 |
| Φωτό από το χειρόγραφο (στο αρχείο ΑΣΚΙ) |
Λεβέντη μου, όταν πλάι μου σε ξάπλωσε το βόλι
και τ’ ανθισμένο γέλιο σου το σφράγισε η αυγή,
στον έρμο τόπο που έλαχε στερνό σου αραξοβόλι,
απ΄τ΄αντρειωμένα στήθια σου ολόπόρφυρη πληγή
έσταξ΄αιμάτινη σπονδή στο χώμα, στα λιθάρια…
Κ’ έγυρα, αδέρφι μου, σκυφτός, με κλάμα αργό στη γη
κι είχες με τ’ άλικο αίμα σου γραμμένη στα χορτάρια
για μας, για τους συντρόφους σου, μι’ αντρίκεια προσταγή:
“Αδέρφια, εκδικηθήτε με! Ας γιγαντώσει εντός σας,
θρεμμένη απ’ το αίμα μας τ’ αχνό, η δίκια σας η οργή!
Φωτιά! Τσεκούρι! Ένας λαός σας το φωνάζει εμπρός σας:
Φωτιά στους τύραννους! Εμπρός! Κι είναι κοντά η αυγή …”
Νίκας, αντάρτης, 1944
(αναδημοσίευση από http://ilesxi.wordpress.com/
για τα 69 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ
23 Φλεβάρη 1943)
