Απατεώνες του Κοινού Ποινικού Δικαίου, υπάλληλοι των τοκογλύφων, ξεπουλητάδες,
αγοραίοι πολιτικάντηδες, μεταποιητές ιδεών, ελπίδων και αγώνων,
κηφήνες, πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας,
κουτοπόνηροι, ψευδομεγαλοσυνδικαλισταράδες, καλοταϊσμένοι μεσάζοντες, μπουκωμένοι διανοητές,
μισθωμένοι δημοσιογραφούντες, ντοπαρισμένοι μισθοφόροι, παλαμακιστές οπαδοί με το αζημίωτο,
θρασίμια κουκουλοφόροι, κρανοφόροι σαδομαζοχιστές.
Μια μπάσταρδη γενιά φιδιού, εθνικοί σκουπιδιαραίοι, όπως τους ονόμαζε ο Ντίκενς.
Αυτοί μας κυβερνούν, αυτοί ξεπουλάνε τον τόπο, αυτοί ορίζουν σήμερα την εξαθλίωση
των ανθρώπων του μόχθου, αυτοί τσακίζουν τα φτερά και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων,
αυτοί επιβάλλουν τη βαθιά θλίψη των απόμαχων της δουλειάς.
Δική τους πατρίδα τα φουαγιέ της Ντόϊτσε Μπανκ, τα πεζοδρόμια της Wall Street,
ο προθάλαμος της Λέσχης Bilderberg, η αίθουσα αναμονής της Goldman Sachs,
οι διάδρομοι του Οίκου Moodys, τα στούντιο των καναλιών, τ’ ακριβά φαγάδικα,
οι εξώστες του Μεγάρου Μουσικής και παρεμπιπτόντως ο καφενές του παλατιού του Όθωνα,
που, στην κάλπικη δημοκρατία τους το βάφτισαν Κοινοβούλιο.
Ακόμα κι αυτά υποθήκευσαν στο όνομα ενός χρέους, που από το 1990 έχει αποπληρωθεί μιάμιση φορά.
Η χώρα μας ξεπουλήθηκε. Το μνημόνιο ήταν η αρχική σύμβαση, το μεσοπρόθεσμο και
η συμφωνία της 21ης Ιουλίου αποτελούν ντροπιαστικά σύμφωνα παράδοσης της χώρας.
Οι εργαζόμενοι γίναμε πειραματόζωα εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων ισοπέδωσης του κόστους
της δουλειάς μας, θύματα μιας φορομπηχτικής υστερίας και σάκοι του μποξ για τον κατασταλτικό μηχανισμό.
Με απλά λόγια, φτώχεια, ξύλο και απόγνωση…
Απ’ όλα αυτά, κρατήστε την καταγγελία των δασκάλων στο 7ο Διαμέρισμα Αττικής:
«Οι μικροί μαθητές λιποθυμούν στο σχολείο απ’ την πείνα, γιατί ο πατέρας απολύθηκε, η μάνα είναι άνεργη
και το ψυγείο άδειο. Ένα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ο γιατρός διέγνωσε
-με όση ντροπή μπορεί να διαθέτει σήμερα ένας άνθρωπος- Υ-Π-Ο-Σ-Ι-Τ-Ι-Σ-Μ-Ο»
Την ίδια στιγμή που το λίπος γουργουρίζει ακόμα στη φωνή του αντιπροέδρου
και του ειδικού επί των Οικονομικών.
Όμως εμείς, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των παιδιών, των απόμαχων της δουλειάς,
δεν είμαστε υπήκοοι της τρόικας, ούτε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σε ανδρείκελα και δοσίλογους.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σ’ αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου και αφήνουν το φοροφυγά να πλουτίζει.
Πατρίδα μας δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων.
Πατρίδα μας είναι ο τόπος μας και τα παιδιά μας, το ψωμί τους, η ελπίδα τους και το δικαίωμά τους να ονειρεύονται.
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ
ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Νίνα Γεωργιάδου
Thx theo που μας το γνωστοποίησες στο διαδίκτυο με το δυνατό σχόλιο: «Ούτε πέντε λεπτά δεν χρειάστηκαν για έναν υποδειγματικό πολιτικό λόγο που ξετινάζει κάθε συνείδηση, ακόμα και τις θεωρούμενες (ή και επιλεγόμενες) "επαναστατικές".»
Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα πάντοτε ήταν αδίστακτοι εκμεταλλευτές του λαού, άρπαγες και λυμεώνες του εθνικού πλούτου, ξενόδουλοι, υπηρέτες των εκάστοτε «συμμάχων», εθνικοί μειοδότες. Ξεκινούν τις λαμπρές αυτές παραδόσεις τους από τη γέννηση ακόμη του νεοελληνικού κράτους. Κουντουριώτες, Φαναριώτες τύπου Μαυροκορδάτου, τσανάκια των Τούρκων τύπου Κωλέτη, Υδραίοι εφοπλιστές, Τουρκοκοτσαμπάσηδες, είναι γνωστό το λαϊκό απόφθεγμα της εποχής εκείνης «Τι Μπράιμης τι Ζαϊμης». Δεν τους ξεχώριζε ο κόσμος. Οι ίδιοι ληστές ήταν και οι δυο. Ένας συρφετός αδίστακτων ληστών, δολοφόνων που κοίταζαν μόνο την τσέπη τους και που δεν ήθελαν και την επανάσταση. Αυτοί οι προπάτορες της άρχουσας τάξης είναι που ευθύνονται και για τις μεγαλύτερες τραγωδίες του Αγώνα. Για την πτώση του Μεσολογγίου λέει ο Κασομούλης ότι «για ένα καράβι παξιμάδια έπεσε το Μεσολόγγι». Δεν τους το ‘δώσανε. Για την καταστροφή της Κάσου, την καταστροφή των Ψαρρών, αυτοί οι Υδραίοι, ο Κοντουριώτης, φρέναραν το στόλο και πήγε κατόπιν εορτής. Για την Ύδρα με τον Ιμπραήμ με μια συντριπτική συγκέντρωση δυνάμεων οι Έλληνες με τον Καραϊσκάκη, με τον Παπαφλέσσα, με τον Κολοκοτρώνη, πήγε ο Κουντουριώτης κι έβαλε το τσανάκι του τον Σκούρτη αρχηγό και τα έκανε θάλασσα. Τη μάχη του Ανάλατου, εκεί που δολοφόνησαν πισώπλατα τον Καραϊσκάκη κι έβαλαν τον Εγγλέζο τον Τζορτζ να τα βγάλει πέρα. Και αυτά μόνο; Στυγνοί δολοφόνοι δεν συγχώρεσαν ποτέ τους αγνούς Αγωνιστές: τον Γιώργο Οικονόμου αυτόν που ξεσήκωσε το λαό της Ύδρας και τους έσυρε από τη μύτη στην κυριολεξία στην επανάσταση του ’21, τον δολοφόνησαν σε ενέδρα έξω από το Άργος τα τσανάκια των εφοπλιστών. Τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, ο Μαυροκορδάτος, ο προπάτοράς σας. Όλο το πρώτο δάνειο που πήρε από την Αγγλία το έδωσε στον Μπούρα για να δολοφονήσει τον Ανδρούτσο. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δολοφονήθηκε πισώπλατα στο Φάληρο. Ο Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας εις θάνατον. Νικηταράς ο «Τουρκοφάγος» πέθανε από πείνα. Και τόσοι άλλοι. Στα ίδια πάντα χνάρια με τους πρώτους διδάξαντες, η ξενόδουλη άρχουσα τάξη μας οδήγησε στις περιπέτειες του 1ου Παγκόσμιου, ευθύνεται απόλυτα για το ξεπούλημα και την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και τα ίδια και χειρότερα στην Κατοχή μαυραγορίτες, δοσίλογοι και λοιποί εθνικόφρονες. Τα ίδια και μετά την Κατοχή, τα ίδια και μετά τον Εμφύλιο με τα ΜΑΤ, με τις αμερικάνικες βοήθειες, με τους Ωνάσηδες, τους Λάτσηδες, τους Νιάρχους, τους Βαρδινογιάννηδες. Όλοι αυτοί με την αξία τους πιστοί υπηρέτες πάντα των ξένων αλλά κυρίως φορείς των υψηλών ιδανικών: της αρπαγής, της λεηλασίας και της υποτέλειας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τον Όθωνα και τους Γλυξμπούργους μέχρι τον Εμφύλιο και τη Χούντα οι σεβαστοί πνευματικοί ταγοί μας, μόνιμοι λιβανιστές της εκάστοτε εξουσίας, γλείφτες των ισχυρών, των εξουσιαστών, απολογητές της υποταγής και της υποτέλειας και της ξενοδουλείας. Δεν είναι μακριά οι εποχές που διακήρυσσαν τους νέους Παρθενώνες και τα λοιπά ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Όσο για την ανώτατη θρησκευτική ηγεσία από το Γρηγόριο τον Ε’ που αφόρισε την επανάσταση, μέχρι το Δαμασκηνό τον Ιερώνυμο, τον ανεκδιήγητο Παρασκευαϊδη, που διάβαζε στη Χούντα –σαν την κα Εισαγγελέα- και δεν πρόσεξε τίποτα, δεν χρειάζονται και πολλά χρόνια. Αυτοί ήταν και είναι πάντα φανερά και αταλάντευτα με την εκάστοτε εξουσία: με τους Τούρκους, με τους τσιφλικάδες, με τα ανάκτορα, με τους Γερμανούς, με το κατοχικό κράτος των δοσιλόγων, με τη Χούντα μέχρι τη σημερινή νέα τάξη. Οι ελάχιστες κι εδώ φωτεινές εξαιρέσεις σαν το Ηλία Σαντώνιο και τον Κοζάνης Ιωακείμ απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δεν μιλάμε φυσικά για τον κατώτερο κλήρο, που είναι κομμάτι του λαού, που είναι πάντα και αταλάντευτα μαζί με το λαό σε όλους του τους αγώνες και σε όλες τις μάχες. Για το Σκυλόσοφο, τον Πατροκοσμά, τον Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον παπά-Ανυπόμονο και τόσους άλλους μάρτυρες και ήρωες. Αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τους προκλητικούς χρυσοφόρους που αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται πνευματικοί πατέρες, τους κορδωμένους τράγους με τις αμύθητες περιουσίες, παράδειγμα προς αποφυγή σε όλα τα επίπεδα.
(και πολλά άλλα που δεν χωράνε)
Όσοι αξίζαν για κρεμάλα στα ψηλά και στα μεγάλα
ΑπάντησηΔιαγραφήκι οι λεβέντες και οι άντρες στου Κορυδαλλού τις μάντρες...
...κι αν ρωτάς για τους Κουΐσλινγκς «πού 'ναι οι δουλειές τους; πούν'τες;;;»
ΑπάντησηΔιαγραφήδες σε λίγο που θ' ανοίξουν σίγουρες δουλειές με ...Φούντες
Δεν ρωτάω για κανένα κι απ' το μέλλον προσδοκώ
ΑπάντησηΔιαγραφήνα μου φέρει τον Νενέκο καρφωμένο σε δοκό.
Εύγε που παράθεσες τα λεγόμενα και γραπτώς.
Καις ή καιγω, σα φως σε πήρε -ας μένει απότιστ'- έλυες ρίμες του Γκάτσου
ΑπάντησηΔιαγραφή(από το guts=θάρρος, τόλμη)
Η ωμή λεία κατεγράφη για πολλαπλές Χ ρήσεις π.χ. να γυνη! maily (εφήμερη) that ήχου