[...] Σκεφτόμαστε ότι είναι απαραίτητο να πεθάνει ένας από μας για να ζήσει ο Γκαλεάνο.
Και για να ικανοποιηθεί η αυθάδεια του θανάτου, στη θέση του Γκαλεάνο θα βάλουμε ένα άλλο όνομα, έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να παραμείνει ζωντανός και ο θάνατος να φύγει όχι με μια ζωή αλλά μόνο με ένα όνομα, κάποια γράμματα χωρίς σημασία, χωρίς δική τους ιστορία, χωρίς ζωή.
Έτσι αποφασίσαμε ότι ο Μάρκος από σήμερα πρέπει να πάψει να υπάρχει.
Θα τον κρατούν από το χέρι η Σκιά ο Πολεμιστής, και το φωτάκι για μη χαθεί στο δρόμο, ο Δον Ντουρίτο θα πάει μαζί του, καθώς και ο γερο-Αντόνιο(*).
Δε πρόκειται να τον νοσταλγήσουν τα παιδιά που παλιά μαζεύονταν για να ακούσουν τις ιστορίες του, γιατί είναι ήδη μεγάλοι, έχουν κρίση και αγωνίζονται όπως αυτός και περισσότερο. Για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, που είναι το καθήκον κάθε ζαπατίστα.
Ο γατό-σκυλος, και όχι ένας κύκνος, θα τραγουδήσει το τραγούδι του αποχαιρετισμού.
Τέλος, όσοι καταλαβαίνουν θα ξέρουν ότι δε φεύγει αυτός που ποτέ δεν ήταν εδώ, δεν πεθαίνει αυτός που δεν έχει ζήσει.
Και ο θάνατος θα φύγει, εξαπατημένος από έναν ιθαγενή με το όνομα Γκαλεάνο στον αγώνα και θα περπατήσει ξανά σε αυτές τις πέτρες που έχουν τοποθετηθεί στον τάφο του και θα διδάξει, όποιον του το επιτρέψει, το βασικό του ζαπατισμού, δηλαδή, να μην ξεπουλιέται, να μην παραδίδεται, να μην υποχωρεί.[...]
[...]Λέγοντας όλα τα παραπάνω, στις 2:08 της 25ης Μαΐου 2014, στο νοτιοανατολικό μέτωπο της μάχης του EZLN, δηλώνω ότι παύει να υπάρχει ο γνωστός ως Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος, ο αυτοαποκαλούμενος «υποδιοικητής από ανοξείδωτο ατσάλι».
Αυτό.
Με τη φωνή μου δε θα μιλά πλέον η φωνή του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση.
Αυτά. Υγεία και ποτέ ξανά… ή για πάντα, όποιος κατάλαβε θα ξέρει ότι δεν έχει πλέον ούτε είχε ποτέ σημασία.
Από τη ζαπατιστική πραγματικότητα.
Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος.
Μεξικό, 24 Μαΐου 2014.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ(*) Σε μια από τις ιστορίες του γέρο-Αντόνιο εμφανίζεται η μορφή του Μποτάν-Ζαπάτα (Votán-Zapata). Πρόκειται για το συγκερασμό δύο κορυφαίων προσώπων της ιστορίας του Μεξικού, του Μποτάν (ιθαγενής μυθική μορφή) και του Ζαπάτα, που ξαναγεννιούνται για να γίνουν «ο φύλακας και η καρδιά του λαού». «Είναι η τρυφερή λύσσα που οπλίζεται. Η άδικη ειρήνη που γίνεται πόλεμος. Ο θάνατος που γεννά. Η απελπισία που γίνεται ελπίδα. Ο πόνος που γελά. Η σιωπηλή κραυγή. Το δικό μας παρόν για ένα ξένο μέλλον. Τα πάντα για όλους, για μας τίποτε… Εμείς, ξεροκέφαλη αξιοπρέπεια… Κοκκινόμαυρη σημαία… Κόκκινο αστέρι».
