κολυμπάμε αργά,
με απρόθυμες και βαριεστημένες απλωτές,
προς την ακτή της προσαρμογής
στις φθινοπωρινές ομπρέλες,
όχι της σκίασης,
αλλά της προστασίας από τα πεφταστέρια,
που ήδη μπήκαν στην μετακαλοκαιρινή ατμόσφαιρα
της γήινης ρουτίνας και αναφλέγονται
εξαϋλώνοντας τις μνήμες των τεμπέλικων ημερών.
Καλή επανεκκίνηση!
όχι της οικων ομοίας,
ούτ' αιτείς εικών ομοίας,
ούτ' αιτήσει κωνο μίας,
ούτ' έτη σηκώνω μυίας,
ούτε καίτοι συκών ομοίας,
αλλά της ατομικής μας ανάτασης!
(αλάτισα το Μίκη εις μασα, να τάσεις!)
