που μιλείς; Μ’ έχεις στείλει μιλάμε!
Πώς γίνεται πολιτικά κι εμείς να κουτουλάμε;
Ξέρω, ψυχανεμίζομαι τι χάρη θα ζητήσεις
μα τα γουρούνια πάνοπλα! Πάλι θα την πατήσεις.
Και κείνο που μας χρειάζεται –στην τάξη σου και σένα–
είναι να αντεπιτεθείς σκληρά, οργανωμένα.
Ξύπνα Ξενερωτόκριτε, μαλάκα μου ξεκούνα
γύρω μαίνεται πόλεμος, τον κόσμο ταρακούνα
μην πας στις μάχες άοπλος, κοίτα την Ιστορία
σε είχαν προλετάριο, σε θέλουνε παρία
και τώρα που σε στρίμωξαν σε σκοτεινό αμπάρι
θα σε ξεσκίσουν. Διάολε! Πάρ’ το καλά χαμπάρι.

Το αχυροποίητο (ναι, αχυροποίητο) έπος αποτελείται από χίλιες στροφές, επτά γέφυρες και δεκαέξι σταθμούς διοδίων, μετά τις αποικιοκρατικές συμβάσεις που υπέγραψε η μούσα με τους κούτρα-χορηγούς και τζάμπα (με κρατικό παραδάκι, ακριβέστερα) μάγκες. Εμείς παραθέσαμε τέσσερις ενδεικτικές, χορταστικές στροφές, ενώ το υπόλοιπο έπος μπορείτε να το βρείτε στον εφαρμοστικό νόμο και στα επτά μνημόνια που θα ακολουθήσουν ενόσω κάποιοι –πάντα αγανακτισμένοι– θα σκέφτονται τι να κάνουν, οι πολιτικοί μαγαζάτορες θα κάνουν ότι σκέφτονται και οι λιγότερο ψύχραιμοι θα σκέφτονται από πού να την κάνουν…

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει με τον ιππουργό προστασίας να ψάχνει προστασία και προστάτες. Για τον διογκωμένο του προστάτη δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά... Aς αναζητήσει θεραπεία στο σύστημα υγείας all over the world (ω, Λοβερδε world).  Εμείς απλά τον βοηθάμε σαν παππού να σηκώνει το καπάκι της Ιστορίας που και που, (ε, παππού;)  και να μην "κατουράει" έξω από τα WC του κυνοβουλίου, αλλά μέσα. Μολονότι η επιτυχία φέρνει την αλλοτρίωση, τον παροτρύνουμε να σημαδεύει το κέντρο τής λεκάνης: Παππού, τσις!

Το μπλογκάκι, λόγω κόντρας Κρητών-Ενετών για ένα κερί (ή κερί ου μ' Ενετοί), ευχαριστεί τον φίλο Βιτσέντζο για την αγενή χορηγία του "Ξενερωτόκριτου" και του συνοδευτικού κειμένου.

Gourmeδολογια στα χρόνια της επερχόμενης πείνας

(άρθρο του φίλου Μ.Ζ.)

Το φαινόμενο-σύμπτωμα στην αρχή ξαφνιάζει. Δεκάδες πια τα προγράμματα στην ΤV με θυρεούς κατσαρόλες, ψησταριές, μίξερ και αυγοδάρτες. Ο Τυφώνας ξεκίνησε τους στροβιλισμούς του από τα βιβλία, πριν από 15 περίπου χρόνια.

Οι πολυάριθμες εκδόσεις για φαγητό δημιούργησαν.. ειδικά τμήματα στα βιβλιοπωλεία. Περιοχές της χώρας που δεν έχουν ούτε έναν αγροτικό γιατρό (!) απόκτησαν τις δικές τους "παραδοσιακές" συνταγές και μαζί ένας πολυάριθμος κατάλογος βιβλίων από τα αγαπημένα πιάτα διάσημων συγγραφέων, προσωπικά σημειωματάρια της "μαμάς" και της "γιαγιάς ", σαν κι αυτά που είχαμε όλοι στην οικογένειά μας, μέχρι συνταγές για πρωτάρηδες, για φοιτητές, για εργαζόμενους κ.τ.λ. Κι όταν καλύφτηκε γαστρονομικά και το τελευταίο γεωγραφικό διαμέρισμα  της χώρας, η σχετική "βιβλιογραφία" πέρασε στη μικρή οθόνη, με τηλεμαγειρέματα που παρουσίαζαν συγγραφείς-περσόνες. Η σχετική οικονομική ευμάρεια που κυριάρχησε, φαινομενικά, στις μεσαίες τάξεις της ελληνικής κοινωνίας, τη δεκαετία του 80 ευνοούσε τη σχετική βιβλιογκουρμεδική έκρηξη.

Πολιτικά συνθήματα όπως "η Ελλάδα στους έλληνες" και ένας υφέρπων ευρωσκεπτικισμός ωθούσε σε αναζήτηση  του γευστικού παρελθόντος και στην ανασυγκρότηση της πολλαπλά κατακερματισμένης εθνικής ταυτότητας.

Έτσι, συγγραφείς ανασύρουν από ερμάρια και βιβλιοθήκες, αλλά και ζωντανές καταγραφές τα πιάτα της φτωχής και προπολεμικής περιόδου, <αγροτικής αλλά και λόγιας>, φτάνοντας από την αρχαιότητα και το βυζάντιο  μέχρι τις σύγχρονες γευστικές επιβιώσεις.

Αυτή που ήταν και η πιο γόνιμη περίοδος ανασύστασης της παραδοσιακής κουζίνας, με σπουδαίες μονογραφίες για το λάδι, το ψωμί, τα κρασιά και ο,τι το παραδοσιακό, παραδόθηκε και αλώθηκε απροστάτευτη, κάτω από τα φώτα ενός νεοελληνικού τρόπου θεώρησης του δήθεν "πολιτισμού" που γίνεται επίδειξη ,ξιπασιά και λάιφ-στάιλ.

Αυτή η σπουδαία περίοδος τελειώνει με το τέλος της εκπομπής "Μπουκιά και συγχώριο", που ανάδειξε την τροφή μέσα από τον ιστορικό και τοπικό περίγυρό της, χωρίς και αυτή να αποφύγει κάποια στοιχεία γκλαμουριάς.

Από δω και πέρα τη σκυτάλη την παίρνει αποκλειστικά  η Τηλεόραση με κορεσμένη ήδη την εξειδικευμένη βιβλιοαγορά. Τώρα δεν διαβάζουμε για να μαγειρέψουμε, αλλά ΚΟΙΤΑΜΕ απλώς, θαυμάζουμε και αποστηθίζουμε καινούργιες και ελκυστικές λεξεις, όπως «κρέμα γκαναζ»(!), καρότα «ζυλιεν» κ.α. Τα υλικά δεν τα μαγειρεύουμε, αλλά τα ...διαχειριζόμαστε, λενε οι ΤV-σεφ, όπως δηλ. διαχειριζόμαστε την οικονομία!

Αποκορύφωμα της νέας ατμόσφαιρας είναι τα ριάλιτι τηλεπαιχνίδια μαγειρικής που κινούνται σε μια πρωταγωνιστική φρενίτιδα, με τους παίχτες αγχωμένους, να προσέρχονται, εναποθέτοντας τα πιάτα τους, με χεριά τρεμάμενα στη ΘΕΙΑ κρίση των κριτών.

Γκουρμέ της κατοχής

Οι εκπομπές αυτές που διευθύνονται και καθοδηγούνται από ιδιοκτήτες και επιφανείς σεφ των ακριβότερων εστιατόριων της χώρας, αλλά και χορηγούς μεγάλων μονάδων παραγωγής τροφίμων, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη μαγειρική εικόνα της σημερινής Ελλάδας, όπου η επίκληση της παράδοσης είναι το γραφικό άλλοθι για την παραχάραξή της, και όπου η διατροφική πραγματικότητα της μέσης ελληνικής οικογένειας είναι από μέτρια έως άθλια.

Σ’αυτά τα ριάλιτι αγνοούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της ιστορικότητας του ελληνικού διατροφικού κόσμου. Τα υλικά αυτονομούνται και περιπλέκονται ναρκισσιστικά σε παράδοξα σχήματα και συνθέσεις. Στόχος είναι η αλαζονική  προβολή περιπεπλεγμένων γευστικών συνδυασμών και μια άκρατη επιδειξιομανία  που παρασέρνει, προτρέποντάς τους και τους λαχανιασμένους διαρκώς διαγωνιζόμενους. Οι επανωτές "εξετασεις" και τα ακατανόητα τεστ μαζί με τα χρονικά  κενά στην ανακοίνωση των χαμένων και αποχωρούντων γιγαντώνουν την αγωνία σε ένα αφόρητο κλίμα θρίλερ! Φυσικά πρόκειται για παιχνίδι, αλλά ένα παιχνίδι οφείλει να έχει και παιδαγωγικό χαραχτήρα.

Άραγε, αναρωτήθηκε ο επιφανής βραβευμένος σεφ, πόσο δύσκολα μπορεί κανείς να αγοράσει πια 5 φρέσκους κολιούς και με κείνη την αφελή προκλητική κίνηση πετά ουρά, κεφάλι και σχεδόν το 1\3 του κορμού, για να παραδώσει στο φλόγιστρό του 2 όλο κι όλο  ψαρομπουκιές; Προφανώς όχι. Και τι σημαίνει η συχνή απόρριψη απ’ τους κριτές των πιάτων που δημιουργούν οι διαγωνιζόμενοι με το κριτήριο ότι δεν είναι ....πιάτα εστιατορίου;

Η τέχνη της μαγειρικής (εν πολλοίς τεχνική), σ’ αυτή την καινούργια φάση, μοιάζει  να ωθείται σ’ ένα επιδειξιομανές εγχείρημα με εμμονή στην ακροβατική (ξεπερασμένη πια), διάταξη των υλικών που όλα-όλα μαζί δεν ξεπερνούν ποσοτικά τις 2-3  πιρουνιές, στρογγυλοκαθισμένα στο κέντρο τεράστιων πιάτων με τις γνωστές πια πολύχρωμες πιτσιλιές (συμβολή στην "εικαστικότητα" του πιάτου), άσχετο αν μοιάζει ότι...δεν πλύθηκε από την προηγούμενη χρήση του!

Σ’ αυτές τις εκπομπές  που παρελαύνουν  οι επώνυμοι σεφ-σταρ, η τροφή είναι έξω απ τα νερά της. Η μαγεία της μαγειρικής μετατρέπεται σε μια αγωνιώδη οριακή τεχνική, ο χώρος και ο τόπος της γίνεται το ψυχρό σχεδόν αποστειρωμένο στούντιο, η χαρά και η ανεμελιά της δημιουργίας γίνεται αφόρητο  στρες ένταση και συμπίεση χρόνου.

Τα δε αποτελέσματα αυτής της ψυχικής δοκιμασίας (δηλ. τα φαγητά), που αναιρούν  τη γαλήνη και την ευθυμία ενός μάγειρα, μοιάζουν με τα παράδοξα μοντέλα  των μαιτρ της μόδας  που συναγωνίζονται σε παραδοξότητα.

Το κριτήριο συμμετοχής σ’ αυτές τις εκπομπές παικτών και κριτών, είναι τα χρήματα και η επιπλέον διασημότητα. Ο τηλεθεατής τις παρακολουθεί, παθητικά, όπως μια ταινία πορνό, στην οποία δε συμμετέχει γιατί τα διαδραματιζόμενα απέχουν πολύ από την καθημερινή του πραγματικότητα. Φαντασιώνεται  απλώς από απόσταση, για να γυρίσει νοσταλγικά στην πραγματικότητα της καθημερινότητάς του: στην καλοχυλωμένη σελινάτη φασολάδα, τον τραγανό κόθορο μιας τραχανόπιτας η στο ζουμερό γιουβέτσι.

Όλα τ’ άλλα αποτελούν ένα παραπλανητικό μικρόκοσμο, που όσο κι αν είναι κακοφωτισμένος και αρκούντως ιντριγκαρισμένος, δεν απαντά στο ζήτημα ότι πριν συνθέσουμε (μαγειρέψουμε) την τροφή, πρέπει να μπορούμε  να την παράγουμε  και να έχουμε την (οικονομική) δυνατότητα να την αποκτήσουμε. Γιατί στις μέρες που έρχονται η φράση "θα πούμε το ψωμί ψωμάκι" φαίνεται να διεκδικεί τη διαχρονική επικαιρότητά της.

Φίλε Μιχάλη, chef-χαριστώ γι αυτό το ...κείμινο. Να είσαι καλά (κι όχι ...ναοί σε gala). Το δίκιο σου βουνό. Αλλά δεν είναι άγνωστε αι...Βουλαί του i-ψήστου. Ούτε και τα τι μας μαγειρεύουν (και τ' ατίμασμα γυρεύουν!). Σόρι για τη δις λεκσία μου, αλάτων ξέρουμε τον ένοχο κοινε γνωστή η (επ)αιτία τής σα πύλας του καπιταληστρικού Life style (μη χέσω, μ' ήχοι έσω μύχιες ω! μοιχειες,ω!   κι εμετά ΣΥΝ-χωρίς-"εως" που είναι κι αιώρα φαγητού...)

4/7/11: Μαγοι κι ηύρα διά με τόσο κράτημα λαμα...

Μαγική βραδιά με το Σωκράτη Μάλαμα.
Τέσσερεις ώρες σερί, αγαπητοί μου!
Thess chéries or est chérie, ma chérie!

Η αστική δημοκρατία (τους)

α) Σχετικά με την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου, το ΣτΕ με ομόφωνη(!!!) απόφασή του προτείνει την απόρριψη όλων των προσφυγών …στο καλάθι των αχρήστων. Ουδεμία έκπληξη· άλλωΣτΕ η Κομισιόν έχει προ πολλού αποφανθεί πως η συνταγματικότητα (ή όχι) μέρους ή όλων των μνημονιακών διατάξεων είναι υπεράνω της δικαιοδοσίας(!!!) των ελληνικών δικαστηρίων, εξασφαλίζοντας το τέλειο άλλοθι στις πιθανές ερινύες -λέμε τώρα..-  των «λειτουργών» (βλ. αλητουργών) της δικαιοσύνης.
β) Το παπαδαριό συμπαρίσταται με όλες του τις δυνάμεις στον ιερό υπέρ πάντων αγώνα τού σκληρά δοκιμαζόμενου λαού, κάνοντας …45 ολόκληρες δεήσεις(!!!) σε εκκλησίες της συμπρωτεύουσας, για να βγει η χώρα από την κρίση (ήμαρτον Κύριε ή μ’ άρτον κύριε! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου -που σημαίνει: φτου Κύριε, φίλα κι είν’ το στόμα ατίμου)
γ) Οι δυνάμεις καταστολής (των κινημάτων και κάθε λαϊκής αντιβίας) είναι απερίσπαστα αφοσιωμένες στην περιφρούρηση και διασφάλιση ενός ειρηνικού ύπνου (χωρίς ροχαλητά και ροχάλες) για τα τρομαγμένα γλοιώδη αφεντικά τους.    
δ) Το αστικό κυνοβούλιο, ως «ακρογωνιαίος λίθος» (βλ. σαγονιαίο πλήθος) της δημοκρατίας (τους), με το ένα ή το άλλο σκηνικό (συναινετικό ή χολυγουντιανό) πάντα θα βρίσκει τρόπους να αποσπά την εμπιστοσύνη των βου-λεφτάδων, ώστε καπηλευόμενο την εκάστοτε «νωπή λαϊκή εντολή» να επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα στα λαϊκά κεκτημένα, σε αγαστή σύμπνοια με την εκλογολαγνεία των αριστερών …κωμάτων, και …
…και ο χορός καλά κρατεί! Για να επιβεβαιωθεί άλλη μια φορά πως δικαστική εξουσία, θρησκεία, αστικοδημοκρατικό κυνοβούλιο και όργανα ασφαλείας (ass-φαλλοί-ass), ως μηχανισμοί περιφρούρησης και διαιώνισης της αστικής δημοκρατίας,  είναι τα ισχυρά δεκανίκια των καπιταλ-ληστών. (των ΜΜΕ, του ποδοσφαίρου, του πορνό και του τζόγου μη εξαιρουμένων).

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΟΝΤΑΙ!
ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΛΑΪΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!