Ε, μα!...

Οι περί θρησκείας υπέρυθροι σκιας

[...]«Έτσι, η ιδέα του Θεού αναζωογονημένη, αναπροσαρμοσμένη
και μεγεθυμένη ή περιορισμένη, ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής,
έχει καταδυναστεύσει την ανθρωπότητα και θα συνεχίσει να την καταδυναστεύει
έως ότου ο άνθρωπος σηκώσει το κεφάλι του στην ηλιόλουστη μέρα,
δίχως φόβο και με μια αφυπνισμένη θέληση για τον εαυτό του.
Αναλογικά, όσο ο άνθρωπος μαθαίνει να συνειδητοποιεί τον εαυτό του
και διαμορφώνει το δικό του πεπρωμένο, ο θεϊσμός γίνεται περιττός.
Το κατά πόσο θα μπορέσει ο άνθρωπος να βρει τη σχέση του
με τους συνανθρώπους του, θα εξαρτηθεί εξ ολοκλήρου απ' το κατά πόσο
θα μπορέσει να ξεπεράσει την εξάρτησή του απ' τον Θεό.
Ήδη υπάρχουν ενδείξεις ότι ο θεϊσμός, ο οποίος είναι η θεωρία της εικοτολογίας,
αντικαθίσταται απ' την Αθεΐα, την επιστήμη της απόδειξης.
Ο πρώτος κρέμεται στα μεταφυσικά σύννεφα του Επέκεινα,
ενώ η δεύτερη έχει τις ρίζες της σταθερά στο έδαφος.
Ο άνθρωπος, αν θέλει στ' αλήθεια να σωθεί,
πρέπει να διασώσει τη γη και όχι τον ουρανό.»[...]



Έμμα Γκόλντμαν, "Η φιλοσοφία της Αθεΐας και η αποτυχία του Χριστιανισμού", 1916