[...] Ένα πράγμα μόνο προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στην προχτεσινή μέρα: Η
θλιβερή απολογητική στάση των κομμάτων της Αριστεράς κατά την ψήφιση του
Μνημονίου 2, για τα γεγονότα της πυρπόλησης κτιρίων και τις
συγκρούσεις. Χωρίς καν να έχουν εγκληθεί από τα αστικά κόμματα εξουσίας,
έσπευσαν γρήγορα γρήγορα να καταδικάσουν τα γεγονότα σαν προβοκατόρικα.
Έχουν εγγράψει τόσο βαθιά τις εγκλήσεις της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπου
έχουν πλέον ενσωματωθεί σε βάθος, με αποτέλεσμα να ενεργοποιούνται
αντανακλαστικά οι απολογίες τους σε τέτοιες περιπτώσεις (δε θυμίζει
κάπως τη διαλεκτική δούλου και αφέντη στο Χέγκελ;). Με ποιο τρόπο,
λοιπόν, θεωρούν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι οι κινηματικοί συσχετισμοί στην
κοινωνία θα περάσουν και θα εγγραφούν στη Βουλή; Πάντως με τη συνεχή
επίκληση των εκλογών σίγουρα όχι… Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι
εκλογές δε θα δουν νωρίς, όπως δείχνουν τα πράγματα, αν ο κόσμος δε
διεκδικήσει στο δρόμο εναλλακτική διακυβέρνηση με δυναμικό τρόπο. Είναι
τόσο χρεοκοπημένος ο κλασικός εκλογικός προσανατολισμός σε μια τέτοια
συγκυρία, αλλά ακόμα πιο αποτυχημένη είναι η στρατηγική διεκδίκησής τους
από την καθεστωτική Αριστερά. Κατά τη γνώμη μου, οι εκλογές θα έρθουν
σαν απάντηση μιας σοβαρής κοινωνικής αναταραχής, με στόχο να
αποκατασταθεί η κοινωνική γαλήνη, να ενεργοποιηθεί ο κοινοβουλευτικός
κρετινισμός και οι κίβδηλες προσδοκίες κάποιας «μαγικής» αλλαγής μέσα
από τις κάλπες. Εν πάσει περιπτώσει, αντί να εκπροσωπήσουν με θάρρος την
κινηματική ανάταση, φροντίζουν να θάψουν τις πιο μαχητικές, απειλητικές
και πολιτικά επικίνδυνες πρακτικές του λαϊκού κινήματος. Αποδεικνύουν
στις πιο κρίσιμες φάσεις του κινήματος ότι δυστυχώς έχουν μετατραπεί σε
αριστερούς κυματοθραύστες του συστήματος και εμποδίζουν το κοινωνικό
κίνημα να κάνει μισό βήμα πιο μπροστά[…]
(αναδημοσίευση από aformi)
