Τζιμάκο, ρε στην ποίησ' rest in peace

Μια βροντερή και βρωμερή κλανιά στα μούτρα των αστών

Πάντα καυστικός, αιχμηρός και εύστοχος, ασκούσε με το έργο του και τη σκηνική του παρουσία μια αδιάκοπη κριτική στον κομφορμισμό, στον μικροαστισμό (ενίοτε και της εργατικής τάξης), συνολικά ενάντια στους «σιωπηλούς πλειοψηφούντες». Καταπιάστηκε με το θέμα των πυρηνικών (Το Παιδί του Σωλήνα), των ερωτικών σχέσεων  (Ερωτικό, Vivere pericolosamente), της ομοφυλοφιλίας (Ένα τραγούδι για το χειμώνα) σε μια περίοδο μάλιστα που το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα μεγάλο ταμπού για την Ελληνική κοινωνία, τραγούδησε για το καθημερινό κοινωνικό και πολιτιστικό πόλεμο (Ναγκασάκι, Ανακωχή), ξεφτίλισε στην αρχή του το ευρωπαϊκό όραμα της ΕΟΚ (Αχ Ευρώπη), τα έβαλε με την μουσική και καλλιτεχνική πραγματικότητα του ανερχόμενου νεοπλουτισμού (10000 watt, Σαν το Σαμουήλ στο κούγκι) τους δήθεν κουλτουριάρηδες (Φασμπίντερ και ξερό ψωμί), τα ΜΜΕ (Χημεία και τέρατα). Είπε βέβαια και πολύ ανθρώπινα τραγούδια, δείγματα σπάνιας ευαισθησίας, όπως π.χ. το «Είμαι γυφτάκι» ή το «Ο λάκκος με τα αστεία». Είχε βαθιά εκτίμηση στους δημιουργούς του Ελληνικού λαϊκού πολιτισμού (Αναφορά). Συνέλαβε δε την υποκρισία και το ψεύδος της  «ισχυρής Ελλάδας» της δεκαετίας του 90 με το «Νεοέλληνας» του 1993 και το «Φάτε τους».

(από το άρθρο «Ο Τζίμης Πανούσης "απολύθηκε"» στο ΠΡΙΝ)

Όχι άλλων ταλαρα...

Gee, miss!

Παπούληδες δεν είσαστε αγνοί...

Στις 25 Μάρτη που έχετε γιορτή
μια τούρτα από κόλυβα θα σας ζαχαροπλάσω
που θα 'χει την εξής επιγραφή:
"Παπούληδες δεν είσαστε αγνοί"
και μ' αυτήν με τα τανκς θα παρελάσω.
Και ο γενναίος Παλαμάς ας με συγχωρέσει
που απ' το δικό του δεν θα πιω Αθάνατο κρασί
όλη αυτή του η έξαρση εμένα δεν μ' αρέσει
δεν πάει με την περίσταση αυτή.

Τα άπλυτα του αγώνα πια τα έχουμε ξεχάσει
και περπατώντας έτσι προς το θρύλο βαρετά
πρόγονοι λαχανιάσατε και έχετε σωπάσει
το χώμα που σας σκέπασε πατάνε τα στρατά
μήπως και ξεφυτρώσετε από τη γή ξανά
μήπως χαλάσει η ζωγραφιά που σας είχαμε φτιάξει.
Και δώσ' του κάθε χρόνο το ίδιο το βιολί
τώρα που τους εμφύλιους τους ξέκανε η λήθη
τώρα το έθνος σύσσωμο σας ευγνωμονεί,
φέτος θα φάμε απ' το ίδιο παραμύθι.
Κοιτώντας των ματιών σας κείνη δα την πονηράδα
στρίβοντας το μουστάκι μου μελαγχολικά
αναρρωτιέμαι σ' όλο αυτό που λέγεται Ελλάδα
αν θα 'βρισκα μια θέση τελικά.
Και κάθομαι αναιδέστατα και σας κουτσομπολεύω
πρόσωπα και εικόνες ψάχνω να ξαναβρώ
μέσα στο τραγουδάκι μου σας ξαναζωντανεύω
σαν ψώνιο προγονόπληκτο και παρανοϊκό,
σας κάνω το μνημόσυνο, σας καίω λίγο λιβάνι
τα όπλα σας δεν άντεξαν στου χρόνου τη φθορά
τώρα βαρέθηκαν για σας ν' ακούν και τα παιδιά σας
που ξέρουνε μια γειτονιά, που λένε Μακρυγιάννη
κι έναν Καραϊσκάκη γήπεδο, κάτω στον Πειραιά.

Και κάθομαι αναιδέστατα και σας κουτσομπολεύω
πρόσωπα και εικόνες ψάχνω να ξαναβρώ
μέσα στο τραγουδάκι μου σας ξαναζωντανεύω
σαν ψώνιο προγονόπληκτο και παρανοϊκό,
σας κάνω το μνημόσυνο, σας καίω λίγο λιβάνι
τα όπλα σας δεν άντεξαν στου χρόνου τη φθορά
τώρα βαρέθηκαν για σας ν' ακούν και τα παιδιά σας
που ξέρουνε μια γειτονιά, που λένε Μακρυγιάννη
κι έναν Καραϊσκάκη γήπεδο, κάτω στον Πειραιά.
Τώρα το φωτοστέφανο της δόξας σάς ανήκει
ένας ληστής αντικρυστά στης γκιλοτίνας τη φρίκη
ένα αγοράκι ψάχνει τη μάνα του να βρει
στο πλήθος και στο χέρι του κρατάει σημαιάκι
κι εγώ που ψάχνω να σας βρω στις 25 Μάρτη.

Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Βασίλης Νικολαΐδης, από το άλμπουμ "Ελλάς"

Στο άκουσμα της λέξης "Ελλάς" συγκινείται και ανεμίζει το σημαιάκι ο μικρός Τζιμάκος.