Πού θα κάνετε ρεβεγιόν; Γουάου!...

Book Now! (tel.694812...)

«Είμαι στο super market, ψωνιζω για το μεγάλο τραπέζι. Χτυπάει το κινητό, είναι η κοπέλα που καθαρίζει το ιατρείο και πρόσφατα το σπίτι. Με ρωτά αν την χρειάζομαι, της λέω όλα είναι εντάξει, πόσες φορές θα καθαρίσουμε; Αλλωστε λιγοστεψαν και οι ασθενεις, δεν λερωνεται τοσο γρηγορα το ιατρειο. Κλεινω το τηλέφωνο· σκέφτομαι ότι της έχουν κόψει το ρεύμα και ο άντρας της, οικοδόμος, μάταια ψάχνει για δουλεια· σκέφτομαι τα μωρά ότι πεινάνε πάλι. Ψωνιζω ακατάπαυστα και γεμίζω σακούλες. Ησυχάζω μέσα μου, θα τρώνε για μέρες. Κορνάρω. Κατεβαίνει με το μωρό στην αγκαλιά, βλέπει τα πράγματα και χαμόγελο εκπληξης γλυκαινει το πρόσωπό της. Ευχαριστεί. Φιλιόμαστε. Θεέ μου είναι παγωμένη και το μωρό το ίδιο. Με χείλη παγωμένα και σφιγμενα βάζω μπρος, μόλις στρίβω με πιάνει ένα ακατασχετο κλάμα με λυγμους. Είμαι σε απόγνωση. Φτάνω τυφλή στο σπίτι όπου συνεχίζω να κλαίω, είναι ασήκωτο αυτο. Ήταν παγωμένες. Χτυπά η πόρτα, είναι μια συγκατοικος, με βλέπει και τρομάζει, " τι έγινε πες μου" " τίποτα" " πες μου σε παρακαλώ", της λέω αναγκαστικά. Βάζει τα κλάματα και αυτη, λέει και αυτη δική της πρόσφατη εμπειρία. Κλαίμε πολυ ώρα μαζί.
Παλιότερα ξενυχτουσα κλαιγοντας και σαν αγρίμι γυρνούσα μέσα στο σπίτι σχεδιάζοντας τους τρόπους με τους οποίους θα συμπαραστεκομουν στους απομακρυσμενους δυστυχεις του κόσμου που τύχαινε να βλέπω σε κάποιο ντοκυμαντέρ. Παλαιότερα μπορούσα να προσδιορισω στον τόπο μου πού και πώς θα συμμετέχω εθελοντικά πχ γηροκομειο, δημοτικό ιατρείο. Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο. Τώρα πια η μακρινή δυστυχία που δεν μαφηνε να κοιμηθώ πολλα βραδιά έγινε κοντινή, δίπλα, πάνω, κάτω. Τώρα πια δεν κοιμάμαι καθόλου, και ας λεω οτι κοιμάμαι. Τίποτα δεν μανακουφιζει ακόμα και αν τα έχω δώσει όλα. Εκπαιδευομαστε για να αντέχουμε τον πόνο της ασθένειας και των θάνατο ως γιατροί, εκπαιδευομαστε για να τα τιθασεύουμε. Όμως άλλο ασθένεια και άλλο το κοινωνικο φαινόμενο της μαζικής φτώχιας. Δεν υπάρχει πιο αφόρητο πράγμα απο ένα παιδι που είναι άρρωστο, πεινάει ή παγώνει. Αυτο ή το βλέπεις και το αντιμετωπίζεις ή κλεινεις τα ματιά και κάθεσαι στην γυαλα σου.
Τιποτα πια δεν θα αφήσω να με εφησυχασει μέχρι να ανατραπεί αυτη η δυστυχία.
 Καλα Χριστούγεννα σε όλους.»

Σχόλιο της Evi στο διαδίκτυο.

Εκδοχές...

Αγαπημένος φίλος, εργαζόμενος στην Υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου,
κλείνει το μέιλ του ως εξής:


Υ.Γ. Οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων
δίνουν άλλη διάσταση στις τιμές και τους αριθμούς, της εποχής μας.
Ο όγκος των σκουπιδιών στους κάδους έχει μειωθεί δραστικά.
Ίσως κάποιοι δεν αγοράζουν αρκετά, γι' αυτό δεν πετάνε...
Ίσως κάποιοι κρατάνε το φαγητό που περίσσεψε, γι' αύριο...
Είναι κι η ανακύκλωση με την κομποστοποίηση...
Ίσως να 'ναι και κάποιοι που ξαλαφρώνουν τους κάδους
από το περιεχόμενο που θα τους δώσει ζωή και σήμερα...
για να ζήσουν και να πάρουν εκδίκηση...!!!

www.Έκτακτη συμφορά.gr

Γκυ Ντεμπόρ, τελευταίος στρατηλάτης της επανάστασης;

Ο Γκί Ντεμπόρ επηρέασε όσο ελάχιστοι το κίνημα του Μάη του '68 και πολλά συνθήματα στους τοίχους τoυ εξεγερμένου Παρισιού, ήταν παρμένα από την «Κοινωνία Του Θεάματος». Το βιβλίο γράφτηκε ανάμεσα στα 1963 και 1965 και εκδόθηκε το 1967.

Κεντρική του θέση είναι ότι η σημερινή κοινωνία έχει τόσο απόλυτα κυριαρχηθεί από την οικονομία, ώστε από τον "έκδηλο υποβιβασμό του είναι σε έχειν", τώρα έχουμε οδηγηθεί σε μια "γενικευμένη διολίσθηση από το έχειν στο φαίνεσθαι". Ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν παράγει την πραγματικότητα που τον αφορά, αλλά ολοένα και περισσότερο την αλλοτρίωσή του, ό,τι τον ξεκόβει από την ιστορία.

Κατά τον Ντεμπόρ, στη σύγχρονη κοινωνική οργάνωση, εκείνο που συντρίβει τους ανθρώπους, είναι ο κατατεμαχισμός της ζωής σε ολοένα και περισσότερους διαχωρισμούς, σε θραύσματα, συνήθως αλληλοσυγκρουόμενα. Το θέαμα έχει πλέον αναλάβει να επανασυνθέσει τις διαχωρισμένες πλευρές, αλλά ως εικόνες, ως αναπαραστάσεις. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ρόλους, τα βιώματα ξεπέφτουν σε αναπαραστάσεις και έτσι χάνεται κάθε ενωτική πλευρά της κοινωνίας.
-----------------------
Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου:
"...Για να πούμε την αλήθεια δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανένας στον κόσμο που να μπορεί να ενδιαφερθεί για το βιβλίο μου, εκτός από κείνους που είναι εχθροί της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης πραγμάτων και που δρουν έμπρακτα με βάση αυτή την τοποθέτηση. Η βεβαιότητα μου ως προς αυτό, καλά θεμελιωμένη στη θεωρία, επικυρώθηκε από την εμπειρική παρατήρηση των σπάνιων και φτωχών κριτικών ή υπαινιγμών που προκάλεσε, ανάμεσα σ' αυτούς που κατέχουν, ή προσπαθούν ακόμα να αποκτήσουν την εξουσία, να μιλούν δημόσια μέσα στο θέαμα, ενώπιον άλλων που σιωπούν. Aυτοί οι διάφοροι ειδικοί των φαινομενικών συζητήσεων που αποκαλούμε ακόμη, καταχρηστικά πάντως, πολιτιστικές ή πολιτικές, έχουν ευθυγραμμίσει αναγκαστικά τη λογική και την κουλτούρα τους με τη λογική και την κουλτούρα του συστήματος που τους χρησιμοποιεί κι αυτό όχι μόνο γιατί έχουν επιλεγεί απ' αυτό αλλά κυρίως γιατί ποτέ δεν διαπαιδαγωγήθηκαν από κάτι άλλο."
Guy Debord
_______________________________
Ο πανεπιστημιακός Σπύρος Μαρκέτος, προσκεκλημένος στο Γαλλικό ινστιτούτο (16.12.2011) να μιλήσει για το Guy Debord, κατακεραυνώνει τον ιμπεριαλισμό και το Γαλλικό κράτος μέσα στο στόμα του Λύκου* και τελειώνει την τοποθέτηση με μερικά “Γαλλικά” για τον Σαρκοζί. 
Διαβάστε το κείμενο της ομιλίας του, όπως δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο «Η λέσχη» 

 (*)Το Γενικό Προξενείο της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη εγκαταστάθηκε από τις 11 Ιουλίου στους χώρους του Γαλλικού Ινστιτούτου.

(Μετά από ενδελεχή έρευνα και ακούγοντας παράλληλα «Ενδελέχεια», διαπίστωσα ότι για το εν λόγω βιβλίο δεν έχουν γραφτεί στίχοι από την Άννα Αχμάτοβα, καθώς και ότι ο Άρης Αλεξάνδρου δεν συμμετείχε στη μετάφραση του βιβλίου από τα Γαλλικά.)

Ερώτηση κρίσεως

Ρώτησα τον σκύλο μου τον Ρίβα άμα νοιώθει
Έλληνας, αυτόχθονας ή κάτι σχετικό
Εκείνος χασμουρήθηκε, επέστρεψε στον ύπνο
κι η ανάσα του ήταν όμορφη σαν κύμα στον γιαλό
Εεεο! Γαμώ το φασισμό

Γυρνώ στην άγρια ροδιά και τη ρωτώ τα ίδια
αν Ελληνίς αισθάνεται λουσμένη από το φως
"Πήρα σκυτάλη για ζωή, για θάνατο σκυτάλη"
μου απαντάει ο κόκκινος, στα κλώνια της, ανθός
Έεεο! Σαπίλα ο φασισμός

Σε 38 χρόνια...

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Αδέλφια μας στρατιώτες! Αδέλφια μας στρατιώτες!
Πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ’ αδέλφια σας;
Μην κάνετε καμιά μαλακία και πυροβολήσετε γιατί, ούτως ή άλλως,
κάποιοι από εμάς θα γίνουν τόσο κρυφοφασισταριά
που -προκειμένου να σώσουν την κωλάρα τους-
σε 38 χρόνια θα κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας με τους φασίστες.» 

(από το μπλογκ «Πιτσιρίκος»)

11/11/11, 11:11':11"

Πολύ σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι σε σύγκριση με τον ζοφερό θεριστή (grim reaper) Παπαδήμιο,
ο Μπενίτο θα μας φαίνεται απλός τραγουδιστής...

MHNYMA TOY EΔOYAΡΔO ΓΚAΛEANO

 Aυτός ο κόσμος έχει την αλητεία μέσα του…
δεν είναι αυτός ο κόσμος που γεννηθήκαμε αντάξιος των ονείρων μας …
αλλά υπάρχει ένας άλλος κόσμος στην κοιλιά αυτού του κόσμου…
που περιμένει.
Θα είναι ένας κόσμος πολύ διαφορετικός και με μια επώδυνη γέννα.
Αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά αυτού του καινούργιου κόσμου
από τις αυθόρμητες διαδηλώσεις που σαρώνουν τον πλανήτη
και από την δικιά σας γωνιά,
την Ελλάδα μας.
Πολλοί με ρωτούν τι θα συμβεί μετά.
Δεν γνωρίζω, απαντώ και δεν με νοιάζει ιδιαίτερα.
Η αλήθεια είναι, ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ
αυτό που συμβαίνει τώρα.
Πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία;
Είναι σαν να αναρωτιέμαι πότε θα ερωτευτώ.
Δεν με νοιάζει ο θάνατος όταν ζω την μαγική στιγμή του έρωτα…
και εγώ λέω, αυτή η στιγμή έχει το άπειρο μέσα της,
όσο διαρκεί…
Είμαι Έλληνας, όσο ποτέ, τούτες τις ώρες…

*Διαβάστηκε στην επετειακή εκδήλωση που έγινε στις 27 Οκτωβρίου 2011 στον Δήμο Ελληνικού- Αργυρούπολης, στην μνήμη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, 44 χρόνια από την δολοφονία του.

(αναδημοσίευση από η Λέσχη)

Το κανόνι της Νίνας ξαναβροντά στην Κάλυμνο

Απατεώνες του Κοινού Ποινικού Δικαίου, υπάλληλοι των τοκογλύφων, ξεπουλητάδες,
αγοραίοι πολιτικάντηδες, μεταποιητές ιδεών, ελπίδων και αγώνων,
κηφήνες, πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας,
κουτοπόνηροι, ψευδομεγαλοσυνδικαλισταράδες, καλοταϊσμένοι μεσάζοντες, μπουκωμένοι διανοητές,
μισθωμένοι δημοσιογραφούντες, ντοπαρισμένοι μισθοφόροι, παλαμακιστές οπαδοί με το αζημίωτο,
θρασίμια κουκουλοφόροι, κρανοφόροι σαδομαζοχιστές.
Μια μπάσταρδη γενιά φιδιού, εθνικοί σκουπιδιαραίοι, όπως τους ονόμαζε ο Ντίκενς.
Αυτοί μας κυβερνούν, αυτοί ξεπουλάνε τον τόπο, αυτοί ορίζουν σήμερα την εξαθλίωση
των ανθρώπων του μόχθου, αυτοί τσακίζουν τα φτερά και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων,
αυτοί επιβάλλουν τη βαθιά θλίψη των απόμαχων της δουλειάς.
Δική τους πατρίδα τα φουαγιέ της Ντόϊτσε Μπανκ, τα πεζοδρόμια της Wall Street,
ο προθάλαμος της Λέσχης Bilderberg, η αίθουσα αναμονής της Goldman Sachs,
οι διάδρομοι του Οίκου Moodys, τα στούντιο των καναλιών, τ’ ακριβά φαγάδικα,
οι εξώστες του Μεγάρου Μουσικής και παρεμπιπτόντως ο καφενές του παλατιού του Όθωνα,
που, στην κάλπικη δημοκρατία τους το βάφτισαν Κοινοβούλιο.
Ακόμα κι αυτά υποθήκευσαν στο όνομα ενός χρέους, που από το 1990 έχει αποπληρωθεί μιάμιση φορά.
Η χώρα μας ξεπουλήθηκε. Το μνημόνιο ήταν η αρχική σύμβαση, το μεσοπρόθεσμο και
η συμφωνία της 21ης Ιουλίου αποτελούν ντροπιαστικά σύμφωνα παράδοσης της χώρας.
Οι εργαζόμενοι γίναμε πειραματόζωα εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων ισοπέδωσης του κόστους
της δουλειάς μας, θύματα μιας φορομπηχτικής υστερίας και σάκοι του μποξ για τον κατασταλτικό μηχανισμό.
Με απλά λόγια, φτώχεια, ξύλο και απόγνωση…
Απ’ όλα αυτά, κρατήστε την καταγγελία των δασκάλων στο 7ο Διαμέρισμα Αττικής:
«Οι μικροί μαθητές λιποθυμούν στο σχολείο απ’ την πείνα, γιατί ο πατέρας απολύθηκε, η μάνα είναι άνεργη
και το ψυγείο άδειο. Ένα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ο γιατρός διέγνωσε
-με όση ντροπή μπορεί να διαθέτει σήμερα ένας άνθρωπος- Υ-Π-Ο-Σ-Ι-Τ-Ι-Σ-Μ-Ο»
Την ίδια στιγμή που το λίπος γουργουρίζει ακόμα στη φωνή του αντιπροέδρου
και του ειδικού επί των Οικονομικών.
Όμως εμείς, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των παιδιών, των απόμαχων της δουλειάς,
δεν είμαστε υπήκοοι της τρόικας, ούτε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σε ανδρείκελα και δοσίλογους.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σ’ αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου και αφήνουν το φοροφυγά να πλουτίζει.
Πατρίδα μας δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων.
Πατρίδα μας είναι ο τόπος μας και τα παιδιά μας, το ψωμί τους, η ελπίδα τους και το δικαίωμά τους να ονειρεύονται.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ
ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Νίνα Γεωργιάδου


Thx theo που μας το γνωστοποίησες στο διαδίκτυο με το δυνατό σχόλιο: «Ούτε πέντε λεπτά δεν χρειάστηκαν για έναν υποδειγματικό πολιτικό λόγο που ξετινάζει κάθε συνείδηση, ακόμα και τις θεωρούμενες (ή και επιλεγόμενες) "επαναστατικές".»

Μικρέ μου επίγονε

Μέρα λιόχαρη, σκιά μου απόμερη σημασία δε σου δίνουνε οι πρόσκαιροι,
οι ωραιόπαθοι αρχίσαν τα τρεχάματα κομπογιαννίτες για γέλια και για κλάματα·
Σκουλικαντέρες κρυμμένες πίσω από τα χάχανα παραβγαίνουν προς το φως σιγά τα λάχανα,
στήνονται κάλπες δίπλα στου λαού το νύσταγμα, δημοκρατία το ανήθικον μας δίδαγμα.
Σειρά του νέου επιγόνου, του παραχαϊδεμένου, του πολυαφηρημένου και του απαλλαγμένου,
των γονικών αμαρτιών κι ευθυνών του όχλου η λησμονιά ατραπός των πληρωτών·
στέκουν οι ψοφιμοφάγοι ξανά στις πολεμίστρες κι ο φόβος κρύβει τα βελόνια πάνω στις κουβαρίστρες.
Μα στην αρματοθήκη μου πίσω απ' το ρεζιλίκι μου έχω ένα όχι να το ζώσω φυσεκλίκι μου·
ίσως η μόνη πολιτική μου πράξη γιατί ίδια γεύση έχει η μπουκιά στόμα αν αλλάξει.
Τους φτύνει ο τρελός που χρόνια τους καλάρεσε, τώρα απέχει γιατί έτσι του την βάρεσε.

Μικρέ μου επίγονε σε καλώ να κυβερνήσεις, έχεις εικόνες και χιλιάδες αφηγήσεις,
κρατάει η σκούφια σου από μεγάλο τζάκι, στην χώρα αυτή η εξουσία πάει τρενάκι.
Μικρέ μου επίγονε να ξέρεις ο προκάτοχός σου ήταν επίσης εκλεκτός κι όχι εχθρός σου
κι εκείνον για έξι χρόνια στο δεξί μου είχα στολίδι, για 'σένα έφτιαξα χώρο στο αντικρινό μου αρχίδι.

Ριπές και κυνηγώ ως κυλά...

*** "Δε μ' ενδιαφέρει η επανεκλογή μου, αλλά η σωτηρία της χώρας" έλεγε ο Γιωργάκης ενώπιον των γερμανών βιομηχάνων *** Ήταν σαν να τους παρακαλούσε να τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί *** Διότι είναι πιο πειθήνιος από οποιονδήποτε άλλον αστό πολιτικό *** Εντάξει, "έγραψε" η Παπαρήγα με τη φράση "θα δουν οι Μέρκελ με τον Σαρκοζί τον Τσίπρα και θα πέσουν ξεροί" *** Ο Τσίπρας, όμως, σκούπισε τη χλαπάτσα και συνέχισε τις ίδιες παπαριές *** Είναι τέτοια η παράκρουση του Αλέξη που ανακάτεψε ακόμα και τη Βάρκιζα *** Να μην κάνουμε το ίδιο λάθος, όπως τότε που "παραδώσαμε τα όπλα και χάσαμε την ευκαιρία να δοθεί μια άλλη προοπτική στη χώρα μας" *** Μήπως να του θυμίσει κάποιος το "άλλο Τουπαμάρος κι άλλο το πιπί της Μάρως"; *** "Μάλιστα κάλεσα τον Πρόεδρο Σαρκοζί να στείλει εμπειρογνώμονες για να δουν τι κάνει η Ελλάδα", δήλωσε ο Γιωργάκης *** "Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας" ***
...............
(εύστοχες «Ριπές» από τη σημερινή "ΚΟΝΤΡΑ")

Βουρικό οξύ

Waiting for the bus

Μπερδέματα στην αναμονή τού λεωφορείου από τον Άρδα:

Μήπως θυμάσαι, κυρ Βασίλη τη μέρα που  περίμενες
τα λεωφορεία από τον Άρδα, για να πας να ψηφίσεις;
Ε, άλλο τα «bus» από τον Άρδα
κι άλλο τα Bus τ' Αρδα της «τέχνης» και της «πολιτικής».
Εσύ δεν ήσουν, κυρα Σούλα, που προβληματιζόσουν ανάμεσα
στη Ζούνη, στο Βούρο και στη Γκερέκου;;;
Ηθοποιοί είναι, σκέφτηκες, κάτι διαφορετικό θα 'χουν να πούνε...
Αμ δε!... Άλλο η υποκριτική στην Τέχνη
κι άλλο ο υποκριτής που ζέχνει!
Άλλο το Όσκαρ κι άλλο το μοσκαρ'
Εσύ Κρητικό κοθώνι, θυμάσαι που ψήφιζες τον Κρητικό Όθωνα;
Κρητικός είναι, σκέφτηκες, κάποια κριτική σκέψη θα έχει...
Αμ δε!... Άλλο τα παλικάρια από την Κρήτη
κι άλλο πάλι η κάργια από την «κρύπτη».
Κι εσύ, ορνιθοτρόφε, θυμάσαι που επειδή είδες τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη,
νόμισες πως όλες οι κότες έχουν φωνή;;;
Αμ δε!...Άλλο η κότα η αλανιάρα και άλλο η κότα η κλανιάρα.
Κι όσο για τον κόκκορα, άλλο «ντούρος» κι άλλο Βούρος.

Αυτή είναι η πολύτιμη αλήθεια!

Στο Σαντιάγκο, στης σφαγής τα χρόνια
πέσαν πολλοί και πού να βρεις ονόματα
και με μια λέξη να ποια είναι η Χιλή
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του.
Αχ ! Η δύναμη βγαίνει απ` τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα.

Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι και μένει αληθινό
κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.

Αυτό το φιλμ μάθημα ας μας γίνει
είδα τη δουλειά των στρατιωτών, το μακέλεμα
είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο για να σωθεί
και τα ντουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουνε τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς.

Αχ ! Η δύναμη βγαίνει απ` τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα.
Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι και μένει αληθινό
κι αυτή είναι η ΠΟΛΥΤΙΜΗ αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.

Στίχοι: Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Δείτε στη Λέσχη (http://ilesxi.wordpress.com) το πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στην Unidad Popular.

Και να ετοιμάζεται ο κ. Ι. Μεταξάς

Εντάξει όλα τα άλλα, τους ελεύθερους σκοπευτές τι τους ήθελε στη Θεσσαλονίκη;

Μάλλον φοβήθηκαν μην τον κουτσουλήσει κανένα περιστέρι.

Εκτός αν είναι φόρος τιμής στα Δεκεμβριανά.

Για να ικανοποιήσει τον Λοβέρδο. Που δεν του κάνανε Δεκεμβριανά όταν ήτανε μικρός και του έχει μείνει απωθημένο.

Μπορεί επίσης να είναι τεχνογνωσία που έφερε ο Μπεγλίτης από το Ισραήλ.

Τους χρησιμοποιούν ενάντια σε δωδεκάχρονα που πετάνε πέτρες.

Εδώ τα δωδεκάχρονα πετάνε φωτοτυπίες.

Στην τεχνογνωσία που φέραμε από το Ισραήλ, εντάσσεται μάλλον και η πρόταση Ραγκούση για προληπτική αντιμετώπιση των διαδηλώσεων.

Μία μέρα πριν, θα φέρνανε μπουλντόζες να μας γκρεμίζουν τα σπίτια.

Να δουλέψουν λίγο και οι εργολάβοι τώρα που έχουν παγώσει τα δημόσια έργα.

Ενδιαφέρουσα ιδέα. Να δούμε αν χρηματοδοτείται και από τα ΕΣΠΑ.

Τελικά αυτή η ιστορία με τις φωτοτυπίες δεν είναι και τόσο κακή ιδέα.

Αν πάει καλά με τα βιβλία, μπορεί να δώσουν και φωτοτυπίες θρανίων.

Επίσης οι φωτοτυπίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θέρμανση στα σχολεία.

Ή έστω για να καλυφθούν τα σπασμένα τζάμια στα παράθυρα.

Σε φωτοτυπίες θα καταβάλλονται επίσης και οι μισθοί των εκπαιδευτικών.

Πολύ χρήσιμος ο κατάλογος των μεγαλοοφειλετών προς το Δημόσιο.

Πρώτος είναι ο όμιλος Κοσκωτά.

Και το αρχιτεκτονικό γραφείο Ερνέστος Τσίλερ και Συνεργάτες.

Σε πολύ υψηλές θέσεις βρίσκονται επίσης η Οθωμανική Τράπεζα Σμύρνης, οι Μαρμάρινες Σκάφες Πλυσίματος Α.Ε. και η Μουτζούρης Καρβουνοκίνηση.

Τους πιο πρόσφατους τούς τα έχουνε ρυθμίσει άλλωστε.

Άμα ανοίξουν και οι λογαριασμοί στην Ελβετία, να δείτε, όλο κάτι τύποι που πουλάνε καλαπόδια και ξηρό πάγο θα είναι.

Δεν είναι σαφές τι ζόρι τραβάει ο Λοβέρδος, αλλά με τον καιρό θα δείξει.

Αν καταλάβαμε καλά, τον πείραξε η Μεταπολίτευση, γιατί τότε αλλοιώθηκε το καθαρό αποτέλεσμα του Εμφυλίου.

Τα έλεγε ο αείμνηστος ο Ευάγγελος Αβέρωφ, αλλά τότε ο Λοβέρδος ήτανε στην ΚΝΕ.

Επίσης τον χαλάει και το Σύνταγμα, αλλά μάλλον του έχει μείνει απωθημένο από τότε που το έπαιζε προοδευτικός συνταγματολόγος.

Το Σύνταγμα είναι η γραμμή Μαζινό της γραφειοκρατίας, διακήρυξε σκαρφαλωμένος σε ένα μαδέρι στο δελτίο του Μέγκα, στο Στάλινγκραντ των αγορών.

Στη συνέχεια αναχώρησε για να επιθεωρήσει το Κούγκι της περίθαλψης και τις Θερμοπύλες των Προμηθειών.

Αν δεν του αρέσει πάντως, έχουμε αμεταχείριστο το Σύνταγμα του Παπαδόπουλου. Λίγο τις ελληνικούρες να μαζέψουν, τους κάνει γάντι.

Ή μπορούν να προσθέσουν ελληνικούρες και να το εισηγηθεί ο Άδωνις.

Έχει ενδιαφέρουσες απόψεις, πάντως. Κυρίως την ιδέα να κυκλοφορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι με ένα άστρο ραμμένο στο σακάκι.

Και τα παιδάκια τους επίσης.

Και να τους σπάμε τις τζαμαρίες στα μαγαζιά τους.

Μια καλή ιδέα θα ήταν επίσης να τους μαζέψουμε όλους σε στρατόπεδα, μπας και κάνουνε και καμιά δουλειά.

Θα μπορούσαμε να κάνουμε και ιατρική έρευνα επάνω τους, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν κονδύλια.

ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΤΣΗ, από την ΑΥΓΗ (από τί να βγει;), 11/9/2011

(κι ωδάς καλώ sprinter, του άπαιχτου Γιάννη Καλαϊτζή)

Τρεις του Σεπτέμβρη να ξερνάς (αφιέρωμα)

  

Η δύσκολη επανεκκίνηση ή οι δυσκολίαι παν εκεί νησι...)

Με το μυαλό στις Ελυτήστικες θάλασσες,
κολυμπάμε αργά,
με απρόθυμες και βαριεστημένες απλωτές,
προς την ακτή της προσαρμογής
στις φθινοπωρινές ομπρέλες,
όχι της σκίασης,
αλλά της προστασίας από τα πεφταστέρια,
που ήδη μπήκαν στην μετακαλοκαιρινή ατμόσφαιρα
της γήινης ρουτίνας και αναφλέγονται
εξαϋλώνοντας τις μνήμες των τεμπέλικων ημερών.

Καλή επανεκκίνηση!
όχι της οικων ομοίας,
ούτ' αιτείς εικών ομοίας,
ούτ' αιτήσει κωνο μίας,
ούτ' έτη σηκώνω μυίας,
ούτε καίτοι συκών ομοίας,
αλλά της ατομικής μας ανάτασης!
(αλάτισα το Μίκη εις μασα, να τάσεις!)

Neofiloliberté, égalité, fraternité !

ΝεοφιλΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ!

Ασύλληπτη έμπνευση
(σενάριο, σκηνοθεσία, ενδυματολογία του Γιάννη Ιωάννου!)
η ενσάρκωση
(ενsharkωση εν Sarkozy -Σαρκοζεί= αυτός που ζει από τις σάρκες μας
ή -κατά το Μπάμπη στη νιότη του- "Η σάρκα που όζει")
και σατιρική
(αφορά στους γνωστούς σάτυρους ΓΑΠ και ιδιώτες "idiots")
μεταφορά του γνωστού πίνακα του Ντελακρουά για τη Γαλλική επανάσταση,
σε μια γελοιογραφία!

Όχι άλλων ταλαρα...

Ζούμε λογικά, Παίζουμε οικολογικά!

Εύγε για την ιδέα και υλοποίηση. Ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές!

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει...

Μ' ακούς Βιτσέντζο; Κορνάρω!...

Αγαπητά μου παιδιά,

Ο «Ξενερωτόκριτος» είναι ένα έπος του καιρού των ρέπος, που η ευγενική χορηγός της στήλης λαϊκή μούσα αποτύπωσε και διέσωσε ως τις νύχτες μας (μέρες πια –και ειδικά άσπρες– δεν υφίστανται).

Τον καιρό που το κτήνος των προφητών και των γραφών (ο καπιταλισμός) έκανε όλο και πιο λυσσαλέες τις επιθέσεις του, τον καιρό που ξαναγύριζε στη μάνα του φεουδαρχία και στης μάνας του, τον καιρό που προσπαθούσε να μαζέψει κάθε παραγόμενο ψίχουλο και να βυθίσει τους λαούς νικημένους σ’ ένα σκοτάδι δίχως επιστροφή, η μούσα έγραφε. Και διάβαζε.

– Τα ‘μαθες Ψωροκώσταινα τα θλιβερά μαντάτα;
Ο κύρης σου μ’ εξόρισε στση ξενιτιάς τη στράτα!
Εκλεισε όλες τσι δουλειές κι ερήμαξε τη χώρα
και στην κινεζοποίηση προσβλέπει μόνο τώρα…
Λίγο καιρό μου άφηκε μονάχα ν’ αναμένω
κι ύστερα με απόδιωξε, πολλά μακρά να πηαίνω.
Eσίμωσε το τέλος μου, μάθεις το θες κερά μου,
στο Σύνταγμα με ψέκασαν, μου βγάλαν’ τα στραβά μου
και γύρω μου σκορπίζανε τα ζα αλαφιασμένα
που άοπλα πηγαίνανε στσι μάχες τα χαμένα…

– Κατέχω το κι ο κύρης σου Νενέκος μέγας είναι
μα συ Ξενερωτόκριτε λεβέντης πάλι γίνε.
Καιρό πολύ σε έτρωγε η μαύρη μαλακία
τόσο, που στην επέβαλαν δια νόμου και με Κ.Υ.Α.
Και τώρα που σου πήρανε σώβρακα, παν’ για κώλο
ώσπου να σε λιανίσουνε! Σ’ έχουν για νέο ρόλο…
Παρακαλώ θυμού καλά ό,τι σου λέγω τώρα
κι άσε τις παπαριές του στιλ «θα φύγω απ’ τη χώρα».

– Μια χάρη αφέντρα σου ζητώ κι εκείνη θέλω μόνο
και ύστερα ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω
γιατί συγκαταλέγομαι στους αγανακτισμένους
τους καρπαζοεισπράχτορες τους κακομοιριασμένους.
Νοιώθω πολύ αδύναμος, νοιώθω πολύ μονάχος
κι ας λένε στην πλατεία μας πως είμαστε σαν βράχος.

– Κάλλιο Ξενερωτόκριτε φαρμάκι να βαστούσες
παρά που λες αγεληδόν ότι αγανακτούσες!
Ιντα ‘ναι τούτα που μιλείς; Μ’ έχεις στείλει μιλάμε!
Πώς γίνεται πολιτικά κι εμείς να κουτουλάμε;
Ξέρω, ψυχανεμίζομαι τι χάρη θα ζητήσεις
μα τα γουρούνια πάνοπλα! Πάλι θα την πατήσεις.
Και κείνο που μας χρειάζεται –στην τάξη σου και σένα–
είναι να αντεπιτεθείς σκληρά, οργανωμένα.
Ξύπνα Ξενερωτόκριτε, μαλάκα μου ξεκούνα
γύρω μαίνεται πόλεμος, τον κόσμο ταρακούνα
μην πας στις μάχες άοπλος, κοίτα την Ιστορία
σε είχαν προλετάριο, σε θέλουνε παρία
και τώρα που σε στρίμωξαν σε σκοτεινό αμπάρι
θα σε ξεσκίσουν. Διάολε! Πάρ’ το καλά χαμπάρι.

Το αχυροποίητο (ναι, αχυροποίητο) έπος αποτελείται από χίλιες στροφές, επτά γέφυρες και δεκαέξι σταθμούς διοδίων, μετά τις αποικιοκρατικές συμβάσεις που υπέγραψε η μούσα με τους κούτρα-χορηγούς και τζάμπα (με κρατικό παραδάκι, ακριβέστερα) μάγκες. Εμείς παραθέσαμε τέσσερις ενδεικτικές, χορταστικές στροφές, ενώ το υπόλοιπο έπος μπορείτε να το βρείτε στον εφαρμοστικό νόμο και στα επτά μνημόνια που θα ακολουθήσουν ενόσω κάποιοι –πάντα αγανακτισμένοι– θα σκέφτονται τι να κάνουν, οι πολιτικοί μαγαζάτορες θα κάνουν ότι σκέφτονται και οι λιγότερο ψύχραιμοι θα σκέφτονται από πού να την κάνουν…

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει με τον ιππουργό προστασίας να ψάχνει προστασία και προστάτες. Για τον διογκωμένο του προστάτη δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά... Aς αναζητήσει θεραπεία στο σύστημα υγείας all over the world (ω, Λοβερδε world).  Εμείς απλά τον βοηθάμε σαν παππού να σηκώνει το καπάκι της Ιστορίας που και που, (ε, παππού;)  και να μην "κατουράει" έξω από τα WC του κυνοβουλίου, αλλά μέσα. Μολονότι η επιτυχία φέρνει την αλλοτρίωση, τον παροτρύνουμε να σημαδεύει το κέντρο τής λεκάνης: Παππού, τσις!

Το μπλογκάκι, λόγω κόντρας Κρητών-Ενετών για ένα κερί (ή κερί ου μ' Ενετοί), ευχαριστεί τον φίλο Βιτσέντζο για την αγενή χορηγία του "Ξενερωτόκριτου" και του συνοδευτικού κειμένου.

Gourmeδολογια στα χρόνια της επερχόμενης πείνας

(άρθρο του φίλου Μ.Ζ.)

Το φαινόμενο-σύμπτωμα στην αρχή ξαφνιάζει. Δεκάδες πια τα προγράμματα στην ΤV με θυρεούς κατσαρόλες, ψησταριές, μίξερ και αυγοδάρτες. Ο Τυφώνας ξεκίνησε τους στροβιλισμούς του από τα βιβλία, πριν από 15 περίπου χρόνια.

Οι πολυάριθμες εκδόσεις για φαγητό δημιούργησαν.. ειδικά τμήματα στα βιβλιοπωλεία. Περιοχές της χώρας που δεν έχουν ούτε έναν αγροτικό γιατρό (!) απόκτησαν τις δικές τους "παραδοσιακές" συνταγές και μαζί ένας πολυάριθμος κατάλογος βιβλίων από τα αγαπημένα πιάτα διάσημων συγγραφέων, προσωπικά σημειωματάρια της "μαμάς" και της "γιαγιάς ", σαν κι αυτά που είχαμε όλοι στην οικογένειά μας, μέχρι συνταγές για πρωτάρηδες, για φοιτητές, για εργαζόμενους κ.τ.λ. Κι όταν καλύφτηκε γαστρονομικά και το τελευταίο γεωγραφικό διαμέρισμα  της χώρας, η σχετική "βιβλιογραφία" πέρασε στη μικρή οθόνη, με τηλεμαγειρέματα που παρουσίαζαν συγγραφείς-περσόνες. Η σχετική οικονομική ευμάρεια που κυριάρχησε, φαινομενικά, στις μεσαίες τάξεις της ελληνικής κοινωνίας, τη δεκαετία του 80 ευνοούσε τη σχετική βιβλιογκουρμεδική έκρηξη.

Πολιτικά συνθήματα όπως "η Ελλάδα στους έλληνες" και ένας υφέρπων ευρωσκεπτικισμός ωθούσε σε αναζήτηση  του γευστικού παρελθόντος και στην ανασυγκρότηση της πολλαπλά κατακερματισμένης εθνικής ταυτότητας.

Έτσι, συγγραφείς ανασύρουν από ερμάρια και βιβλιοθήκες, αλλά και ζωντανές καταγραφές τα πιάτα της φτωχής και προπολεμικής περιόδου, <αγροτικής αλλά και λόγιας>, φτάνοντας από την αρχαιότητα και το βυζάντιο  μέχρι τις σύγχρονες γευστικές επιβιώσεις.

Αυτή που ήταν και η πιο γόνιμη περίοδος ανασύστασης της παραδοσιακής κουζίνας, με σπουδαίες μονογραφίες για το λάδι, το ψωμί, τα κρασιά και ο,τι το παραδοσιακό, παραδόθηκε και αλώθηκε απροστάτευτη, κάτω από τα φώτα ενός νεοελληνικού τρόπου θεώρησης του δήθεν "πολιτισμού" που γίνεται επίδειξη ,ξιπασιά και λάιφ-στάιλ.

Αυτή η σπουδαία περίοδος τελειώνει με το τέλος της εκπομπής "Μπουκιά και συγχώριο", που ανάδειξε την τροφή μέσα από τον ιστορικό και τοπικό περίγυρό της, χωρίς και αυτή να αποφύγει κάποια στοιχεία γκλαμουριάς.

Από δω και πέρα τη σκυτάλη την παίρνει αποκλειστικά  η Τηλεόραση με κορεσμένη ήδη την εξειδικευμένη βιβλιοαγορά. Τώρα δεν διαβάζουμε για να μαγειρέψουμε, αλλά ΚΟΙΤΑΜΕ απλώς, θαυμάζουμε και αποστηθίζουμε καινούργιες και ελκυστικές λεξεις, όπως «κρέμα γκαναζ»(!), καρότα «ζυλιεν» κ.α. Τα υλικά δεν τα μαγειρεύουμε, αλλά τα ...διαχειριζόμαστε, λενε οι ΤV-σεφ, όπως δηλ. διαχειριζόμαστε την οικονομία!

Αποκορύφωμα της νέας ατμόσφαιρας είναι τα ριάλιτι τηλεπαιχνίδια μαγειρικής που κινούνται σε μια πρωταγωνιστική φρενίτιδα, με τους παίχτες αγχωμένους, να προσέρχονται, εναποθέτοντας τα πιάτα τους, με χεριά τρεμάμενα στη ΘΕΙΑ κρίση των κριτών.

Γκουρμέ της κατοχής

Οι εκπομπές αυτές που διευθύνονται και καθοδηγούνται από ιδιοκτήτες και επιφανείς σεφ των ακριβότερων εστιατόριων της χώρας, αλλά και χορηγούς μεγάλων μονάδων παραγωγής τροφίμων, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη μαγειρική εικόνα της σημερινής Ελλάδας, όπου η επίκληση της παράδοσης είναι το γραφικό άλλοθι για την παραχάραξή της, και όπου η διατροφική πραγματικότητα της μέσης ελληνικής οικογένειας είναι από μέτρια έως άθλια.

Σ’αυτά τα ριάλιτι αγνοούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της ιστορικότητας του ελληνικού διατροφικού κόσμου. Τα υλικά αυτονομούνται και περιπλέκονται ναρκισσιστικά σε παράδοξα σχήματα και συνθέσεις. Στόχος είναι η αλαζονική  προβολή περιπεπλεγμένων γευστικών συνδυασμών και μια άκρατη επιδειξιομανία  που παρασέρνει, προτρέποντάς τους και τους λαχανιασμένους διαρκώς διαγωνιζόμενους. Οι επανωτές "εξετασεις" και τα ακατανόητα τεστ μαζί με τα χρονικά  κενά στην ανακοίνωση των χαμένων και αποχωρούντων γιγαντώνουν την αγωνία σε ένα αφόρητο κλίμα θρίλερ! Φυσικά πρόκειται για παιχνίδι, αλλά ένα παιχνίδι οφείλει να έχει και παιδαγωγικό χαραχτήρα.

Άραγε, αναρωτήθηκε ο επιφανής βραβευμένος σεφ, πόσο δύσκολα μπορεί κανείς να αγοράσει πια 5 φρέσκους κολιούς και με κείνη την αφελή προκλητική κίνηση πετά ουρά, κεφάλι και σχεδόν το 1\3 του κορμού, για να παραδώσει στο φλόγιστρό του 2 όλο κι όλο  ψαρομπουκιές; Προφανώς όχι. Και τι σημαίνει η συχνή απόρριψη απ’ τους κριτές των πιάτων που δημιουργούν οι διαγωνιζόμενοι με το κριτήριο ότι δεν είναι ....πιάτα εστιατορίου;

Η τέχνη της μαγειρικής (εν πολλοίς τεχνική), σ’ αυτή την καινούργια φάση, μοιάζει  να ωθείται σ’ ένα επιδειξιομανές εγχείρημα με εμμονή στην ακροβατική (ξεπερασμένη πια), διάταξη των υλικών που όλα-όλα μαζί δεν ξεπερνούν ποσοτικά τις 2-3  πιρουνιές, στρογγυλοκαθισμένα στο κέντρο τεράστιων πιάτων με τις γνωστές πια πολύχρωμες πιτσιλιές (συμβολή στην "εικαστικότητα" του πιάτου), άσχετο αν μοιάζει ότι...δεν πλύθηκε από την προηγούμενη χρήση του!

Σ’ αυτές τις εκπομπές  που παρελαύνουν  οι επώνυμοι σεφ-σταρ, η τροφή είναι έξω απ τα νερά της. Η μαγεία της μαγειρικής μετατρέπεται σε μια αγωνιώδη οριακή τεχνική, ο χώρος και ο τόπος της γίνεται το ψυχρό σχεδόν αποστειρωμένο στούντιο, η χαρά και η ανεμελιά της δημιουργίας γίνεται αφόρητο  στρες ένταση και συμπίεση χρόνου.

Τα δε αποτελέσματα αυτής της ψυχικής δοκιμασίας (δηλ. τα φαγητά), που αναιρούν  τη γαλήνη και την ευθυμία ενός μάγειρα, μοιάζουν με τα παράδοξα μοντέλα  των μαιτρ της μόδας  που συναγωνίζονται σε παραδοξότητα.

Το κριτήριο συμμετοχής σ’ αυτές τις εκπομπές παικτών και κριτών, είναι τα χρήματα και η επιπλέον διασημότητα. Ο τηλεθεατής τις παρακολουθεί, παθητικά, όπως μια ταινία πορνό, στην οποία δε συμμετέχει γιατί τα διαδραματιζόμενα απέχουν πολύ από την καθημερινή του πραγματικότητα. Φαντασιώνεται  απλώς από απόσταση, για να γυρίσει νοσταλγικά στην πραγματικότητα της καθημερινότητάς του: στην καλοχυλωμένη σελινάτη φασολάδα, τον τραγανό κόθορο μιας τραχανόπιτας η στο ζουμερό γιουβέτσι.

Όλα τ’ άλλα αποτελούν ένα παραπλανητικό μικρόκοσμο, που όσο κι αν είναι κακοφωτισμένος και αρκούντως ιντριγκαρισμένος, δεν απαντά στο ζήτημα ότι πριν συνθέσουμε (μαγειρέψουμε) την τροφή, πρέπει να μπορούμε  να την παράγουμε  και να έχουμε την (οικονομική) δυνατότητα να την αποκτήσουμε. Γιατί στις μέρες που έρχονται η φράση "θα πούμε το ψωμί ψωμάκι" φαίνεται να διεκδικεί τη διαχρονική επικαιρότητά της.

Φίλε Μιχάλη, chef-χαριστώ γι αυτό το ...κείμινο. Να είσαι καλά (κι όχι ...ναοί σε gala). Το δίκιο σου βουνό. Αλλά δεν είναι άγνωστε αι...Βουλαί του i-ψήστου. Ούτε και τα τι μας μαγειρεύουν (και τ' ατίμασμα γυρεύουν!). Σόρι για τη δις λεκσία μου, αλάτων ξέρουμε τον ένοχο κοινε γνωστή η (επ)αιτία τής σα πύλας του καπιταληστρικού Life style (μη χέσω, μ' ήχοι έσω μύχιες ω! μοιχειες,ω!   κι εμετά ΣΥΝ-χωρίς-"εως" που είναι κι αιώρα φαγητού...)

4/7/11: Μαγοι κι ηύρα διά με τόσο κράτημα λαμα...

Μαγική βραδιά με το Σωκράτη Μάλαμα.
Τέσσερεις ώρες σερί, αγαπητοί μου!
Thess chéries or est chérie, ma chérie!

Η αστική δημοκρατία (τους)

α) Σχετικά με την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου, το ΣτΕ με ομόφωνη(!!!) απόφασή του προτείνει την απόρριψη όλων των προσφυγών …στο καλάθι των αχρήστων. Ουδεμία έκπληξη· άλλωΣτΕ η Κομισιόν έχει προ πολλού αποφανθεί πως η συνταγματικότητα (ή όχι) μέρους ή όλων των μνημονιακών διατάξεων είναι υπεράνω της δικαιοδοσίας(!!!) των ελληνικών δικαστηρίων, εξασφαλίζοντας το τέλειο άλλοθι στις πιθανές ερινύες -λέμε τώρα..-  των «λειτουργών» (βλ. αλητουργών) της δικαιοσύνης.
β) Το παπαδαριό συμπαρίσταται με όλες του τις δυνάμεις στον ιερό υπέρ πάντων αγώνα τού σκληρά δοκιμαζόμενου λαού, κάνοντας …45 ολόκληρες δεήσεις(!!!) σε εκκλησίες της συμπρωτεύουσας, για να βγει η χώρα από την κρίση (ήμαρτον Κύριε ή μ’ άρτον κύριε! Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου -που σημαίνει: φτου Κύριε, φίλα κι είν’ το στόμα ατίμου)
γ) Οι δυνάμεις καταστολής (των κινημάτων και κάθε λαϊκής αντιβίας) είναι απερίσπαστα αφοσιωμένες στην περιφρούρηση και διασφάλιση ενός ειρηνικού ύπνου (χωρίς ροχαλητά και ροχάλες) για τα τρομαγμένα γλοιώδη αφεντικά τους.    
δ) Το αστικό κυνοβούλιο, ως «ακρογωνιαίος λίθος» (βλ. σαγονιαίο πλήθος) της δημοκρατίας (τους), με το ένα ή το άλλο σκηνικό (συναινετικό ή χολυγουντιανό) πάντα θα βρίσκει τρόπους να αποσπά την εμπιστοσύνη των βου-λεφτάδων, ώστε καπηλευόμενο την εκάστοτε «νωπή λαϊκή εντολή» να επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα στα λαϊκά κεκτημένα, σε αγαστή σύμπνοια με την εκλογολαγνεία των αριστερών …κωμάτων, και …
…και ο χορός καλά κρατεί! Για να επιβεβαιωθεί άλλη μια φορά πως δικαστική εξουσία, θρησκεία, αστικοδημοκρατικό κυνοβούλιο και όργανα ασφαλείας (ass-φαλλοί-ass), ως μηχανισμοί περιφρούρησης και διαιώνισης της αστικής δημοκρατίας,  είναι τα ισχυρά δεκανίκια των καπιταλ-ληστών. (των ΜΜΕ, του ποδοσφαίρου, του πορνό και του τζόγου μη εξαιρουμένων).

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΟΝΤΑΙ!
ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΛΑΪΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!

Για μια άλλη ή ...γι αμυαλη αριστερά

Ένα παράδειγμα εξαΰλωσης του κοινωνικού αυτοματισμού

Το απόλυτο τεκμήριο για την έλλειψη
επαναστατικής και ριζοσπαστικής επιθυμίας στην ύπαρξή σου
αποτελεί η απουσία της ηθικής φαντασίας από τη δράση σου.
Για παράδειγμα, αν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ
ήθελαν να προστατέψουν με τρόπο ριζοσπαστικό τα δικαιώματά τους
δεν θα κατέφευγαν σε μαζικές προγραμματισμένες
και άνευρες διακοπές ρεύματος ανά την Ελλάδα,
αλλά αντίθετα θα σήκωναν τον γαμημένο ρελέ
στις οικογένειες που έχουν ήδη το ρεύμα τους κομμένο και απλήρωτο.

...κι άλλο ένα παράδειγμα

Βάρκιζα

Πέμπτη 16/6-Πέμπτη 23/6: A pop empty σε Πέμπτη

Δεν προλάβαμε να χωνέψουμε τη μια σύμπτωση κι ακολουθεί η άλλη (κι α΄κωλου θείοι άλλοι).
Την περασμένη Πέμπτη, 16/6, είχαμε τα γενέθλια του Γιωργάκη (μεγάλοι οι χάροι του) ανήμερα του Αγίου Μνημονίου.
Αυτή την Πέμπτη, 23/6, έχουμε τα γενέθλια του Κωστάκη τους-η-μύτη, ανήμερα του θανάτου του πατρός τού Γιωργάκη  (του 'πα "τρως" του Γιωργάκη), του Ανδρέα του αείμνηστου (αείμνηστος, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή αεί μνηστές είχε στο πλάι του -άλλο κόλλημα κι αυτό!...)
Κι εδώ πέφτουνε οι κάρτες (SIM πτώσεις):

-Ο Αντρέας γεννήθηκε στη Χίο, ο Κώστας γεννήθηκε στοιχειό.
-Ο πρώτος (αυτο ανα) κυρήχτηκε ως "συγχρονιστής των έξι"
κι ο δεύτερος (αυτό ανάγω) ρεύτηκε ως ...εξι-χρονιστής.
-Ο πρώτος είχε στενές επαφές με τη χώρα των κοράκων (ΗΠΑ)
κι ο δεύτερος, με καταγωγή από το Κορακοχώρι, ευχαριστούσε τους αμερικανούς.
(είναι γνωστό ότι στο χώρο των καπιταληστών "κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει", όπως λέει κι ο Κόρακας εκ του περισσού...)

Σαν πολλές δε μαζεύτηκαν οι συμπτώσεις;;;
Τι θέλει να μας πει ο μεγαλοδύναμος; Μετανοείτε άπιστοι!
(όπως έγινε γνωστό, ο μικροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος έδωσε εντολή να διαβαστεί την Κυριακή στις 45 εκκλησίες της συμπρωτεύουσας δέηση για να βγει η χώρα από την οικονομική κρίση και να διασωθεί η ελληνική οικονομία!)

Α!... επί τη ευκαιρία γράψτε τη λέξη antichrist ανάποδα και επιλέξτε την ως ηλεκτρονική διεύθυνση. Δηλαδή  http://www.tsirhcitna.com και δείτε ποια ιστοσελίδα βγαίνει...

Γι αυτή την ανάρτηση, ευχαριστούμε τον theo.

Κενα μύξαι χάσουμε (λόγος η μύτη), λόγω Σημίτη να ευχαριστούμε και της είπα...

 

Μεταφυσικές(;) συμ-πτώσεις...

άξιος ΣΕΒ αστός

Ο αξιοσέβαστος (άξιος ΣΕΒ αστός) πρωθυπουργός μας (μεγάλοι οι χάροι του!...) σε λίγες μέρες έχει γενέθλια. Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 16 Ιουνίου, όπως αναφέρει (ω! πόσα να φέρει;) η ταυτότητα τού σοσιαλιστή ηγέτη (σωσία ληστή-ηγέτη), ο ποδηγέτης του μέλλοντος κλείνει τα 59 του χρόνια (τί καλά να έκλεινε και τα ματάκια του για πάντα, για κοάλα και άλλα ζώα υπό εξαφάνιση). Και λέω συγκεκριμένα (κι ελέω ΣΥΝ και κρυμμένα στελέχη του Σύριζα) διότι η μέρα αυτή δεν είναι τυχαία:
Στις 16 Ιουνίου η ορθόλοξη εκκλησία (εκλύει CIA) τιμά τη μνήμη (τί μάτι-μνήμη!) του Οσίου Μνημονίου. Ναι, του Οσίου Μνημονίου! (οι άπιστοι δείτε αιδώ).
Ο Άγιος Μνημόνιος λέγεται πως χειροτόνησε διάκονο τον Άγιο Τύχωνα, γι αυτό και την ίδια μέρα τιμάται και η μνήμη του Οσίου Τύχωνα (τυχαίο; δε νομίζω και δε νόμιζα -ουδέ νόμοι ζω και "δένω" μίζα...)

Τώρα, ο άλλος συνεορτάζων (σινιέ or τάζων) "όσιος Μνημόνιος" (ως υιός, Μνήμων υιός) χοίρο τόνισε τον άλλο "διάκονο" (διακονεύω=ζητιανεύω) κι ο "άλλος" προ των τειχών κι όχι ο πρώτος Τυχών(...) έγινε υπουργός -δες!- οικονομίας "δε σηκώνω μυία στο σπαθί μου" και οικονομίας οίκων ανομίας, βλ. L' αίσχη Build a berg -χτίσε κι εσύ ένα κάστρο, σαν το Καστρί, μπορείς! Άντε γιατί μας γκάστρωσε πριν καν στρώσει ο Kahn Strauss...
Μήπως θα είναι σύμπτωση Πουτιν Πέμπτη ΓΑΠ και Μέρκελ θα ανταλλάξουν τις ευχέστους;
Όχι βέβαια! Στις 16 Ιουνίου (όπως διδάσκουν στα ΙΕΚ Λυσία) η εκκλησία τιμά και τη μνήμη του Αγίου Μάρκου!

Σαν πολλές δεν πέσαν οι συμπτώσεις; Και μάλιστα μεταφυσικές(;) μετά φυσικές(;) ή ...με τάφοι συκιές(;) Τί δηλαδή; Έτσι τυχαία παίρνουμε τις τυχαίες λέξεις των τοίχων, τις βάζουμε σε τυχαία σειρά και βγάζουμε τυχαίο νόημα;;; Αν είναι έτσι, τότε κάτι μου λέει πως...

...για να μη στήνονται οι πιστοί να προσκυνούν την κεφαλή του όποιου Αγίου Τύχωνα,

θα πρέπει οι όποιοι πιστοί προσκυνητές του κεφαλαίου να στήνονται στον Τοίχο, να!

Αρχίζει και αποκαθίσταται ο διάλογος πολιτών-πολιτικών

«Ντιντήδες, φλούφληδες και σαλονάτοι»

«Όποιος φοβάται να κυκλοφορήσει να πάει σπίτι του», ήταν το σχόλιο του Βαγγέλη Μεϊμαράκη για τους βουλευτές που δηλώνουν ανήσυχοι από τις αποδοκιμασίες και τους προπηλακισμούς συναδέλφων τους από πολίτες. «Αυτοί που φοβούνται είναι οι ντιντήδες, όπως είπε ο Φαήλος [σ.σ. Κρανιδιώτης], οι φλώροι, που λέγαμε εμείς, οι φλούφληδες και οι σαλονάτοι, που λένε κάποιοι άλλοι. Όταν ασχολείσαι με τα κοινά δεν έχει φοβάμαι", είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό της ΝΕΤ ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος του ινστιτούτου "Κωνσταντίνος Καραμανλής".

(από τη χτεσινή Ελευθεροτυπία 3/6/11)

"...Σε αντίθεση με την διάχυτη κοινή αντίληψη ότι οι ομάδες ανθρώπων που ασχολούνται επαγγελματικά με την παρανομία αποτελούνται από άτομα με προβλήματα απειθαρχίας και ανυπακοής, στην πραγματικότητα διακατέχονται από μια ιεραρχική δομή απαρέγκλιτης και βίαιας εσωτερικής πειθαρχίας. Κρίσιμης σημασίας στη συντήρηση του κλίματος υπακοής στην θέληση του συνόλου σε ομάδες όπως αυτές των χούλιγκαν, των παρακρατικών ομάδων κρούσης, των μαφιόζων, κλπ, είναι η αναγωγή της εγκληματικής συμπεριφοράς σε νόρμα, απ' την οποία η παρέκκλιση συνιστά πράξη δειλίας, ανανδρίας, προδοσίας των υπολοίπων εγκληματιών, κλπ. Σε περιπτώσεις που το ηθικό κάποιων μελών της εγκληματικής ομάδας πέσει λόγω του φόβου τιμωρίας, είθισται οι πιο έμπειροι ή αιματοβαμένοι των εγκληματικών αυτών οργανώσεων να εξευτελίζουν όλους όσους παρουσιάζουν σημάδια αμφιβολίας για το εχέφρον της συμμετοχής τους στην ομάδα, αποκαλώντας τους με διάφορα υποτιμητικά επίθετα "της πιάτσας", θυμίζοντάς τους, με τρόπο συνάμα επιδεικτικό και εκφοβιστικό, την εξ ορισμού ειδεχθή και αποτρόπαια φύση του επαγγέλματος το οποίο ακολούθησαν, και προβάλλοντας τη δική τους άφοβη αναλγησία ως παράδειγμα προς μίμηση."

«Συνοπτικό εγχειρίδιο εγκληματολογίας», αγνώστου συγγραφέως, Πάτρα, 1989.

(από το Radical Desire)

Τα cyber άσματα δει κάσας, αλλ' άσπρο σεξ etais τα σχόλια: Οι ναοί ΣτΕ βγαινει κει ειμή ΝΕΤ έστω σπίτι.
(άμα βγείτε έξω, ο με ήμαρ Άκης θ' ass ass γα..., όπως είν' ηθη ζει τελευταία...)

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων...

Νυν υπέρ πάντων των απάντων
πυρ κατά πρώην και απόντων
των πεθαμένων κι απεθάντων
πλην των εν νάρκη όντως όντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

Νυν υπέρ πάντων των συμπάντων
πύρ κατά τέως και πασχόντων
των μαραμένων κι αμαράντων
πλην των εν ύπνω τους παθόντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

 Κώστας Τριπολίτης

Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

  Ακριβέ μου, Ελπήνωρ*! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ*!

   Δε βρίζω κανένα. Αν αυτό μας παρηγορεί, απ’ τον ηλίθιο Ελπήνορα αντιπροσωπευόμαστε όλοι. Ή σχεδόν όλοι.  Εγώ λοιπόν αποστολέας, εγώ και παραλήπτης. Κι εσύ κι εσύ και οι άλλοι. Ο μέσος όρος. Η χρυσή μετριότητα ενός λαού, που στους χειρότερους εφιάλτες του δεν είδε αυτή φρίκη και τώρα τη ζει. Σιωπηλά, υπομονετικά, μαζοχιστικά, υπομένει  τη φρίκη και δέχεται ακόμη να απαντά στα διφορούμενα των δημοσκοπήσεων, να καταφεύγει σε προσευχές και ικεσίες, να αυταπατάται ατομικά ή ομαδικά, να διασύρεται και να απειλείται, να απολύεται και να αποκηρύσσει τα παιδιά του, να ξεπουλιέται και να συμμορφώνεται.
 

 Μια συντριπτική πλειοψηφία ραγιάδων. Μια εκκωφαντική σιωπή αμνών. Ένα σερνάμενο πλήθος αλυσοδεμένων σκλάβων, που συνεχίζει την καθημερινή του ρουτίνα, σα να μη συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. Σα να μην είχαμε ποτέ μας ιστορία. Ή σαν η ιστορία να μην έκανε ποτέ της υπερβάσεις πάνω απ’ το ραγιαδισμό.

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

· Με ένα σύνταγμα, πατσαβουριασμένο στην κωλότσεπη των άλαλων συνταγματολόγων, που καταπίνουν με γαργάρες  κάθε αντισυνταγματική ενέργεια αυτής της δοτής και κατ΄επίφαση εκλεγμένης κυβέρνησης  που κάτω από άλλες συνθήκες θα αποτελούσε  αυτόφωρο αδίκημα για έσχατη προδοσία. 6 Μαΐου 2010. 172 καλοπληρωμένοι βολευτάδες βάφτισαν τη συνθήκη παράδοσης της χώρας, σύμβαση και ξεμπέρδεψαν με τις συνταγματικές δεσμεύσεις. 

·   Με μια δανειακή σύμβαση που αίρει την ασυλία της χώρας και υποθηκεύει τα «ακατάσχετα» (έδαφος, στρατό, αιγιαλίτιδα ζώνη, υφαλοκρηπίδα, ακόμη και το ίδιο το κοινοβούλιο). Μια δανειακή σύμβαση που όφειλε συνταγματικά να κυρωθεί με νόμο. Από τις 4 Ιουνίου 2010, παραμένει ως νομοσχέδιο στα συρτάρια και κανένας, μα ΚΑΝΕΝΑΣ βολευτής κανενός κόμματος δεν κάνει μια ερώτηση  στην καταραμένη ολομέλεια.

                         Πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους;

                               Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών.

                                    Γι' αυτό σωπαίνουν.

                                        Ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν!

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·    Με τις νέες ατομικές συμβάσεις, που στήνουν το κάθε παιδί στο πιο ψηλό σχοινί του τσίρκου τους, να κάνει κωλοτούμπες δίχως δίχτυ ασφαλείας. Δίχως ελπίδα, δικαιώματα, απαιτήσεις. Δωδεκάωρο για 500 ευρώ με μηνιαία σύμβαση. Αν είναι τυχερός. Οι υπόλοιποι κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού των γονιών τους, να αναστενάζουν και να μαραίνονται. Αυτά θα λέμε τώρα;

·   Με απολύσεις, μετατάξεις, παραχαράξεις και καθημερινό υβρεολόγιο τύπου κοπρίτη. Με μισθολογικές περικοπές που σου επιτρέπουν ίσα- ίσα την επιβίωση με συνταγές της Κατοχής. Δίχως φάρμακα, νοσοκομεία, γιατρούς, Μια σύριγγα για κάθε δέκα ασθενείς και όποιον πάρει ο χάρος.

Είναι βαρύ και δύσκολο, δε μου φτάνουν οι ζωντανοί.

Πρώτα γιατί δε μιλούν, κι ύστερα

γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς

για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω 

 Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·  Με λουκέτα σε χιλιάδες σχολεία, με σχολεία χωρίς βιβλία. Με τα μικρά του Δημοτικού να προσαρμόζονται από σήμερα στην αυριανή δωδεκάωρη δουλεία, την εφηβεία να φτύνει αίμα για την εισαγωγή της στο υπό πτώχευση ΑΕΙ.

·  Με εκπαιδευτικούς, συμμορφωμένους, συγχωνευμένους, εξορισμένους, μαστιγωμένους μέχρι αηδίας, να καρτερούν τώρα να «σωθούν» απ’ το ενιαίο ανέκδοτο. Γράμματα, χασάπη!

Αν αρχίσω να τραγουδώ θα φωνάξω!

Κι αν φωνάξω,

οι αγάπανθοι προστάζουν σιωπή!

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·          Με ένα ρωμαλέο μηχανισμό καταστολής που ανοίγει κεφάλια, στέλνει νέους στην εντατική σε προθανάτια κατάσταση αν δεν τους στείλει κατ’ ευθείαν στον τάφο, που σου ψεκάζει τη μούρη με απαγορευμένα καρκινογόνα κατασταλτικά, άμεσης απόδοσης. Όχι εσένα, ακριβέ μου Ελπήνωρ! Αυτόν που διαμαρτύρεται.

·          Με ένα λυσσασμένο μιντιακό σκυλολόι που ξερνά πάνω σου έναν οχετό κακοποιημένων ειδήσεων, παραχαραγμένων συμπερασμάτων, διαστρεβλωμένων λέξεων  και ξεπαρθενεμένων εννοιών. Το τιμούν οι άνθρωποι το ψωμί που τρώνε.

Σαν το χρυσόψαρο κολυμπώντας μέσα στα χάσματα της αστραπής,

κι ο αγέρας κι ο κατακλυσμός και τ' ανθρώπινα σώματα,

στην αξεδίψαστη γης, συγκλονισμένοι από σπασμωδικά νοήματα.

Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

Μην ταράζεσαι! Συνέχισε τον ύπνο σου. Δε συμβαίνει δα και τίποτα που να μην το έχει ζήσει η Γη από την εποχή των Νεάντερταλ.  Τυλίξου ανεμπόδιστα στον εφιάλτη σου. Μην μπαίνεις στον κόπο! Κι όταν ξυπνήσεις, πήδα στο κενό. Αυτό θα είναι  τόπος σου και η προοπτική σου.

Εγώ…να… λίγο σοκαρίστηκα από το σύνθημα της πλατείας Del Sol: 
«ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ».

 Νίνα Γεωργιάδου 

* Στίχοι από το ποίημα του Γ. Σεφέρη, Ο ΣΤΡΑΤΗΣ Ο ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ.

* Ο Ελπήνωρ ήταν σύντροφος του Οδυσσέα. Ενώ  δεν διακρινόταν για τη δύναμη ή την ευφυία του,  επέζησε στον Τρωικό πόλεμο. Μεταμορφώθηκε από την Κίρκη σε γουρούνι. Την παραμονή της αναχώρησης από το νησί της Κίρκης, ο Ελπήνορας, μεθυσμένος, αποκοιμήθηκε στη στέγη του ανακτόρου. Το πρωί, όταν τον φώναξαν για να φύγουν, εκείνος ξύπνησε, αλλά ξεχνώντας πού βρίσκεται έπεσε από ψηλά και σκοτώθηκε.  

 ΝΙΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ http://www.youtube.com/user/ninageor    23/05/2011 - 11:48