Μια ωραία πεταλούδα

VIC-zvara

Να μην παραδεχτούμε την ήττα

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή
έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω
μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας
σαν σημαία καρφώσατε σ’ εξώστες,
με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Γ΄ χαιρετισμοί (εκ του Θ΄ παπά-Κωνσταντίνου, με τη βοήθεια του Γ΄ παπα-Ανδρέου)

     Νιώθω βαθιά συγκινημένος από την ανταπόκριση χιλιάδων πιστών προσκυνητών που έσπευσαν να μου δηλώσουν πως προσφέρουν το 13ο και 14ο κερί τους, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η θεία αλητανεία, καθώς και η θεία αλητουργία, δεδομένου πως ο λαός και ο Ναός του Βασιλέως στο Ουράνιο Τόξο, πρέπει να τελεί υπό συσκότιση στην ιερή αγρυπνία.
Για την ικανοποίηση των πιστών στις πιστώσεις προσκυνημένων προσκυνητών, ο πιστός στον Όθωνα, Οθωμανός παπα-Ανδρέας, δίκην μουφτή, ξεκινά την ιερή αγρυπνία, σύμφωνα με το επερχόμενο Οθωμανικό δίκαιο. Στην ιερή ακολουθία, ακολουθούν οι ψαλμοί του Θ΄παπα-Κωνσταντίνου.
Φίλοι και πιστοί (αναγνώστες), σκύψτε το κεφάλι κοντά στο κερί (την κεφαλήν τω κηρίω κλίνατε) και παρακολουθείστε την ιερή αγρυπνία:

Υ.Γ.: Προς τον  Άρχοντα Γάμα παπα-Ανδρέα και τον νεωκόρο της εκκλησίας,  εκατόνταρχο ιππουργό Προστασίας του Οπλίτη:

Την εμπειρία μου από τη σημερινή διαδήλωση των απεργών, επιτρέψτε μου, συγκινημένος, να σας την προσφέρω ως την 13η και την 14η  ιδέα μου για εξοικονόμηση χρημάτων δικών σας και της πατρίδας μας και να σας ευχηθώ ολόψυχα:

"Τα χημικά που ρίξατε σήμερα στην πορεία

στα μούλικά σας να δοθούν ως χημειοθεραπεία"

Αμήν.

Μετασχηματισμοί (ή με τ' άσχημα σεισμοί)

   Μετά τους άσχημους φονικούς σεισμούς σε Αϊτή και Χιλή, αναμένεται ομοίως άσχημος σεισμός στον Βόρειο Ατλαντικό και στο γνωστό του Σύμφωνο. Ένας άσχημος σεισμός που μετά θα μετασχηματίσει την Ευρώπη και ειδικότερα την Ελλάδα, σύμφωνα με τη θεωρία (των σεισμολόγων συντακτών) του ΝΤΟΜΙΝΟ (εβδομαδιαίου περιοδικού επί περιόδου εμμήνων της χούντας που έμεινε επτά συναπτά έτη).
Το ΝΤΟΜΙΝΟ, ως έντυπο περιοδικό τερμάτισε την έκδοσή του επί χούντας (χους ήτο και εις χούντα απωλέσθη), αλλά μετασχηματίστηκε ως φυσικό περιοδικό φαινόμενο φυσικών καταστροφών εξ αιτίας της διαδοχής αλλεπάλληλων φθισικών πολιτικών διαδόχων-επιγόνων ξεπουλημένων στην πλουτοκρατία κυβερνήσεων, συνεχίζοντας τη λαμπρή παράδοση των Καραμαλακοπαπανδρεϊδών, ως γνήσιων συνεχιστών της ΕΡΕ (Ένωση θεΡιζοαλλων νηστικών Επιχειρήσεων).
    Οι άσχημοι αυτοί σεισμοί οφείλονται στην σύγκρουση δύο πλακών. Της  Ευρωπαϊκής (European) λιθοσφαιρικής πλάκας με την Αμερικανική (American) ηλιθιοσφαιρική πλάκα. H σύγκρουση (The Clash) ανάμεσα στους φτωχούς (πένητες) των Ευρωπέων (European penis) και τους καπιταληστές Αμερικανούς (AmeriGuns) έχει φέρει πέτρες (bring stone), που έχουν πρήξει τον (Brixton) υπόλοιπο κόσμο, αφού του προκαλούν το γνωστό γεωφυσικό φαινόμενο "The Guns Of Brixton" by The Clash, όπως μας τηλεφωνεί ο ανταποκριτής μας από το Λονδίνο (London Calling, Call link).

Σε τέτοιες φάσεις, όμως, συμβαίνει το εξής φαινόμενο:
Ο κόσμος, που όλους αυτούς τους έχει βαρεθεί, αρχίζει να αφυπνίζεται, αρχίζει να αντιστέκεται και παραδέχεται πως "Έτσι πρέπει να γίνει", επιστρέφοντας Πίσω στους δρόμους.
   Π.χ. στην αυριανή απεργία πρέπει να δοθεί ένα μάθημα στους σεισμούς των δύο λιθοσφαιρικών πλακών και στους μετ' άσχημα αστισμούς των δύο ηλιθιοσφαιρικών βλακών, δηλ. στους εγκέλαδους, τενεκέλαδους, ανεγκέφαλους κι απ' ανάγκη φελλούς. Κι όπως έλεγε κι ο Σπάρτακος από την αρχαία Σπάρτη: "Ανάγκα και φαλλούς δείξαι και μπήξε και ρίξε"...

Όξω πούστηδες  απ' την παράγκα!
Ανάγκα και θεοί πείθονται!
Πίθω ντε!
(τώρα θυνγχίθτηκα, θυγκινήθηκα και δεν μπορώ να προφέρω το θίγμα...
Νιώθω θιγμένος που δεν θυνάντηθα τον θυγκινημένο πρωθυπουργό, να του πω πωθ προθφέρω το 14ο μιθθό μου και τη μιθή μου ναυαρχίδα για την πατρίδα... )

Β΄ Χαιρετισμοί (από τον Β΄ παπα-Κωνσταντίνο και άλλους ψάλτες)

Theo,σεβούμενοι και λοιποί φίλοι αναγνώστες,
Ευχαριστώ δια την υπενθύμησιν των Β΄ Χαιρετισμών και
"Εύχαρις τω Δία, τείνει πενθεί μισήν" που, σε στίχο πλάγιο λεύτερο σημαίνει Ευχαριστώ Θεέ μου, που τείνει να  πενθεί η μισή (χώρα)· η άλλη μισή το γλεντάει (προς το παρόν…)
    Το παρόν εblogημένο μπλογκ, με τις εύλογες ευλογίες του παπα Κωνσταντίνου του Β΄, αναμεταδίδει ως ώφειλεν προς τους πιστούς (αναγνώστες), τους Β΄ Χαιρετισμούς από την ιερά Μονή Λαζαριστών, στη Σταυρούπολη. Οι βυζαντινοί ήχοι και η αγγελική φωνή του παπα Κωνσταντίνου στα διασωθέντα γραπτά κείμενα της οσίας Αφροδίτης Μάνου αποδίδουν τη δέουσα κατανυκτική ατμόσφαιρα. Παρακολουθείστε, λοιπόν, τη μεγαλοθυμία του παπα Κωνσταντίνου, που στον Γολγοθά του μαρτυρίου (του λαού), δεν μισεί, αλλά αγαπά τους εξουσιαστές Ρωμιούς κατακτητές, αρνούμενος ωστόσο να νυμφευτεί με εκπροσώπους της εξουσίας, λόγω λέπρας και χολέρας της εποχής της εξουσίας της βΡωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά και της εκάστοτε εποχής, αποστέλλων προς την εξουσία τα χαιρετίσματά του.


Στους Β΄Χαιρετισμούς του Β΄παπα Κωνσταντίνου, συμβάλλει και ο εκ δεξιών ψάλτης Μιχαήλ εκ Κύπρου, ενώ εξ ευωνύμων και μετά θεού χάριτος, ψάλλει τους δικούς της χαιρετισμούς, η κεχαριτωμένη Χάρις, θυγατέρα του παπα Αλεξίου εκ Θηβών.

Προσωπικά, επιμένω· και εν είδει ποιμένος μετά φλογέρας, ψάλλω επίμονους επωνύμους φλογερούς χαιρετισμούς προς το ΧρηστΕπώνυμον πλήθος του πιστού ποιμνίου των προς βοράν προβάτων των φλεγομένων βάτων της Πασχαλινής τραπέζης:
"Ομολογώ εις Παναγίαν Τράπεζαν πως η Πίστις σου σ' έσωκέ σε!" (που σε στίχο πλάγιον λεύτερον μεθερμηνευόμενον, σημαίνει "Τα ομόλογα της Τράπεζας Πίστεως σ' έσωσαν· η Παναγιά μαζί σου!")
Καλή, Άννα, η στάση; (Άννα καλεί Αναστάση)
Καλή ανάσταση!

ΧΡΟΝΙΚΟ μιας χαμένης περιουσίας

Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα ήλιος και μαύρο κρασί
Όργωνα, θέριζα και με τον Όμηρο σε τραγουδούσα, λαέ μου
Πάνω στα κύματα, νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα γαρίφαλα και τα κορίτσια σεμνά
Είχαν αρμύρα στα χείλη, στα μάτια τους καίγανε την οικουμένη
Και τα παιδιά μου με μια φυσαρμόνικα τα ξελογιάζανε

Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο, όνειρο καθημερνόχρονι
Κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε σαν δανεισμένη πραμάτεια
Τώρα τ' αγόρια μου παίζουν το θάνατο στα χαρακώματα
Κ. Χ. Μύρης