Τι σ' άλλον οικισμόν; Αχά...

Ρημάχτηκε απ’ το φασισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
κι ο δήμαρχος μηνύματα προς τη χρυσή αυγή
να καταθέσει στέφανο στου κόσμου τη σφαγή
κι η φρίκη ξαναγύριζε να «παίξει τα χαρτιά της».

Το αίμα μα και τον καπνό που ακόμα καίει το χάρτη
ο δήμαρχος τ’ αγνόησε: «ξεχάστε τα παλιά»
δίνοντας στο φασισταριό απλό συγχωροχάρτι
στα ψέματα του ναζιστή, του γερμανοτσολιά.

Και τι δεν είχε υποσχεθεί και τι δεν είχε τάξει
δήμαρχος στο Πανόραμα στης χλίδας τον αχνό
και της Πυλαίας τα «κουκιά» κι οι μπάμιες είν’ εντάξει
και τα θυμάται μόλις δει της κάλπης το «ψαχνό».

Το «δαχτυλίδι» που φορεί του το ‘δωσαν λαμόγια
φραγκάτα απ’ το Πανόραμα κι άρχισε να λαλεί.
Ας εκατέβαινε έστω μια, στου κόσμου τα κατώγια
κι ας κοίταζε τη σιχασιά που ο ίδιος προκαλεί.

Τίποτα στα χεράκια του, τίποτα δε φτουράει
έργα, δομές κοινωνικές, τίποτε απ’ αυτά.
Σιχαίνομαι το δήμαρχο που εμάζεψε λεφτά
εμούτζωσε το δήμο του και τονε κατουράει.

Τι σ’ άλλον οικισμόν; αχά! Του πρέπει ένα καράβι
σάπιο, ν’ απομακρύνεται ταχιά απ’ τη στεριά.
Και το Χορτιάτη να θωρεί με κάθε φως ν’ ανάβει
ως να πνιγεί στα πέλαγα με τη φουσκονεριά.


[σ.σ. διασκευή «ποιητική (Καββα)αδεία»]
(διά σκεύη ποιητή κι η κάβα άδεια...)