Η ιστορία μιας μάσκας (ή μίασμα σκας)

Guy Fawkes

Ήταν 31 Ιανουαρίου του 1606 όταν τα μέλη της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας μαζί με τον εμπνευστή της Γκάι Φοκς  οδηγήθηκαν  στην αγχόνη και κατόπιν  διαμελίστηκαν  για παραδειγματισμό.

Στη Βρετανία ο προτεστάντης Βασιλιάς Ιάκωβος Α' ασκούσε την εξουσία με τρόπο βίαιο και τυραννικό. Οι μαζικές εκτελέσεις, οι κατασχέσεις περιουσιών και οι εκδιώξεις από τα αξιώματα αποτελούσαν μια οδυνηρή πραγματικότητα για τους Καθολικούς. Ενας Άγγλος στρατιώτης από το Γιορκ, ο Γκάι Φοκς ανέλαβε την οργάνωση μιας ομάδας Καθολικών, που στόχο είχε τη δημιουργία Καθολικής επανάστασης σε ολόκληρη την Αγγλία. Το εγχείρημά του Φοκς στηρίζονταν στη θεωρία του Ντόμινο. Ευελπιστούσε πως η πυροδότηση μιας σειράς έκρυθμων γεγονότων στο Λονδίνο θα δημιουργούσε χάος και αναρχία που θα εξαπλώνονταν σε όλη την επικράτεια και με τη βοήθεια του καθολικού στέμματος της Ισπανίας, θα γινόταν εφικτή η ανατροπή της Μοναρχίας, επιφέροντας ταυτόχρονα ένα καίριο χτύπημα στον Προτεσταντισμό...

Το σχέδιό του ήταν απλό. Θα ανατίναζε μαζί με τους συντρόφους του το Παλάτι του Γουέστμινστερ, γνωστό και ως Σπίτι του Κοινοβουλίου, δολοφονώντας το Βασιλιά Ιάκωβο Α', τη βασιλική οικογένεια, τους βουλευτές και όσα μέλη της αριστοκρατίας και της προτεσταντικής εκκλησίας θα παρευρίσκονταν εκεί.

Για το σκοπό αυτό ο Φοκς και οι συνωμότες του νοίκιασαν το Δεκέμβριο του1604 ένα κελάρι που έφτανε μέχρι το υπόγειο του κτιρίου της Βουλής και άρχισαν να το γεμίζουν με βαρέλια γεμάτα μπαρούτι, τα οποία έκρυβαν κάτω από σωρούς από κάρβουνα. Ως το Μάρτιο του επόμενου έτους το κελάρι είχε μετατραπεί σε μπαρουταποθήκη, αριθμώντας 36 βαρέλια με πυρίτιδα. Η ευκαιρία για την εκτέλεση του ριψοκίνδυνου τολμήματος δόθηκε όταν γνωστοποιήθηκε ότι στις 5 Νοεμβρίου του 1605, ο βασιλιάς Ιάκωβος και σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας θα παρευρίσκονταν σε μια διευρυμένη συνέλευση της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων.

Are you Tolkien* to me?

(*)συγγραφέας του «The Lord of the ντριιινγκ»

Οι λαοι κοιμούσα κι ολα οικος, υπνος...

από τον (θαυμαστό) κόσμο Mundo Quino, 1963

– Τα ‘μαθες Ψωροκώσταινα τα θλιβερά μαντάτα;
Μπορεί ο χρόνος ν’ άλλαξε μα ίδια είν’ τα… data.

– Κατέχω το κι ο κύρης σου νύχτα έφυγε και πάει
κι άφησε πίσω τον Λουκά για να σε αποφάει.

– Μωρή ζουρλή, μωρή ζαβή, μωρή αλλοπαρμένη
αφού άλλοι ορίζουνε, εμένα τι μου μένει;

– Τι να σου μείνει έρμε κι εσέ, για κοίτα στον καθρέφτη
που σκουληκιάζεις, προσκυνάς, βορά του κάθε κλέφτη.

– Για μάζεψε τα λόγια σου, γιατί εγώ δεν βρίζω
κι αν συνεχίζεις άτιμη (σημ: ΑΤΜ στο κείμενο) να, σε καταχερίζω.

– Αθίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω
σιγά να μην καταδεχτώ εσένα πια να βρίσω.

– Γιατί Αρετούσα; Πέθαινες για μένανε νομίζω.
Τι έγινε; Το μάτι σου άλλο δεν το γεμίζω;

– Το μάτι μου το άδειασες, άδειος κι εσύ αντάμα
και από ρήγας έγινες μία καημένη ντάμα.

– Για να σου πω! Για πρόσεξε, σ’ εμένα μη τη βγαίνεις
γιατί είμαι υπόδειγμα όλης της οικουμένης.

– Χα! Ιδέστε μούτρα σύντροφοι, ο «αγανακτισμένος»
στις στάχτες μύθων κάθεται! Τι πρέζα, ο καημένος…

– Οχι! Βγήκα στο Σύνταγμα, πήγα σε λιτανείες
mail αποκαλυπτικά στέλνω μα και ταινίες.

– Και περιμένεις άμοιρε να σηκωθούν οι άλλοι
κι αφού «ζυγίσεις» ίσως πας κι εσύ. Αχ, μαύρο χάλι.

– ‘Γω ο Ξενερωτόκριτος έχω υποχρεώσεις
δάνεια, κάρτες, κέρατα, βροχή πέφτουν οι δόσεις.

– Το δυο χιλιάδες δώδεκα ήρθε συφοριασμένε
κι ακόμα γλείφεις ψίχουλα που σου πετούν καημένε.

Το μπλογκάκι ευχαριστεί τον theo γιατί ναι βγαινει κι η whore υγεία της «λαοι kiss mousse ass»
που τραΓουδή εύστοχα το άσμα «λαοί φιλούν αφρόκωλους»

Με Γάλλοι έλυνες δι' ανοητες: Ευελφάλλοια 2012

Εγκεφαλλικοί αγώνες «Ευελφάλλοια 2012» -Συμμετέχουν MEGAλοι δι' ανοητες

[σ.σ.] Ευελφάλεια: σύνθετη λέξη από το ευ+φαλλος (ο ευμεγέθης φαλλός που δείχνει η αισχρόσωπος της δι' ανόησης στο fuckό).
Ευελφάλλοια: αρχαίες γιορτές αφη-ερωμένες στη λατρεία του Διονύσου, που ως γνωστόν έπασχε από πριΑκηςμό. Εξ ου καίει επιλογή του  Άκη Τσοχατζόφαλλου επί της οδού Διονυσίου του Α΄ ρε...ώπα Γη του.
Εγκεφάλλοια 2012: MEGAλες γιορτές για τους πωλητικούς αγώνες και σιαγόνες που εισηγούνται (ή σιγούν, ντε) έλυνες διαγνοούμενοι για τη σωτηρία της παρτίδας τους. Μεταξι τόνοι σιγητών η ιππουργός Παιδιάς, διά Βίου Βύθισης και Μυθευμάτων, ο ιππουργός Ανάφτυσης Μοιχαλις Χρυσοχαρχίδης, ίση ζυγος του πέως Αρσενηκού ιππουργού εικών ομοίας κηροί αλλού κακά Τσέλη, ο πέως συνδικαληστής κενήν σκυλοβουλευτικός εκπρόσκοπος κ. Πρωκτόπαπας, όπως σε πίσσης και ο επί της Υγείας ανθυγιεινός Αντρέass Lover dose, εις εκ των κορυφαίων all over the world (ω Λοβερδε world).

Ριπές κατά υποκριτών

Σκίτσο (30ετίας και βάλε) από το αντεξουσιαστικό πενάκι του Αργεντινού Quino. 

••• ••• •••
•••Ξαναχτύπησε ο εθνικός παρελασιάρχης,
κατά κόσμον Κάρολος Παπούλιας
••• Με την ίδια θέρμη που υπερασπιζόταν το Μνημόνιο,
υπερασπίζεται τώρα τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου
••• Κατά τα άλλα, μοστράρει σαν υπερκομματικός
••• Πλάκα θα ‘χε να νομίζει, ότι μπορεί να επηρεάσει κανέναν
με τις παπαριές του ••• Α, και κάτι ακόμη: αν ξανακούσει μπινελίκια,
μη ξαναχύσει κροκοδείλια δάκρυα,
ούτε να μας κουνάει
τα αντιστασιακά παράσημα της πρώτης του νιότης
••• Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, λέει ο λαός μας, και τα δικά του στερνά
(από τότε που βρίσκεται στην αστική πολιτική) βρομάνε σαν βόθρος
••• Γι’ αυτό και στη Χαλκίδα κατέφυγε
κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες των μπάτσων

••• ••• •••

••• Ακόμα και οι νεκροί ανασταίνονται στα γκάλοπ, πλην ενός
••• Του κόμματος της κόρης του Μητσοτάκη •••Πίκρα!

••• ••• •••

••• Έχει πάθει τίποτα ο Πρετεντεράκος;
••• Είναι δυνατόν να εκστρατεύει καθημερινά
ενάντια στον «εργασιακό Μεσαίωνα»
και να ζητά «ένα καινούργιο πλαίσιο, μια νέα πολιτική;»
••• Ησυχάστε, από υγεία μια χαρά είναι
••• Απλά, τ’ αφεντικό του έχει δώσει εντολή σ’ αυτή τη φάση να παίζει Σαμαρά
••• Κι επειδή τα «Νέα» δε μπορούν να παίζουν Σαμαρά στα ίσια,
ο Πρετεντεράκος παίζει ενάντια στο «όλοι μαζί»
και υπέρ ενός «νέου πολιτικού πλαισίου»
••• Άμα βγει ο Σαμαράς, θα τον δούμε πάλι
να υπερασπίζεται τον εργασιακό Μεσαίωνα
σαν μονόδρομο για τη σωτηρία μας •••

(από τις εύστοχες «Ριπές» της εφημερίδας «Κόντρα»)

Ατομικές συμβάσεις (με το μεγάλο κεφάλαιο)

«...Σε πείσμα των καιρών, παραμένω αισιόδοξος, γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι εφοδιασμένο με πολιτική παιδεία,
και με βαθιές δημοκρατικές αξίες, που του δίνουν τη δυνατότητα ν’ απαντά στα νέα δεδομένα,
και στα προοδευτικά ρεύματα της κοινωνίας μας, εκφράζοντας πολιτικά και διαχρονικά
την κοινωνική πλειοψηφία της πατρίδας που έχει και παρόν και μέλλον. Σας ευχαριστώ.»
M. Καρχιμάκης

«...Φίλε Γιώργο, σε συγχαίρω για τις γενναίες αποφάσεις, γιατί η αποχώρηση
από την πρωθυπουργία και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δείχνει έναν άλλο πολιτικό πολιτισμό(...)»
«...μπορεί να πικράναμε τον λαό, αλλά σώσαμε την χώρα.»
Ε. Βενιζέλος

Ατομικές συμβάσεις και δημοσιονομική πειθαρχία (σκίτσο του QUINO)

Ε, Χούντα είναι, Μπάρακ. Σαν τη δική σας.

(Με αφορμή την υποδοχή του σιωνιστικού τέρατος, με τιμές αρχηγού κράτους!!!)

Γράφει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο:
Παγκόσμια πληροφορία:
Μερικούς μήνες μετά την πτώση των δίδυμων πύργων, το Ισραήλ βομβάρδισε τη Τζενίν. Από το στρατόπεδο των παλαιστινίων προσφύγων δεν έμεινε παρά μια γιγάντια τρύπα γεμάτη με διαμελισμένους νεκρούς κάτω απ’ τα συντρίμμια. Ο κρατήρας της Τζενίν ήταν τόσο βαθύς όσο αυτός των πύργων της Νέας Υόρκης. Όμως, εκτός από τους συγγενείς που σκάβαν τα συντρίμμια για να βρουν τους δικούς τους, ποιος τον είδε;

Ο Γενάρης της Μαρίας Δημητριάδη

Λένε πως από τη φωνή ενός ανθρώπου μαθαίνεις πολλά. Από την ηχώ της δικής της φωνής, τα μάθαμε όλα. “Κι ανάθεμα στους δυνατούς / που τους μικρούς παιδεύουν“. Είπαν πως έφυγε· αυτή ή εμείς; Στα σίγουρα, θα ‘χει βρει καινούργια παρέα. Ίσως να την υποδέχθηκαν με ποιήματα ο Ρίτσος, ο Χικμέτ και ο Μαγιακόβσκι. Ίσως να την υποδέχθηκαν με ποιήματα ο τουφεκισμένος Πλουμπίδης και η κόκκινη Ρόζα, ο προδομένος Αλιέντε και ο τόσο μόνος Γκεβάρα. Γράψαν κι αυτοί ποιήματα με τα χέρια τους τα κομμένα και τα ματωμένα, κι αυτή τα διάβασε και τα τραγούδησε σαν τα ποιήματα των άλλων, των ποιητών.

Ίσως πάλι να είναι μόνη πάνω στη σκηνή. Φεστιβάλ, συναυλίες, διαμαρτυρία, αλληλεγγύη, τόσες λέξεις για μία υποψία ευτυχίας. Για ένα πουκάμισο αδειανό; Για την Ελένη; Κάποιος είπε πως όλα χάθηκαν. Κάποιος άλλος πως τίποτα δεν πάει χαμένο. Κάποιος είπε πως παραφώναζε. Κάποιος άλλος πως δεν φώναξε, δεν φωνάξαμε, αρκετά. Χάρισε Τραγούδια της Λευτεριάς και του Αγώνα αλλά που καιρός τώρα για τέτοια, για αγώνες και για λευτεριές; Συλλάβισε Τροπάρια για Φονιάδες, αλλά κάποια ευαίσθητα μεταμοντέρνα αυτάκια βαρέθηκαν τα τροπάρια κι έτσι έμειναν να αλωνίζουν οι φονιάδες.

Κι αν έφυγε, δεν έφυγε μόνη. Στο Χημείο του Μαγιού ένα κορίτσι ανθισμένο στέκει παράμερα και ψιθυρίζει ένα παλιό, τούρκικο τραγούδι. Στη Χιλής τα μεταλλεία ο εργάτης ξεθάβει, επιτέλους, το καλύτερο κομμάτι και το δίνει καύσιμη ύλη, για το δρόμο χωρίς επιστροφή. Απ’ το Ροζάριο ως τη Σάντα Λουκία κι απ’ τη Φουέντε Οβεχούνα ως τη Μακρόνησο, χωριάτισσες κι εξόριστες στήνουν χορό αποχαιρετισμού. Στην Πλατεία Χόρχε Ντ’ Αλβαράντο, ο καλός της Μιγκέλ βγαίνει απ’ τον ομαδικό τάφο του και την ξεπροβοδίζει μ’ ένα ματσάκι κίτρινες τουλίπες. Κι στην Πρέβεζα, στα Γιάννενα και στο Κιλκίς οι κήρυκες επιτέλους βουβάθηκαν, μην έχοντας τίποτε άλλο να πουν και να πουλήσουν.

Πολιτικό τραγούδι είπαν πως τραγούδησε, κι ας μας έμαθε πως η προσμονή ενός καλύτερου κόσμου δεν είναι πολιτική αλλά έρωτας. Έρωτας όχι φοβισμένος και μικροαστός, αλλά παθιασμένος και στα όρια. Ένας έρωτας που περιδιαβαίνει την Έρημη Πόλη πριν παίξει τον καϋμό του στη φυσαρμόνικά. Ζει τη Μυθολογία του Σαββάτου πλάι σε χαλασμένα τζουκ μποξ και χρυσά τακούνια. Ψάχνει για καινούργιους Δον Κιχώτες, παίρνει το άλογο και ξεχύνεται σε άγνωστες πολιτείες. Είναι έρωτας που δεν υπολογίζει Φόβους του Μεσημεριού, προχωρώντας μέσα σε μία απίθανη νύχτα. Και δεν κυκλοφορεί με τη ζυγαριά στο χέρι παρά με ένα τοσοδούλικο Μαγικό Κλειδί, με το οποίο ξεκλειδώνει το παιδικό σεντούκι σου.

Έφυγε τον Γενάρη, τρία χρόνια πίσω. Έτσι είπαν, μα οι δρόμοι εδώ δε λένε να σωπάσουν. “Πάνω στα πλακάτ: ‘ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ’“. Κάποτε, θα γίνει κι αυτό. Μέχρι τότε όμως, ποιος θα τραγουδά τις μεγάλες σκοτεινές νύχτες μας;


(του ηρ. οικ.  από τα μουσικά προάστια)

Αποκαθηλώσεις

Καλή ανάγνωση

Δίσεκτο ονομάζεται ένα έτος κατά το οποίο προσμετράται μια παραπάνω ημέρα, (εικοσιτετράωρο), με σκοπό τη διόρθωση σφαλμάτων που προκαλούνται από τον μη ακριβή υπολογισμό της διάρκειας της ημέρας, πλήρους περιστροφής της Γης, στην μέτρηση του ηλιακού έτους.
Κατ' ακολουθίαν ονομάζω Δίσεκτο ένα άρθρο το οποίο προσμετράται τουλάχιστον ως μια παραπάνω άποψη (όχι αβασάνιστη), με σκοπό τη διόρθωση σφαλμάτων που προκαλούνται από την μη ακριβή αποτίμηση της αξίας ενός προσώπου, στην ποιοτική μέτρηση των αξιομνημόνευτων ιδεών.
Ιδού μερικά παραδείγματα από δίσεκτα άρθρα:

Τα "εργαλεία" των ρασοφόρων, τα "θαύματα" τους, και η δικιά μας προσμονή και επιδίωξη

Θρησκευτικός σκοταδισμός

Το επίκαιρο «Κατηγορώ» της Γαλάτειας κατά του Ν. Καζαντζάκη

Κ. Παπούλιας: Από Τελετάρχης ..κομματάρχης της δεκαετίας του '50

 

Κυνωνικώς tatoos

Είναι λοιπόν ευνόητο γιατί ο Ιωάννης του Σόλσμπερυ, με το γραμμένο στα λατινικά έργο Polycraticus (1159), έγινε ο γνωστότερος από τους συγγραφείς του χριστιανισμού που παρομοίαζαν την κοινωνία με το σώμα -και που αξιοποιούσαν την παρομοίωση για να δικαιώσουν ένα σύστημα φυσικής ανισότητας. Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, υπήρχε πλήρης αντιστοιχία ανάμεσα στα στοιχεία που απάρτιζαν την πολιτεία και τον άνθρωπο: ο κυβερνήτης ήταν η κεφαλή, η σύγκλητος ήταν η καρδιά, οι ευγενείς ήταν τα πλευρά, οι αξιωματούχοι και οι δικαστές είχαν το ρόλο των ματιών, των αυτιών και της γλώσσας, ενώ η κοιλιά και τα εντόσθια ήταν οι πρόσοδοι του κράτους, οι στρατοί ήταν τα χέρια, οι δε αγρότες και οι εργάτες ήταν τα πόδια. Η αλληγορία αυτή υποδήλωνε ότι σε κάθε άτομο στην κοινωνία είχε επιμεριστεί ένας ρόλος αμετάβλητος και ότι η απαίτηση ενός χωρικού να εγκατασταθεί στον πύργο και να εκφέρει γνώμη για τη διακυβέρνηση της πολιτείας θα ήταν τόσο ανήκουστη όσο αν ένα δάχτυλο του ποδιού ζητούσε να γίνει μάτι.
(Αλαίν ντε Μποττόν, «Περί του κοινωνικού Status)

Χάπι «New Year»

Όσα λεφτά μάς άρπαξαν
σα να 'ταν ασπιρίνες
με «νόμους» και διατάγματα
απ' τη Βουλή οι κηφήνες
τόσα αγχολυτικά να βρουν
και χάπια σε ντουζίνες
καθώς θα βλέπουν το λαό
να στήνει γκιλοτίνες.
Όση ζωή μάς έκλεψαν
για να «σωθεί η χώρα»
τόση να βρούμε δύναμη
γι ανατροπή τους ΤΩΡΑ.
Κι όσες μολότωφ ρίχτηκαν
σ' όσους σκορπίζουν τρόμους
τόσες να βρούμε μεις χαρές
το '12 στους δρόμους.