Οι λαοι κοιμούσα κι ολα οικος, υπνος...

από τον (θαυμαστό) κόσμο Mundo Quino, 1963

– Τα ‘μαθες Ψωροκώσταινα τα θλιβερά μαντάτα;
Μπορεί ο χρόνος ν’ άλλαξε μα ίδια είν’ τα… data.

– Κατέχω το κι ο κύρης σου νύχτα έφυγε και πάει
κι άφησε πίσω τον Λουκά για να σε αποφάει.

– Μωρή ζουρλή, μωρή ζαβή, μωρή αλλοπαρμένη
αφού άλλοι ορίζουνε, εμένα τι μου μένει;

– Τι να σου μείνει έρμε κι εσέ, για κοίτα στον καθρέφτη
που σκουληκιάζεις, προσκυνάς, βορά του κάθε κλέφτη.

– Για μάζεψε τα λόγια σου, γιατί εγώ δεν βρίζω
κι αν συνεχίζεις άτιμη (σημ: ΑΤΜ στο κείμενο) να, σε καταχερίζω.

– Αθίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω
σιγά να μην καταδεχτώ εσένα πια να βρίσω.

– Γιατί Αρετούσα; Πέθαινες για μένανε νομίζω.
Τι έγινε; Το μάτι σου άλλο δεν το γεμίζω;

– Το μάτι μου το άδειασες, άδειος κι εσύ αντάμα
και από ρήγας έγινες μία καημένη ντάμα.

– Για να σου πω! Για πρόσεξε, σ’ εμένα μη τη βγαίνεις
γιατί είμαι υπόδειγμα όλης της οικουμένης.

– Χα! Ιδέστε μούτρα σύντροφοι, ο «αγανακτισμένος»
στις στάχτες μύθων κάθεται! Τι πρέζα, ο καημένος…

– Οχι! Βγήκα στο Σύνταγμα, πήγα σε λιτανείες
mail αποκαλυπτικά στέλνω μα και ταινίες.

– Και περιμένεις άμοιρε να σηκωθούν οι άλλοι
κι αφού «ζυγίσεις» ίσως πας κι εσύ. Αχ, μαύρο χάλι.

– ‘Γω ο Ξενερωτόκριτος έχω υποχρεώσεις
δάνεια, κάρτες, κέρατα, βροχή πέφτουν οι δόσεις.

– Το δυο χιλιάδες δώδεκα ήρθε συφοριασμένε
κι ακόμα γλείφεις ψίχουλα που σου πετούν καημένε.

Το μπλογκάκι ευχαριστεί τον theo γιατί ναι βγαινει κι η whore υγεία της «λαοι kiss mousse ass»
που τραΓουδή εύστοχα το άσμα «λαοί φιλούν αφρόκωλους»