(μια μαγνητοφωνημένη συνέντευξη* που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ)
 |
-Εννοώ πως με τέτοια υλικά, δεν πα' να καταστρέφει όσο θέλει ο καπιταλισμός ανθρώπινες ζωές και χώρες; Τον αγνοούμε· για να μην πω τον έχουμε χεσμένο! Να δείτε ότι κάποτε αυτά τα υλικά θα τα επικαλούνται και οι μελλοντικοί πρωθυπουργοί.
-Αλήθεια, τι συνέβαλε στη διάπλαση της παιδικότητάς σας;
- Το άκρως ανατρεπτικό και επαναστατικό περιοδικό «Διάπλασις των Παίδων».
- Και τι γύρευε το αλεπουδέλι στο παζάρι του Ελ Ντοράντο;
- Οι λέξεις από «Ελ» πάντοτε μου ασκούσαν μια μαγεία. Ελλάδα, ελέφαντας, έλκος, ΕΛΤΑ, ελαφρότητα, Ελένη (παλιός έρωτας), ΕΛΑΪΣ (Φυτίνη) κ.ά.
- Ελ-αστική συνείδηση;
- Κι απ’ αυτό…
- ΕΛΑΣ – ΕΑΜ – Αντίσταση;
- Όχι απ’ αυτό!
- Το «Υ» πώς προέκυψε;
- Για μένα είναι το πιο ερωτικό γράμμα. Αν το δεις ανάποδα μοιάζει με γυναικείο σώμα που έχει τα πόδια ανοιχτά και θα έλεγα …με κάποια υγρασία. Δεν είναι τυχαίο που οι Γάλλοι το λένε «υγρέκ». Έτσι σκέφτηκα να το κολλήσω δίπλα στο «ΕΛ» και προέκυψε το «ΕΛΥ».
- Ήτοι;
- Το «ίτη» με προβλημάτιζε πολλά χρόνια. Ήθελα κάτι από Σεφεραδίτη που γεννήθηκε στην Κρήτη, αλλά να 'χει και ολίγη από Αιγαιοπελαγίτη, πασπαλισμένη με ποιητή ερημίτη κ.λ.π. Ξέρετε, χρόνια ολάκερα βασανίστηκα μ’ αυτό, μέχρι που το μαρτύριο αυτό έλαβε τέλος κι έτσι γεννήθηκε το αρχαιοπρεπές «Ελύτης».
- Τι πλάστης!
- Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος!... Δηλαδή αν με διόριζε ο Πλαστήρας, θα είχα περισσότερα εύσημα ταξικής συνείδησης;
- Εννοείτε κάτι για τον διορισμό σας στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα του Ε.Ι.Ρ. από τον Παπάγο;
- Εντάξει, δεν τα πήγαινα και τόσο καλά με στρατηγούς και Ταξίαρχους…
- Και το Παράσημο του Ταξιάρχου του Φοίνικος, το 1965;
- Εκείνη την εποχή το Παλάτι αναγνώρισε πως δεν υπήρχε σπουδαιότερος από μένα ποιητής εν Ελλάδι κι έτσι μου το απένειμε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος.
- Μα αυτός ήταν Δανός…
- Είπαμε, τι Πλαστήρας- τι Παπάγος, τι Λωζάνη- τι Κοζάνη, τι Δανός, τι Έλληνας, τι Σουηδός...
- Το Σουηδός, τι σχέση έχει με το βασιλιά;
- Είστε και ανενημέρωτος αγαπητέ μου. Το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Σουηδός βασιλεύς Γουστάβος μού το απένειμε.
- Αναφέρατε τη λέξη Σεφεραδίτης. Με το Σεφέρη τι σχέση είχατε;
- Καμία. Άλλωστε ήταν παντρεμένος. Απλά ο Σεφέρης ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντιβασιλέα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, με πρότεινε για Διευθυντή του Ε.Ι.Ρ. τα μαύρα χρόνια 1945 -’46.
- Πολλές αγάπες με βασιλικούς παρατηρώ…
- Ναι, ειδικά οι πλατύφυλλοι στη βεράντα μου με ξετρελαίνουν και με γεμίζουν έμπνευση. Έναν παρόμοιο είχα δωρίσει στη Βασιλική Φιλολογική Εταιρία του Λονδίνου, όταν μου απένειμε το αργυρούν μετάλλιο Benson.
- Μεγάλε ποιητή, πες μας στον αιώνα σου τι βλέπεις από τη βεράντα σου;
- Το Αιγαίο.
* η απομαγνητοφώνηση έγινε στο στούντιο της Weak ιππίδια -αδύνατα αλογάκια (στην κούρσα της ταξικής διανόησης)
* η απομαγνητοφώνηση έγινε στο στούντιο της Weak ιππίδια -αδύνατα αλογάκια (στην κούρσα της ταξικής διανόησης)
Το αιώνιο ζήτημα: συμφωνία μεταξύ έργου και ζωής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΆλυτο έως τώρα και σφόδρα υποκειμενικό.
Δεν έχω γενική άποψη, αλλά κατά περίπτωση. Στην περίπτωση του Οδυσέφς, θεωρώ την ποίησή του τόσο σπουδαία , που παραβλέπω ή κάνω τα στραβά μάτια σε διάφορα ατοπήματά του. Σκοπίμως μάλιστα δεν θέλω να μάθω και πολλές λεπτομέρειες της ζωής του.
Δε χρειάζονται απολογίες και πολύ περισσότερο εν οχιαίς, λες και φτυνόμαστε μεις για την προσωπική διαδρομή που επιλέγει καθείς στην (καθιστήν) ζωή του.
ΔιαγραφήΆλλωστε ποιος δεν έχει θαυμάσει (έστω κεμέρι αυτής της ποίησης) και ποιος δεν έχει ούτε κατ' ελάχιστον εντύπως οι αστοί;
Ωμό σάλο αυτό κι εάλω τα (σκοπίμως) στραβά μάτια, μη τύχει και θαμπώσει η αίγλη που τον συνοδεύει (και θα τον συνοδεύει Α.Ε.«Ναος»)
Μου ακούγεται κάπως σα να μην έχουμε επαρκείς πηγές να σβήσουμε τη δίψα μας για πνευματικές απολαύσεις και συντηρούμε ω! σκώροι οφθαλμού οτιδήποτε (είθισται να) "λάμπει".
Χαχαχα. Φοβερή και δια φωτιστική συνέντευξη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣοβά ρεύοντας έχωνα πωπό σ' όλοι μ' ass πρέπει να παίρνουμε θέση. Από τον Bloody μηρό Λένιν μέχρι τη Λέν' απλά "τόνος" (επώνυμους) και από την Καλυψώ Λάρα μέχρι την Όλγα Μισού. Μ' αυτό τον γνώμονα δεν γουστάρω ελίτ ή και πολλούς άλλους. Υπάρχει όμως ένα με Γάλλο αλλά, που 'χυνα κανί με άλλα. Ass που 'μαι! Πόσο εύκωλα μπορείς να επιτεθείς για παρόμοιους λόγους στον Μιχαήλ Άγγελο ή στις up faux;
Η σος ακούγεται ρεβιζιονιστικό ή και φριχτό (α, for me γι' ass η ζήτηση), μα δεν έγιναν δα στο όνομα του λαού ή από ανθρώπους του όλα τα ωραία του κόσμου!
Καμίαν τήρηση για τις άδικες και άνευ ουσίας επιθέσεις και στις διαγραφές με εύκολες μονοκοντυλιές.
ΔιαγραφήΩστόσο τα "ωραία του κόσμου" πρακτικώς είναι άπειρα για να τα εσωτερικεύσει κανείς δημιουργικά. Με το ζόρι προλαβαίνουμε στη ζωή μας να αφομοιώσουμε μερικές δεκάδες διαμάντια. Βέβαια -όπως λέει κι ως όλο- το τι θεωρείται διαμάντι είναι σφόδρα υποκειμενικό. Προσωπικά πιστεύω πως ο Ελύτης (σε ευθεία αντιπαραβολή π.χ. με τον Μπρεχτ) δεν συγκαταλέγεται σ' αυτούς που η έλλειψή τους θα έκανε τον κόσμο φτωχότερο και "της ιστορίας το χοντρό τον κινητή" ...αργοκινητότερο.
Η αλήθεια είναι πως ούτ' εγώ είχα σε μεγάλη εχτή μιση τον Οδυσέφς, μέχρι που πριν καμια δεκαριά χρόνια έκατσα και διάβασα τα άπαντά του. Αντιθέτως λοιπόν, εγώ πιστεύω πως συγκαταλέγεται σ΄αυτούς που η έλλειψή τους θα έκανε τον κόσμο φτωχότερο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό την άλλη , έχει δίκιο ο Τεό, πολλά μεγάλα αριστουργήματα δεν φτιάχτηκαν δα κι από αγίους ανθρώπους ή ανθρώπους του λαού ή που νοιάζονταν έστω και λίγο για το λαό.
Ειδικά ο Μιχαλάκης Άγγελος που αναφέρει ήταν μεγάλος βρωμιάρης. Κόντεψε να αρρωστήσει σοβαρά επειδή δεν έβγαζε ποτέ τις μπότες του. Επειδή ο πατέρας του τού είχε πει πως ο άνδρας πρέπει να τις φοράει πάντα. Το νερό το είχε μόνο για να το πίνει και να ανακατεύει τα χρώματα.
Άλλες εποχές άλλα ήθη.
Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για τους ιστορικούς ερευνητές:
ΔιαγραφήΜε τα πτυχία κι ίδια τριβή με θέμα: «Ο βρωμοποδαράς Μιχαήλ Άγγελος»
Κι έγιανα, Μις Τρυφώ, γυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας, νομίζοντας πως γυρνάμε Solo τον κόσμο:
Άλλο τα αριστουργήματα και άλλο η μανία του γνωστού νοσηλευτή Aris (tatoo maker), που "έκαιγε" με τατουάζ τα μπράτσα ακόμη και ασθενών.
Tatoo και σ' άρρωστο καις, Αρη, και tatoo βάση, λέω στο Βασιλη.