Προσεγγίζοντας την έννοια του φιλελεύθερου κομμουνιστή...

  Η δομή "κάτι να αποτελεί το φάρμακο ενάντια στην απειλή που το ίδιο δημιουργεί" είναι εξαιρετικά εμφανής στο σημερινό ιδεολογικό τοπίο. Πάρτε, για παράδειγμα, τη μορφή του μεγαλοκεφαλαιούχου και φιλάνθρωπου Τζορτζ Σόρος. Ο Σόρος είναι η ενσάρκωση της πιο αδίστακτης χρηματοοικονομικής κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης σε συνδυασμό με το αντίδοτό της, το ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για τις καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις μιας αχαλίνωτης οικονομίας της αγοράς. Ακόμα και η καθημερινή ρουτίνα του χαρακτηρίζεται από μια αυτοαναιρούμενη αντίστιξη: ο μισός εργάσιμος χρόνος του είναι αφιερωμένος σε χρηματοοικονομικές κερδοσκοπίες και ο άλλος μισός σε ανθρωπιστικές δραστηριότητες -όπως το να χρηματοδοτεί πολιτιστικές και δημοκρατικές δραστηριότητες στις μετακομμουνιστικές χώρες, να γράφει επιφυλλίδες και βιβλία-, οι οποίες σε τελική ανάλυση αντιμάχονται τις συνέπειες των ίδιων του των κερδοσκοπιών.
    Τα δύο πρόσωπα του Μπιλ Γκέιτς μοιάζουν πολύ με τα δύο πρόσωπα του Τζορτζ Σόρος. Ο ανάλγητος επιχειρηματίας καταστρέφει ή εξαγοράζει τους ανταγωνιστές του, αποσκοπεί ουσιαστικά να εξασφαλίσει μονοπωλιακή θέση στην αγορά, μετέρχεται όλα τα κόλπα του επαγγέλματος για να επιτύχει τους στόχους του. Συγχρόνως, ο μεγαλύτερος φιλάνθρωπος στην ιστορία της ανθρωπότητας, παραδόξως, ρωτάει: "Τί ωφελεί να έχουμε Η/Υ, αν οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε και πεθαίνουν από δυσεντερία;" Στη φιλελευθεροκομμουνιστική ηθική, το ανελέητο κυνήγι του κέρδους αντισταθμίζεται από τη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία είναι το ανθρωπιστικό προσωπείο που κρύβει το αληθινό πρόσωπο της οικονομικής εκμετάλλευσης. Σ' έναν υπερεγωτικό εκβιασμό γιγαντιαίων διαστάσεων, οι ανεπτυγμένες χώρες "συνδράμουν" τις υπανάπτυκτες, με ανθρωπιστική βοήθεια, δάνεια κ.ο.κ., και με τον τρόπο αυτό αποφεύγουν το κομβικό ζήτημα, δηλαδή τη συνενοχή και τη συνυπευθυνότητά τους για την ελεεινή κατάσταση των υπανάπτυκτων.

Slavoj Žižek (Βία, έξι λοξοί στοχασμοί)

(η συνέχεια μετά τη βραδυνή επιμπαλκόνια -Balkάνοια- κρασοκατάνυξη...)