Η ευρωπαϊκή πιρόγα μας

[από τη συλλογή «Η ευρωπαϊκή πιρόγα μας» (ή ευρώ πάει κι ήπειρο γαμάς...) ]

Οι αφισέτες (ή άφησέ τες στα «stickers for the masses» από @adasistos)
Εις τύχη είναι διά σκευη του «Ερωτικού» ε, του Άλκη Αλκαίου* (étoile* κι οι άλλ' καίουν...)

Οι δάσκαλοι από το Νότο

Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II

" Του άρεσαν οι δάσκαλοι που έρχονταν από το Νότο, του άρεσαν τα παιδικά τους πρόσωπα, του άρεσαν που έμοιαζαν άκληροι αγρότες, του άρεσαν οι πλαστικές σακούλες οι γεμάτες φέτες μάνγκο που έδειχνε να είναι το μοναδικό τρόφιμο που υπήρχε και που μπορούσαν να βρουν. Του άρεσε το πείσμα τους, οι παιδιάστικες χαρές τους, η διαβολεμένη τους επιμονή. Είχαν τρελάνει εντελώς την κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες με τις πορείες τους, τις κατασκηνώσεις τους στην πρωτεύουσα, τα ξενύχτια τους, τις επιθέσεις τους στο πουλημένο συνδικάτο, τα μπλόκα στους δρόμους, τις καθιστικές διαμαρτυρίες στην κεντρική πλατεία Σόκαλο. Του άρεσαν τα τραγούδια τους που προερχόνταν από το μακρινό προϊστορικό οπλοστάσιο της εγχώριας Αριστεράς (..) Του άρεσε η δασκάλα με το λουλουδάτο φουστάνι που έφτυνε στην άσφαλτο για να βγάλει σάλιο επειδή είχε ξεραθεί το στόμα της, και ο δάσκαλος , με το πρόσωπο ιερέα των Μάγια που βάδιζε σαν ακίνητος με τις δυο γροθιές του υψωμένες, σχεδόν σίγουρος πώς ήταν ήδη μέσα σε φωτογραφία. Του άρεσε η νεαρή καθηγήτρια με την κοτσίδα και την καρώ μαντίλα, που έδειχνε παρθενική ντροπαλοσύνη αλλά φώναζε με βραχνή αγριοφωνάρα και ο καθηγητής Μαθηματικών με τα μαύρα του μαλλιά ορθωμένα από τη σκόνη του δρόμου ανακατεμένη με ιδρώτα. Του άρεσαν τα πανώ, ήταν παιδαγωγικά επεξηγηματκά, γεμάτα σχεδιάκια σαν αυτά που έκαναν στο πίνακα για να εξηγήσουν το μάθημα της ιστορίας, για να περιγράψουν το μυικό σύστημα, για να τοποθετήσουν στο χάρτη τις υδροφόρους λεκάνες της Νότιας Αμερικής, για να δείξουν τις κάθετες τομές του φλοιού της Γης, για να εξηγήσουν τις αθλιότητες τουΜεξικού. Του άρεσαν αλλά δε φούσκωνε από περηφάνια, μάλλον του προξενούσαν μια αόριστη και θολή αίσθηση ενοχής. Ήταν σαν αυτόν, αλλά αυτός δεν ήταν σαν εκείνους"

Απόσπασμα από ένα διήγημα του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II 

Τι σ' άλλον οικισμόν; Αχά...

Ρημάχτηκε απ’ το φασισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
κι ο δήμαρχος μηνύματα προς τη χρυσή αυγή
να καταθέσει στέφανο στου κόσμου τη σφαγή
κι η φρίκη ξαναγύριζε να «παίξει τα χαρτιά της».

Το αίμα μα και τον καπνό που ακόμα καίει το χάρτη
ο δήμαρχος τ’ αγνόησε: «ξεχάστε τα παλιά»
δίνοντας στο φασισταριό απλό συγχωροχάρτι
στα ψέματα του ναζιστή, του γερμανοτσολιά.

Και τι δεν είχε υποσχεθεί και τι δεν είχε τάξει
δήμαρχος στο Πανόραμα στης χλίδας τον αχνό
και της Πυλαίας τα «κουκιά» κι οι μπάμιες είν’ εντάξει
και τα θυμάται μόλις δει της κάλπης το «ψαχνό».

Το «δαχτυλίδι» που φορεί του το ‘δωσαν λαμόγια
φραγκάτα απ’ το Πανόραμα κι άρχισε να λαλεί.
Ας εκατέβαινε έστω μια, στου κόσμου τα κατώγια
κι ας κοίταζε τη σιχασιά που ο ίδιος προκαλεί.

Τίποτα στα χεράκια του, τίποτα δε φτουράει
έργα, δομές κοινωνικές, τίποτε απ’ αυτά.
Σιχαίνομαι το δήμαρχο που εμάζεψε λεφτά
εμούτζωσε το δήμο του και τονε κατουράει.

Τι σ’ άλλον οικισμόν; αχά! Του πρέπει ένα καράβι
σάπιο, ν’ απομακρύνεται ταχιά απ’ τη στεριά.
Και το Χορτιάτη να θωρεί με κάθε φως ν’ ανάβει
ως να πνιγεί στα πέλαγα με τη φουσκονεριά.


[σ.σ. διασκευή «ποιητική (Καββα)αδεία»]
(διά σκεύη ποιητή κι η κάβα άδεια...)