Κυνωνικώς tatoos

Είναι λοιπόν ευνόητο γιατί ο Ιωάννης του Σόλσμπερυ, με το γραμμένο στα λατινικά έργο Polycraticus (1159), έγινε ο γνωστότερος από τους συγγραφείς του χριστιανισμού που παρομοίαζαν την κοινωνία με το σώμα -και που αξιοποιούσαν την παρομοίωση για να δικαιώσουν ένα σύστημα φυσικής ανισότητας. Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, υπήρχε πλήρης αντιστοιχία ανάμεσα στα στοιχεία που απάρτιζαν την πολιτεία και τον άνθρωπο: ο κυβερνήτης ήταν η κεφαλή, η σύγκλητος ήταν η καρδιά, οι ευγενείς ήταν τα πλευρά, οι αξιωματούχοι και οι δικαστές είχαν το ρόλο των ματιών, των αυτιών και της γλώσσας, ενώ η κοιλιά και τα εντόσθια ήταν οι πρόσοδοι του κράτους, οι στρατοί ήταν τα χέρια, οι δε αγρότες και οι εργάτες ήταν τα πόδια. Η αλληγορία αυτή υποδήλωνε ότι σε κάθε άτομο στην κοινωνία είχε επιμεριστεί ένας ρόλος αμετάβλητος και ότι η απαίτηση ενός χωρικού να εγκατασταθεί στον πύργο και να εκφέρει γνώμη για τη διακυβέρνηση της πολιτείας θα ήταν τόσο ανήκουστη όσο αν ένα δάχτυλο του ποδιού ζητούσε να γίνει μάτι.
(Αλαίν ντε Μποττόν, «Περί του κοινωνικού Status)