Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010

ΧΡΟΝΙΚΟ μιας χαμένης περιουσίας



Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα ήλιος και μαύρο κρασί
Όργωνα, θέριζα και με τον Όμηρο σε τραγουδούσα, λαέ μου
Πάνω στα κύματα, νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα

Ήταν τα σπίτια μου άσπρα γαρίφαλα και τα κορίτσια σεμνά
Είχαν αρμύρα στα χείλη, στα μάτια τους καίγανε την οικουμένη
Και τα παιδιά μου με μια φυσαρμόνικα τα ξελογιάζανε

Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο, όνειρο καθημερνόχρονι
Κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε σαν δανεισμένη πραμάτεια
Τώρα τ' αγόρια μου παίζουν το θάνατο στα χαρακώματα
Κ. Χ. Μύρης



4 σχόλια:

  1. Πάντως αρμόζει και του Μαρκόπουλου μια μούντζα, όπως και του Νιόνιου, καθώς ο ένας με τις αρκούδες του στη συμπρωτεύουσα, και ο άλλος με τη φιέστα των Ολυμπιακών σΑγώνων στην πρωτεύουσα, ενέδωσαν στις ψευτοεθνικές, ψευδοπολιτικές και και γλυκοοικονομικές σειρήνες που τραγουδούσαν (και συνεχίζουν να τραγουδούν) τα δικά τους τραγούδια από το δικό τους "ΧΡΟΝΙΚΟ-ΦΟΝΙΚΟ" στα έδρανα του ελληνικού κοινο-βουλίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Panagioti, proteineis ston chrismo na simperilavei ton Savopoylo kai ton Markopoylo sto parapano alitario?? Teties exisoseis ma8ate sto sholeio?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι, βρε αδελφέ, με παρεξήγησες. Αλλά όταν είσαι ταγός και μπροστάρης, πρέπει να είσαι δυο φορές προσεκτικός. Έτσι δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάνο, έτσι είναι. Όσοι εκτίθενται δημόσια θα εισπράττουν και τη σχετική κριτική. Αλλά περισσότερο συμφωνώ με τον ανώνυμο/η φίλο/η και εξηγούμαι: Τα ονόματα που αναφέρω είναι ιδιαίτερα ενδεικτικά και υπόλογα για την ξεφτίλα και κατάντια της χώρας μας, χωρίς το παραμικρό δείγμα προσφοράς σ' αυτό τον τόπο, πλην της γλίτσας. Όμως, από το Νιόνιο και το Μαρκόπουλο και πολλούς άλλους, που "λοξοδρόμησαν και χάθηκαν στη Μπαρμπαριά" (μιας περιστασιακής αρπαχτής), έχουμε κληρονομήσει μπόλικες ράβδους πολιτισμικού χρυσού και ως εκ τούτου η -έστω και συνειρμική- εξίσωσή τους με το αληταριό, τους αδικεί! Απλά, η ψυχή μας είναι τόσο δηλητηριασμένη από την τοξική πολιτική μπόχα, που καταλήξαμε υποχόνδριοι και υπερευαίσθητοι σε κάθε είδους παρεκτροπές και -άρα- υπερβολικοί. Για το τελευταίο είμαι 1000% σίγουρος...εκτός αν κάνω λάθος. (Ουδείς άσφαλτος, χαλικόδρομος ή autoban! Κι ας τρώω είδη υγιεινής!)
    (σόρι για το σεντόνι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή