Όσο το ΔΝΤ οικονομεί κότερα...

...Ω, Δία! Χειριστής θα βρει σκέτες σ' αιδοία κοπές, στηθάς ως τώρα χώνει, επειδή ημερών υγεία άγνωστο, άρρυθμο, ήμερον...

Του παραπονεμάτου

(για το Σταύρο μου)

Ξύπνα διαμάντι και ρουμπί κι ανθέ του μαλαμάτου

κι έχω δυό λόγια να σου πω του παραπονεμάτου

Τα χείλη μου εδίκασα για σένα και δε λένε

Τα μάτια δεν εμπόρεσα να στέσω να μη κλαίνε

(Παραδοσιακό, διασκευή και τραγούδι από το Μιχάλη Σταυρακάκη, Χαϊνηδες)

Αναμετάδοση

ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΗ

Πάλι φωνές. 

Στενάχωρος εφησυχασμός μιας μικρής λάμπας πετρελαίου. 

Ας ήταν, έστω για μια μόνη φορά, που το φυτίλι να ξόδευε τη ζωή του αδιαμαρτύρητα. Χωρίς τριγμούς… Μήπως δεν εισακούστηκαν οι τριγμοί; Ή μήπως οι εξάρσεις του ήρεμου δειλινού κορυφώθηκαν για να επιβεβαιώσουν τον ύπνο; Οι συμμετρικές ματιές της φλόγας έφταιγαν που δεν εισακούστηκαν οι τριγμοί! Ποτέ άλλοτε δε διχάστηκε τόσο βαθιά μια αισιόδοξη λάμψη σαν λυπημένη αντανάκλαση στη γυαλιστερή επιφάνεια του δρύινου κομοδίνου. Και να! Εκεί, ακριβώς, που πήγε να πετύχει ο εφησυχασμός, ήρθε βιαστικά –όπως συνηθίζει- η απουσία μιας αινιγματικής μνήμης : Μύρισε βρεγμένο χώμα ή βράχηκαν πάλι οι φωνές; Αλαζονεία και έπαρση σε τόνους παστέλ. Ήσυχους, ιδρωμένους… Μα για να ακούγεται ολόκληρη η αλήθεια πρέπει να σιγάσουν οι φωνές. Αυτές που την επιβεβαιώνουν. 

chrismos '96

Peter Hammill's: Modern

Modern

Jericho's strange, throbbing with life at its heart
people are drawn together, simultaneously torn apart....
Foundations are shattered in the city
inside the barricaded doors;
hiding behind their walls, lonely as night falls,
maybe the people are waiting for trumpets.

Babylon's strange, seventh wonder of the earth
gardens ablaze in colour, slowly rotting in the dirt
and, with your head on fire, you can't really see.
The hanging gardens sing,
but with a hollow ring :
the life is false, it's killing me....

Don't look back or you'll turn to stone;
look around before your life is overgrown
with concrete slabs.
On your back the searching eyes that stab
between chintz curtains, glinting,
but never owning to a name...
like the inmates of asylums
all the citizens are contagiously insane....

Atlantis is strange, the explosion of an age
no-one really knows what to do,
and the city is a cage.
It traps in ashen hours and concrete towers,
imprisons in the social order.
The city's lost its way,
madness takes hold today...
I can't live under water.

Φιλελεύθερη φιλανθρωπία

Οι ίδιοι οι φιλάνθρωποι που δίνουν εκατομμύρια για την καταπολέμηση του AIDS και για την εκπαίδευση των λαών στην ανεκτικότητα, έχουν καταστρέψει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων με τις χρηματοοικονομικές κερδοσκοπίες τους, δημιουργώντας κατ' αυτόν τον τρόπο τις συνθήκες για την έξαρση εκείνης ακριβώς της μή ανεκτικότητας την οποία προσπαθούν να καταπολεμήσουν. Στις δεκαετίες του '60 και του '70 μπορούσε κανείς να αγοράσει καρτ-ποστάλ μαλακού πορνό, οι οποίες έδειχναν ένα κορίτσι ντυμένο με μπικίνι ή με ένα βραδινό φόρεμα· όταν, ωστόσο, κουνούσες λίγο την καρτ-ποστάλ ή την κοιτούσες από ελαφρώς διαφορετική οπτική γωνία, τα ρούχα του κοριτσιού ως διά μαγείας εξαφανίζονταν, αποκαλύπτοντας το γυμνό του κορμί. Όταν βομβαρδιζόμαστε από τις συγκινητικές ειδήσεις για τη διαγραφή ενός χρέους από αυτά που επιβαρύνουν τις χώρες του Τρίτου κόσμου ή για μια μεγάλη ανθρωπιστική εκστρατεία προκειμένου να εξαλειφθεί μια επικίνδυνη επιδημία, απλώς κουνήστε λίγο την καρτ-ποστάλ, για να δείτε την αισχρή μορφή του φιλελεύθερου κομμουνιστή επί το έργον.
    Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε με τον φιλελεύθερο κομμουνιστή μας, ο οποίος αναμφίβολα είναι καλός άνθρωπος και νοιάζεται πραγματικά για τη φτώχεια και τη βία στον κόσμο, και ο οποίος έχει την πολυτέλεια να νοιάζεται; Αλήθεια, τι να κάνουμε με έναν άνθρωπο ο οποίος δεν μπορεί να εξαγοραστεί από εταιρικά συμφέροντα, επειδή είναι ένας από τους ιδιοκτήτες της εταιρίας· ο οποίος τηρεί όσα λέει και αγωνίζεται πραγματικά για την καταπολέμηση της φτώχειας, επειδή κερδίζει από αυτό· ο οποίος εκφράζει με ειλικρίνεια τη γνώμη του, επειδή είναι τόσο ισχυρός, που μπορεί να το κάνει· ο οποίος είναι γενναίος και σοφός στην ανελέητη προσπάθεια να επιτύχει ό,τι επιχειρεί και δεν σκέφτεται το προσωπικό του όφελος, αφού όλες του οι ανάγκες έχουν ήδη ικανοποιηθεί· και ο οποίος, συν τοις άλλοις, είναι ένας καλός φίλος, ιδιαίτερα για τους συναδέλφους του στο Νταβός;
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ μάς προσφέρει μια απάντηση στο ποίημά του "Η ανάκριση του καλού":

Κάνε ένα βήμα μπροστά: μαθαίνουμε
Ότι είσαι καλός άνθρωπος.
Δεν εξαγοράζεσαι, αλλά και το αστροπελέκι
Που χτυπάει το σπίτι
Δεν εξαγοράζεται.
Τηρείς όσα λες.
Αλλά τι είπες;
Είσαι ειλικρινής, λες τη γνώμη σου.
Ποιά γνώμη;
Είσαι γενναίος.
Απέναντι σε ποιόν;
Είσαι σοφός.
Για όφελος ποιού;
Δεν σκέφτεσαι το προσωπικό σου συμφέρον.
Τίνος το συμφέρον σκέφτεσαι τότε;
Είσαι καλός φίλος.
Είσαι επίσης καλός φίλος των καλών ανθρώπων;

Άκουσέ μας λοιπόν: ξέρουμε
Ότι είσαι ο εχθρός μας. Γι αυτό τώρα
Θα σε στήσουμε σ' έναν τοίχο. Αλλά λαμβάνοντας υπόψη τις 
αρετές σου και τις καλές σου ιδιότητες
θα σε στήσουμε σ' έναν καλό τοίχο και θα σε πυροβολήσουμε
Με μια καλή σφαίρα από ένα καλό όπλο και θα σε θάψουμε
Μ' ένα καλό φτυάρι στην καλή γή.
   
                                                             Slavoj Žižek (Βία, έξι λοξοί στοχασμοί)

Ο μπουχέσας και η διάδοχη μπόχα

 

Προσεγγίζοντας την έννοια του φιλελεύθερου κομμουνιστή...(συνέχεια από προηγούμενο ποστ)

Αυτή η τελική "κυριαρχική" χειρονομία (σ.σ. η φιλανθρωπία) επιτρέπει στον καπιταλιστή να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της επ' άπειρον διευρυνόμενης αναπαραγωγής, του να κερδίζει χρήματα απλώς για να κερδίζει περισσότερα χρήματα. Όταν δωρίζει τον συσσωρευμένο πλούτο του για το κοινό καλό, ο καπιταλιστής αρνείται τον εαυτό του ως απλή ενσάρκωση του κεφαλαίου και της αναπαραγωγικής κυκλοφορίας του· η ζωή του αποκτά νόημα. Η διευρυμένη αναπαραγωγή παύει πλέον να είναι αυτοσκοπός. Επιπλέον, ο καπιταλιστής επιτυγχάνει με αυτόν τον τρόπο τη μετάβαση από τον έρωτα στο θυμό, από τη διαστροφική "ερωτική" λογική της συσσώρευσης στην επιθυμία για δημόσια αναγνώριση και φήμη. Τούτο σημαίνει ότι, σε τελική ανάλυση, πρέπει να θεωρήσουμε μορφές όπως ο Σόρος ή ο Γκέιτς ως προσωποποιήσεις της εγγενούς αυτοαναίρεσης της καπιταλιστικής διαδικασίας καθαυτήν: το φιλανθρωπικό έργο τους -οι τεράστιες δωρεές τους για δημόσια ευημερία- δεν είναι απλώς απότοκο της προσωπικής τους ιδιοσυγκρασίας. Άσχετα από το αν είναι ειλικρινείς ή υποκριτικές, αποτελούν τη λογική κατάληξη της καπιταλιστικής κυκλοφορίας και είναι αναγκαίες από αυστηρά οικονομική άποψη, αφού επιτρέπουν στο καπιταλιστικό σύστημα να αναβάλει την κρίση του. Αποκαθιστούν την ισορροπία -ένα είδος αναδιανομής τού πλούτου υπέρ των πραγματικά ενδεών- αποφεύγοντας μια μοιραία παγίδα: την ολέθρια λογική της μνησικακίας, από πλευράς των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση, και της αναγκαστικής  κρατιστικής αναδιανομής του πλούτου, που μόνο σε γενικευμένη δυστυχία μπορεί να οδηγήσει. Προλαμβάνουν επίσης, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, τον άλλο τρόπο αποκατάστασης ενός είδους ισορροπίας και διατράνωσης του θυμού μέσω της κυριαρχικής δαπάνης, δηλαδή τους πολέμους... 
    Αυτό το παράδοξο σηματοδοτεί μια καίρια δυσχέρεια της εποχής μας: ο καπιταλισμός σήμερα δεν μπορεί να αναπαραχθεί μόνος του. Χρειάζεται την εξωοικονομική φιλανθρωπία για να συντηρεί τον κύκλο της κοινωνικής αναπαραγωγής. 

                                                              Slavoj Žižek (Βία, έξι λοξοί στοχασμοί)

Cockney Rebel & Steve Harley : Ritz

 
Ritz
Hark to Rouall's white insanity- Clowns in drag concealing vanity
This is hardly Paradise- We’re still in search of petty scorn
Images so dead, in mourning- Clap and cheer the man performing
This is hardly Paradise- we're still in search of petty scorn

Couch my disease in chintz-covered kisses -Glazed calico cloth, my costume this is
Come to Pablo Fanque's in Indigo -We'll show you pastel Shades of rhyme
It's okay to laugh in harmony -See the white-faced Auguste's army
Come to Pablo's-Fanque's in Indigo -We'll Show you pastel shades of rhyme

Take a letter Ophelia, write -"Sorry Desdemona." bright
Peeking through the Nimbus covers -We see the twisted tale of Man
Catch us in the cornfield hiding -Me, Maryse and Moonbeams gliding
Peeking through the Nimbue covers -We see the twisted tale of Man

Careless, caress, curt up beside me -Visit, sleep and smile and drown me
March together, slay like Nero -Now we have something you understand
Oh! the clown, his stare is eyeless -Shall he make you laugh or cry.yes
March together, slay like Nero -Now we have sometning you understand

It is time to hide my body -Shall we start to speak of holly
I don't wanna be that Superhero -’Til you have something we understand
Heard they're moving Pisces into June -Shall we put together a platoon
I don't wanna be that Superhero -’Til you have something we understand

Προσεγγίζοντας την έννοια του φιλελεύθερου κομμουνιστή...

  Η δομή "κάτι να αποτελεί το φάρμακο ενάντια στην απειλή που το ίδιο δημιουργεί" είναι εξαιρετικά εμφανής στο σημερινό ιδεολογικό τοπίο. Πάρτε, για παράδειγμα, τη μορφή του μεγαλοκεφαλαιούχου και φιλάνθρωπου Τζορτζ Σόρος. Ο Σόρος είναι η ενσάρκωση της πιο αδίστακτης χρηματοοικονομικής κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης σε συνδυασμό με το αντίδοτό της, το ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για τις καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις μιας αχαλίνωτης οικονομίας της αγοράς. Ακόμα και η καθημερινή ρουτίνα του χαρακτηρίζεται από μια αυτοαναιρούμενη αντίστιξη: ο μισός εργάσιμος χρόνος του είναι αφιερωμένος σε χρηματοοικονομικές κερδοσκοπίες και ο άλλος μισός σε ανθρωπιστικές δραστηριότητες -όπως το να χρηματοδοτεί πολιτιστικές και δημοκρατικές δραστηριότητες στις μετακομμουνιστικές χώρες, να γράφει επιφυλλίδες και βιβλία-, οι οποίες σε τελική ανάλυση αντιμάχονται τις συνέπειες των ίδιων του των κερδοσκοπιών.
    Τα δύο πρόσωπα του Μπιλ Γκέιτς μοιάζουν πολύ με τα δύο πρόσωπα του Τζορτζ Σόρος. Ο ανάλγητος επιχειρηματίας καταστρέφει ή εξαγοράζει τους ανταγωνιστές του, αποσκοπεί ουσιαστικά να εξασφαλίσει μονοπωλιακή θέση στην αγορά, μετέρχεται όλα τα κόλπα του επαγγέλματος για να επιτύχει τους στόχους του. Συγχρόνως, ο μεγαλύτερος φιλάνθρωπος στην ιστορία της ανθρωπότητας, παραδόξως, ρωτάει: "Τί ωφελεί να έχουμε Η/Υ, αν οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε και πεθαίνουν από δυσεντερία;" Στη φιλελευθεροκομμουνιστική ηθική, το ανελέητο κυνήγι του κέρδους αντισταθμίζεται από τη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία είναι το ανθρωπιστικό προσωπείο που κρύβει το αληθινό πρόσωπο της οικονομικής εκμετάλλευσης. Σ' έναν υπερεγωτικό εκβιασμό γιγαντιαίων διαστάσεων, οι ανεπτυγμένες χώρες "συνδράμουν" τις υπανάπτυκτες, με ανθρωπιστική βοήθεια, δάνεια κ.ο.κ., και με τον τρόπο αυτό αποφεύγουν το κομβικό ζήτημα, δηλαδή τη συνενοχή και τη συνυπευθυνότητά τους για την ελεεινή κατάσταση των υπανάπτυκτων.

Slavoj Žižek (Βία, έξι λοξοί στοχασμοί)

(η συνέχεια μετά τη βραδυνή επιμπαλκόνια -Balkάνοια- κρασοκατάνυξη...) 

Pilgrims (Peter Hammill & Van der Graaf Generator)

Sometimes you feel so far away, distanced from all the action of the play, 

unable to grasp significance, marking the plot with diffident dismay, 

stranded at centre stage, scrabbling through your diary for a lost page: 

unsure of the dream. 

Kicking a stone across the beach, aching for love and comfort out of reach, 

the way ahead seems to be so bleak, 

there's no-one with any friendship left to speak 

or show any relation between your present and future situations

lost to the dream. 

Away, away, away... look to the future day 

for hope, some form of peace within the growing storm. 

I climb through the evening, alive and believing 

in time we shall all know our goals and so, finally, home. 

For now, all is secret- though how could I speak it, 

allow me the dream in my eye. 

I've been waiting for such a long time 

just to see it at last, all of the hands tightly clasped, 

all of us pilgrims. 

Walking in silence down the coast, merely to journey - here hope is the most; 

merely to know there is an end, all of us - lovers, brothers, sisters, friends hand in hand. 

Shining footprints on the wet sand lead to the dream. 

The time has come, the tide has almost run 

and drained the deep. 

I rise from lifelong sleep. 

It seems such a long time I've dreamed but now, awake, I 

can see we are pilgrims and so must walk this road, 

unknown in our purpose, alone, but not worthless, 

and home ever calling us on. We've been waiting here for so long, 

all of our hands joined in hope, holding the weight on the rope, 

all of us pilgrims.

Τα φτωχά μου αγγλικά δεν ήταν κι ότι καλύτερο στη μετάφραση των ποιητικών στίχων του Peter Hammill.  

(Αν βρεθεί καλύτερη μετάφραση, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ξαναστήνω το βίντεο απ' την αρχή!) 

Άραγε δια της πειθούς;

Άραγε δια της πειθούς θα ημπορέσωμεν ημείς αι Εργατικαί Τάξεις να κάμψωμεν την πλουτοκρατίαν; Αλλά αυτό το εδοκιμάσαμεν τώρα τόσα έτη θέσαντες εις εφαρμογήν το κοινοβουλευτικόν σύστημα. Όλη η κοινοβουλευτική ιστορία αποδεικνύει ότι το μέσον της πειθούς απέβη μάταιον.

Να καταφύγωμεν άραγε εις ικεσίας και ταπεινάς αιτήσεις; Αλλά δεν υπάρχει πλέον εις την ανθρωπίνην γλώσσαν παρακλητική και ικετευτική φράσις την οποίαν μετεχειρίσθημεν. Εξηντλήθη και αυτό το μέσον. Να μην απατώμεθα, παρακαλώ, πλέον. Έχομεν μεταχειρισθή όλα τα μέσα, αιτήσεις, διαδηλώσεις, ικεσίας. Όλαι μας αι αιτήσεις απερρίφθησαν. Όλαι μας αι διαδηλώσεις προεκάλεσαν πίεσιν και ύβριν. Όλαι μας αι ικεσίαι επεριφρονήθησαν.

Είνε μάταιον λοιπόν κατόπιν όλων τούτων να ελπίζωμεν συμφιλίωσιν με την πλουτοκρατίαν. Δεν υπάρχει ούτε έν ίχνος ελπίδος. Εάν επιθυμούμεν να ζήσωμεν ελεύθεροι – εάν επιθυμούμεν να διατηρήσωμεν απαραβίαστα τα δικαιώματα δια τα οποία έχομεν επί γενεάς ολοκλήρους αγωνισθεί υποβαλλόμενοι εις τρομακτικάς θυσίας αίματος και χρήματος και οικογενειακής γαλήνης εάν δεν συσπεύσωμεν να εγκαταλείψωμεν ανάνδρως τον ευγενή αγώνα τον οποίον από γενεών διεξάγομεν και τον οποίον έχομεν ομόσει να μη εγκαταλείψωμεν μέχρις ού κατορθωθεί ο ένδοξος σκοπός του – πρέπει να αποτινάξωμεν τον ζυγόν της πλουτοκρατίας δι’ επιθέσεως.

Δεν μάς έμεινε άλλη διέξοδος ειμή ο κατά της πλουτοκρατίας πόλεμος.

Εις τας μάχας δεν νικούν μόνον οι ισχυροί. Νικούν επίσης οι άγρυπνοι, οι αποφασιστικοί, οι γενναίοι. Υποχώρησις δεν υπάρχει, ειμή υποχώρησις προς τη υποδούλωσιν.

Ειρήνη, λέγουν, έγεινεν ειρήνη. Ειρήνη μολαταύτα δεν υπάρχει. Τι καθήμεθα; Τόσον πολύ αγαπώμεν την ζωήν μας, τόσην πολλήν γλυκύτητα έχει η ειρήνη, ώστε να την εξαγοράσωμεν διά αλύσεων και δουλείας;

Δεν ηξεύρω τι σκοπεύουν να πράξουν άλλοι εργάται. Όσον αφορά εμέ, εγώ λέγω, ή ελευθερίαν ή θάνατον – ή ζωήν ανθρωπίνη ή εξόντωσιν.

Κείμενο γραμμένο προφανώς από τον Πλάτωνα Δρακούλη (1858-1942) και δημοσιευμένο στο τεύχος του περιοδικού του ιδίου “Έρευνα” το 1913, σελ. 15-16. Διατηρείται η ορθογραφία του συγγραφέα.