Περί νίκης και ήττας

Σήμερα, Παρασκευή 18 Μάρτη, έχοντας επιβεβαιώσει ότι οι 50 αγωνιστές έφτασαν με ασφάλεια και με δικά μας μέσα στην Αθήνα, μπορούμε να πούμε ότι κλείνει ο κύκλος που άνοιξε στις 23 Γενάρη, όταν ένα λεωφορείο με αλληλέγγυους κατέβηκε στην Αθήνα για να συνοδεύσει το λεωφορείο των αγωνιστών στο Εργατικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Το κείμενο που ακολουθεί ολοκληρώνει για εμάς αυτόν τον κύκλο.
Τις τελευταίες ημέρες έγινε πολύς λόγος για νίκες και ήττες, ενώ την κρατική προπαγάνδα περί υποκινητών διαδέχτηκε μια παραφιλολογία περί υπονομευτών.
Ως προς το τελευταίο, αρκούμαστε να πούμε ότι αναπαράγει το κλασικό στερεότυπο του μετανάστη ως ανήμπορου και παραπλανημένου.

Ως προς την ήττα, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
Ήττα για εμάς θα ήταν το να μην είχαμε συμμετάσχει στον αγώνα.
Ήττα για εμάς θα ήταν αν έστω και ένας απεργός πάθαινε μη αναστρέψιμη βλάβη, ακόμα και αν αυτό οδηγούσε σε κάποιο νoμοσχέδιο νομιμοποίησης.
Για εμάς οι αγωνιστές απεργοί πείνας δεν έβαλαν τη ζωή τους στα χέρια της κυβέρνησης, αλλά στα χέρια του κινήματος. Ήταν λοιπόν ευθύνη του κινήματος με δράση και αποφασιστικότητα να προστατεύσει στο ακέραιο την υγεία των αγωνιστών.

Ως προς την νίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Για το διεκδικητικό κομμάτι του αγώνα, περιοριζόμαστε να αναφέρουμε ότι οι έλληνες εργαζόμενοι που συνεχίζουν τα ρατσιστικά τροπάρια επωφελήθηκαν από τον αγώνα των μεταναστών χωρίς να τους αξίζει και ελπίζουμε να αποποιηθούν της μείωσης των ενσήμων για περίθαλψη. Για τα υπόλοιπα σημεία της διεκδίκησης έχουμε τις απόψεις μας (ίσως και διαφορετικές), αλλά για την ώρα προηγείται η γνώμη αυτού που συνηθίζεται να αποκαλείται το υποκείμενο του αγώνα.
Εάν για κάποιους οι ζητωκραυγές της Τετάρτης 9 Μάρτη ήταν πρόωρες για να αποτυπωθεί αυτή η γνώμη, για εμάς θα είναι πάντα αλησμόνητες οι στιγμές της γιορτής νίκης της Τετάρτης 16 Μάρτη, όταν οι 50 αγωνιστές της Θεσσαλονίκης έγιναν μια αδιαχώριστη αγκαλιά με εκατοντάδες αλληλέγγυους. Προς το παρόν αυτή είναι η γνώμη που κρατάμε. Και επειδή εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στις συλλογικές διαδικασίες των αγωνιστών πρώην απεργών πείνας, ξέρουμε ότι μπορούν να επανεξετάσουν τη σημερινή τους γνώμη. Όμως ο δικός τους λόγος προηγείται. Εάν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

Για τον αγώνα όπως τον ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Η οριζόντια επιδραστικότητα, το βάθος των σχέσεων και η εξάπλωση των κινητοποιήσεων απέδειξαν ότι πέρα από τα ψεύδη των ΜΜΕ και την καλλιεργούμενη κουλτούρα της ήττας και της μισαλλοδοξίας, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, πολύ ευρύτερα από ό,τι φανταζόμασταν, είναι έτοιμα να αγκαλιάσουν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά για μια ακόμα φορά πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους 300 αγωνιστές που μας υποκίνησαν σε αυτό τον αγώνα, αλλά πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός και δεν οφείλεται μόνο στην αποφασιστικότητα των απεργών πείνας και στο δίκαιο των αιτημάτων τους.

Η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε από τα χαρακτηριστικά του: αγώνας συλλογικός, οριζόντιος, αποφασιστικός, συμμετοχικός, με συντροφικότητα και σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με μαχητικότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτό τον αγώνα το κίνημα βρέθηκε δύο φορές αντιμέτωπο με δακρυγόνα και τις δυνάμεις καταστολής αλλά επιπλέον βρέθηκε δεκάδες κι εκατοντάδες φορές αντιμέτωπο με καθημερινά μεγαλύτερα και μικρότερα προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να επιλύσει με επιτυχία χωρίς τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Μέσα από αυτόν τον αγώνα επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη μιας κοινωνικής δυναμικής. Μιας κοινωνικής δυναμικής που βρισκόταν στο δρόμο το Δεκέμβρη του 2008, που συναντήθηκε στην κατάληψη του Εργατικού Κέντρου για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και στην κατάληψη της πρυτανείας του ΑΠΘ ενάντια στις εργολαβίες και το δουλεμπόριο εργαζομένων, που ξανασυναντήθηκε στην αλληλεγγύη στους αιγύπτιους αλιεργάτες στη Μηχανιώνα και στον αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ.

Σε αυτόν τον αγώνα αυτή η κοινωνική δυναμική συναντήθηκε κάτω από το όνομα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης. Αυτή η κοινωνική δυναμική μέσα από την εμπειρία του κάθε αγώνα μεγαλώνει. Και θα ξανασυναντηθεί. Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης δεν υπάρχει πλέον. Οι πολύτιμοι δεσμοί αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης που φτιάχτηκαν με τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου θα υπάρχουν για πάντα. Στη προχθεσινή γιορτή μάς υποσχέθηκαν ότι θα είναι πάντα μαζί μας στους αγώνες του μέλλοντος. Τους εμπιστευόμαστε γιατί τους γνωρίσαμε και ξέρουμε ότι και αυτοί έχουν εμπιστοσύνη πως όποτε χρειαστεί θα πράξουμε ό,τι μας αναλογεί.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών!
Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις!

Θεσσαλονίκη, 18 Μάρτη 2011
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης