 |
| Book Now! (tel.694812...) |
«Είμαι στο super market, ψωνιζω για το μεγάλο τραπέζι. Χτυπάει το κινητό,
είναι η κοπέλα που καθαρίζει το ιατρείο και πρόσφατα το σπίτι. Με ρωτά
αν την χρειάζομαι, της λέω όλα είναι εντάξει, πόσες φορές θα
καθαρίσουμε; Αλλωστε λιγοστεψαν και οι ασθενεις, δεν λερωνεται τοσο
γρηγορα το ιατρειο. Κλεινω το τηλέφωνο· σκέφτομαι ότι της έχουν κόψει το
ρεύμα και ο άντρας της, οικοδόμος, μάταια ψάχνει για δουλεια· σκέφτομαι
τα μωρά ότι πεινάνε πάλι. Ψωνιζω ακατάπαυστα και γεμίζω σακούλες.
Ησυχάζω μέσα μου, θα τρώνε για μέρες. Κορνάρω. Κατεβαίνει με το μωρό
στην αγκαλιά, βλέπει τα πράγματα και χαμόγελο εκπληξης γλυκαινει το
πρόσωπό της. Ευχαριστεί. Φιλιόμαστε. Θεέ μου είναι παγωμένη και το μωρό
το ίδιο. Με χείλη παγωμένα και σφιγμενα βάζω μπρος, μόλις στρίβω με
πιάνει ένα ακατασχετο κλάμα με λυγμους. Είμαι σε απόγνωση. Φτάνω τυφλή
στο σπίτι όπου συνεχίζω να κλαίω, είναι ασήκωτο αυτο. Ήταν παγωμένες.
Χτυπά η πόρτα, είναι μια συγκατοικος, με βλέπει και τρομάζει, " τι έγινε
πες μου" " τίποτα" " πες μου σε παρακαλώ", της λέω αναγκαστικά. Βάζει
τα κλάματα και αυτη, λέει και αυτη δική της πρόσφατη εμπειρία. Κλαίμε
πολυ ώρα μαζί.
Παλιότερα ξενυχτουσα κλαιγοντας και σαν αγρίμι
γυρνούσα μέσα στο σπίτι σχεδιάζοντας τους τρόπους με τους οποίους θα
συμπαραστεκομουν στους απομακρυσμενους δυστυχεις του κόσμου που τύχαινε
να βλέπω σε κάποιο ντοκυμαντέρ. Παλαιότερα μπορούσα να προσδιορισω στον
τόπο μου πού και πώς θα συμμετέχω εθελοντικά πχ γηροκομειο, δημοτικό
ιατρείο. Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο. Τώρα πια η
μακρινή δυστυχία που δεν μαφηνε να κοιμηθώ πολλα βραδιά έγινε κοντινή,
δίπλα, πάνω, κάτω. Τώρα πια δεν κοιμάμαι καθόλου, και ας λεω οτι
κοιμάμαι. Τίποτα δεν μανακουφιζει ακόμα και αν τα έχω δώσει όλα.
Εκπαιδευομαστε για να αντέχουμε τον πόνο της ασθένειας και των θάνατο ως
γιατροί, εκπαιδευομαστε για να τα τιθασεύουμε. Όμως άλλο ασθένεια και
άλλο το κοινωνικο φαινόμενο της μαζικής φτώχιας. Δεν υπάρχει πιο αφόρητο
πράγμα απο ένα παιδι που είναι άρρωστο, πεινάει ή παγώνει. Αυτο ή το
βλέπεις και το αντιμετωπίζεις ή κλεινεις τα ματιά και κάθεσαι στην γυαλα
σου.
Τιποτα πια δεν θα αφήσω να με εφησυχασει μέχρι να ανατραπεί αυτη η δυστυχία.
Καλα Χριστούγεννα σε όλους.»
Σχόλιο της Evi στο διαδίκτυο.
H ιστορία με το ρεύμα, ή ήταν πολύ βλακώδης έμπνευση ή πολύ καλά προσχεδιασμένη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣου στερεί τη δυνατότητα να βοηθήσεις τον ασθενέστερο. Γιατί με τρόφιμα, κανα ρούχο, κανα παιχνιδάκι για τα παιδιά κλπ, όλο και κάτι μπορείς να κάνεις. Με το γαμημένο το ρεύμα όμως άμα το κόψουν σε κάποιον δεν μπορείς να τον βοηθήσεις.
Στο Ρέθυμνο πάντως, τελευταία, ακούω ιστορίες για δασκάλους που λένε πως παιδιά λιποθυμούν στην τάξη απο την πείνα.Ίσως κάποιες να είναι και υπερβολικές, αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που δυστυχούν ή και πεινούν ακομα και απο περηφάνεια ή απο ντροπη δεν θα το δείξουν.
Απο την άλλη κάθε Σαββατοκύριακο έχουμε 2-3 γάμους το λιγότερο. Σε κάθε γάμο οι καλεσμένοι είναι το λιγότερο 500 άτομα. Συνηθως είναι πάνω απο 1000. Με το κρέας που περισσεύει και που συνήθως πετιέται θα μπορουσαν να φάνε τουλάχιστον άλλοι 100 ή 200. Δεν υπερβάλλω. Πολλοί παίρνουν σε σακούλες για το σκύλο τους. Αλλά είναι τόσα πολλά αυτά που περισσεύουν που κι αυτοί ακόμα δεν παίρνουν πα΄νω απο δυο σακούλες για να μη χαλάσουν τα κρέατα.
Το δε καλοκαίρι που έχει πολύ περισσότερους γάμους και βαφτίσια μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο τεράστια σπατάλη γίνεται τη στιγμή που συμπολίτες μας έχουν σοβαρό πρόβλημα.
Οι υπαίτιοι αυτής της δυστυχίας έχουν όνομα, είναι συγκεκριμένοι. Το ίδιο και ο δρόμος για την ανατροπή της (τους)...
ΑπάντησηΔιαγραφήsolo,
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ δεν είδα πρώτο θέμα την υπερκατανάλωση, που στο κάτω-κάτω αφορά στους υποστηρικτές του υπάρχοντος συστήματος ή -στην καλύτερη περίπτωση- σ' αυτούς που δεν πολυενοχλούνται.
Μ' απασχολεί πολύ η προϊούσα (με ρυθμούς χελώνας) ταξική ωρίμανση (όπως στην περίπτωση της σχολιάστριας ιατρού) και ο ...ελέγξιμος(sic) καπιταλισμός, (δηλ. ο «εξανθρωπισμένος», μη χέσω!) του στυλ «Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο». (Evi, ιατρός παν/κής εκπαίδευσης)
Έπειτα τί να περιμένει κανείς από ανθρώπους με έλλειψη στοιχειώδους μόρφωσης; Μήπως τις επαγγελλόμενες ανατροπές περιμένουμε να τις κάνει το 1,5%;;; Μήπως ένα άλλο «μη εφησυχαζόμενο» 2,5%, κλαίγοντας για τη δυστυχία γύρω μας;;; Ή μήπως «ούτε τριγμός, ούτε λυγμός στο δρόμο για τα ξένα»;
theo,
Χτες επέφερα ένα βαρύ πλήγμα στον καπιταλισμό: Έδωσα 2 κουραμπιέδες και 3 μελομακάρονα σ' ένα παιδί των φαναριών!
(τελικά, άμα είσαι επαναστάτης έχει άλλη χάρη...)
Χαχαχα! Then είναι αφτί (Ιώ! Δώσ' της Άννα) τροπής, αλλά Τούλα χύσ' τον! Έτσι κόλασε Πάνα, στατικά ένσημα... Κατίναι κι αυτό (μη σου πω ότι είναι το παν).
ΑπάντησηΔιαγραφήChrismos
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολλές ευχές χριστουγεννιάτικες !
... γιατί ανώτερη έκφραση της ευτυχίας και της δυστυχίας είναι πιο συχνά ή σιωπή. Εχθροί, Άντον Τσέχοφ
νομίζω ότι η Evi σε κάθε πρότασή της βάζει δίπλα-δίπλα αυτά τα δύο αντίθετα πράγματα