Αγίου Μιχαήλ το ανάγνωσμα

«...Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό
συντρόφια μήπως βρέθηκε κι εκείνο
να φτύσω μέσα με οργή που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο...»

Ερώτηση κρίσεως

Ρώτησα τον σκύλο μου τον Ρίβα άμα νοιώθει
Έλληνας, αυτόχθονας ή κάτι σχετικό
Εκείνος χασμουρήθηκε, επέστρεψε στον ύπνο
κι η ανάσα του ήταν όμορφη σαν κύμα στον γιαλό
Εεεο! Γαμώ το φασισμό

Γυρνώ στην άγρια ροδιά και τη ρωτώ τα ίδια
αν Ελληνίς αισθάνεται λουσμένη από το φως
"Πήρα σκυτάλη για ζωή, για θάνατο σκυτάλη"
μου απαντάει ο κόκκινος, στα κλώνια της, ανθός
Έεεο! Σαπίλα ο φασισμός

Όνειρο

Τράβηξα δειλά δειλά της κερκόπορτας το σύρτη
και πήραν φωτιά τα μάτια μου, μάγκα μου, απ' όσα είδα
Πολιτεία απέραντη από γυαλί και κεχριμπάρι
τα χρώματα της Ίριδας της έπλεκαν στεφάνι
Στα στενά της σέρνονταν άγιοι σκοτεινοί κι αγύρτες
και στο λιμάνι αθίγγανοι μυρίζανε παλάμες
ο Ανέστος τρυφερά γέμιζε καρφιά τα χέρια
κι ο Μεβλανάτζελ Αλεδί γυρνούσε και γυρνούσε
κι έτσι όπως χάζευα ντερβισάδες μπεχτασήδες
άλαλοι με κυκλώσανε μα ακόμα τους ακούω
Σε μοντού ασικλαρί άνθρωπέ μου τί ξεφτίλα
να σου χαλάνε τ' όνειρο και συ να τους αφήνεις
Πίσω ξαναγύρισα, 1990,
με τα δίδυμα αγκαλιά κοιμάται η κυρά μου.

Στίχοι, μουσική του Θαν. Παπακωνσταντίνου, στο τραγούδι ο Γιώργος Μιχαήλ.