Ευχές

-Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα, με αγάπη και ειρήνη.
-Ευχαριστώ, εύχομαι και σε σας ό,τι ποθείτε!
-Αμήν, Παναγία μου. Υγεία κι ευτυχία σ' όλο τον κόσμο!
-Καλή Πρωτοχρονιά κι ο θεός να σας έχει πάντα καλά.
-Επίσης. Ευτυχισμένο το νέο έτος.
..........................

Κι εγώ ρωτώ: Μήπως φτάνουν πια οι ανούσιες δημοσιοσχεσίτικες ευχές, που έτσι κι αλλιώς κανείς δεν τις πιστεύει; Ποια «Χρόνια Πολλά», ποια «ευτυχία» και ποια «Καλή Χρονιά»; Αφού όλοι το ξέρουμε ότι θα είναι μαύρη και άραχνη! Όταν μια ανιστόρητη κάστα αλητών, που αυτοαποκαλείται "κυβέρνηση", παλεύει με νύχια και με δόντια να σου μειώσει την αξιοπρέπεια και τη ζωή, τι «καλή χρονιά» να είναι; Με τις καθιερωμένες ευχές;;; Ή με της εκκλησίας το "Δι' ευχών";

Κι απαντώ: Αντί για ένα "Δι' ευχών", ας θυμηθούμε έναντι "ευχών", κάποιους στίχους του Ελύτη προς αυτούς που σκέφτονται, που νοιώθουν, που ακόμα μπορούν και δακρύζουν, που ακόμα παλεύουν για ιδανικά, για ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, για να είναι Άνθρωποι και όχι ανθρωπάκια.

"...προσπαθούν να μας περάσουν σε μια νέα λίθινη εποχή

να μας τρομοκρατήσουν ανάμεσα σε εξαγριωμένους βροντόσαυρους.

Όμως μη φοβάστε

του ονείρου μαχητές εσείς με το χέρι μπροστά,

καθώς φανός θυέλλης θα μας οδηγήσετε.

Και εμείς αληθινή απειλή του μέλλοντος τους,

αν χρειαστεί θα λάμψουμε σαν μαχαίρι.

Εμπροσθοφύλακες

και ανάστροφοι οδηγοί των βαρέων αρμάτων του ουρανού

ως και τα σύννεφα είναι ναρκοθετημένα,

το νου σας...

από μας η άνοιξη εξαρτάται..."

Η ανάρτηση, που θα μπορούσε να είχε τίτλο "Ο αλήτης κι ο Ελύτης", βασίστηκε σε εξαιρετικό μέιλ.
theo, σ' ευχαριστώ!

(G)RAVE PARTY

Αναλυτικές σημειώσεις (αν αλητη καις ή μειώσεις...):
GRAVE PARTY(από το grave-τάφος + party): Είναι το πάρτυ που θα κάνουν οι ΚΑΛΛΙΚΡΑντζαροι προς "τιμήν" του Καλλικράτη, του Ικτίνου, του e-Κτήνους (της e-Διακυβέρνησης) και λιπών σοσιαληστών (SOS! οι αλητών), ιπποτων ήχο τού: "Αιδώ θα γίνει ΟΤΑ φως ass"
Room, παπα-Room, παπαρούμ, Παπανδρούνα: Αναφέρεται στο pressRoom της Βουλής καις τον Boulis, δηλ. τον παπάρα που "πεταλώνει" τις οπλές από τα μπροστινά πόδια του πρωθιππουργού.
Μαντζούνα: Ίππο-νοεί τον ΓΑΠ και τα "μαντζούνια", δηλ. τα λόγια που του 'δωσαν (εξ ου και δοσί-λογος) τα αφεντικά του για να τα μασουλάει και να τα φτύνει στα μούτρα μας (απαλά, έστω και με σαρδάμ) ο σαρδαμάπαλος κι ως-είχα-μένος, though-σύλλογος γυμν' αστικός της λΑΙΣΧΗς μπόντι-Μπίλντερ, berg.
...σε σιγανή φωτιά: (χωρίς σχόλια, χωρίς αστεία· τώρα όπως τα μυρμήγκια ξέρουν τις διαταγές...)
(no comments, no comedies, now "comme" ants know commands...)

Άγνωστε μάγειρα (του gRave Party),
ρίξε τον εσμό του "γιακά" στο καζάνι των ημερών!...
Τι chef "X" εσμου γιακα litter ες μέρες!...

Μικρό αφιέρωμα σ' έναν μεγάλο γελοιογράφο (Γ. Καλαϊτζής)

Βιογραφικό
Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δύο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ήμουν παρατηρητικό και κακό και το ‘δειχνα. Το περιβάλλον μου ένοιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μου διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ήμασταν αριστεροί, το κράτος μας έκανε και ρατσιστές.
Η δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα το σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δε μίλησα. Καταδικάστηκα σε δωδεκαετή εκπαίδευση. Μου’ριξαν και έναν χρόνο επι πλέον ως μη συνεργάσιμο. Δραπέτευσα πριν εκτίσω την ποινή.
Ακολούθησε ο κατήφορος. Από τα χαμαιτυπεία της Αριστεράς στα καταγώγια των Καλών Τεχνών. Έμαθα κινηματογράφο στους κινηματογράφους, θέατρο στο θέατρο, μουσική την νύχτα και εικόνες στο πεζοδρόμιο. «Πανσπουδαστική», «Δρόμοι της Ειρήνης», «Αυγή».
Ακουλουθεί μια χούντα που επι 40 χρόνια παραμένει 7 ετών. Σκιτσάρω αγωνιώντας να κατανοήσω το προηγούμενο. «Αντί», «Ελευθεροτυπία», «Σχολιαστής», «Ντέφι», «Βαβέλ», «ΔΗΩ» και «Τσιγγάνικη ορχήστρα», «Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», «Τυφών», «Γιαταλεφτά Νοέμβρη», «2000 στα 4».
Γαλέρα στους πέρα κάμπους

Γιάννης Καλαϊτζής

Αστικοί μηχανισμοί

Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα
Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις
Εχουνε δεσμοφύλακες και δικαστές
Που παίρνουνε πολλά λεφτά κι έτοιμοι για όλα είναι.
…
Εχουνε αστυφύλακες και στρατιώτες
Που παίρνουνε λίγα λεφτά και έτοιμοι για όλα είναι.
Ναι, μα για ποιο σκοπό;
Τόσο πανίσχυροι λοιπόν είναι οι εχτροί τους;

Πιστεύουνε πως πρέπει να υπάρχει ένα στήριγμα
Που αυτούς που καταρρέουν στηρίζει.
Μια μέρα, και σύντομα θα γίνει αυτό
Θα δούνε πως σε τίποτα όλα αυτά δεν τους χρειάζονται άλλο.

Και τότε θα μπορούνε να στριγγλίζουν «Αλτ!» πιο δυνατά ακόμη
Γιατί τότε ούτε τα κανόνια, ούτε τα λεφτά
Αλλο πια δε θα τους προστατεύουν.

Μπ. Μπρεχτ, "Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα"

"...Μία ημέρα πριν τη συμπλήρωση διετίας από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και ενώ ολόκληρη η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό και ετοιμάζεται για κινητοποιήσεις το ένοχο κράτος έχει προφανή ανάγκη να εξιλεωθεί, να εμφανίσει επιτυχίες και ιδίως να νομιμοποιήσει τον αυταρχισμό που ετοιμάζει για την αυριανή επέτειο.
Καμμία ανοχή ! Καμμία πολιτική και επικοινωνιακή σκοπιμότητα πάνω από δικαιώματα και ελευθερίες !
Αθήνα, 5/12/2010 ώρα 12.00΄
Κώστας Παπαδάκης»
(Ο Κώστας Παπαδάκης είναι συνήγορος ενός από τους προσαχθέντες της "γιάφκας")

«Άλλη είναι η βία που απειλεί όλη την ελληνική κοινωνία και όχι τα επιλεγμένα χτυπήματα των οργανώσεων μειοψηφικής ένοπλης βίας. Και αυτή είναι η βία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μιας βίας που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα».

(σχόλιο από το ΒΑΘΥΚΟΚΚΙΝΟ)

Άννα, γνώστη μου, μύτη ψάχνεις... Άστη κει, μη χάνεις, μη...