Δικαίω Σίνη κι έφα σεισμός

Αθω ωθει, καιω προς τειχος μητρωο πωλητης

Η ζωή του Mickey σε σινεβρομάντζο/ Mickey, R.I.P (Rest In Piss)

Σημαίνει ο θεός, σημαίνει η γης,
σημαίνουν τα επουράνια
σημαίνει και το Σύνταγμα,
το μέγα χωνευτήρι
με τους χιλιάδες Ελληνες
που 'ταν εκατομμύρια.

Κάθε ένας τη χλαμύδα του,
την περικεφαλαία
και το οργίλο ύφος του
εκεί όπου τον παίρνει
γιατί κοιμότανε ορθός
και ξαπλωτός πετιόταν
όταν του μαγαρίζανε
τη ζήση και τον στύβαν'.

Ψάλλει ζερβά ο Ντόναλντ Ντακ,
αριστερά ο Mickey
κι ολόγυρα Γκούφι και Σκρουτζ,
ο Φέθρυ κι ο Γκαστόνε.

Φωνή τους ήρθε εξ ουρανού
και την ακούν να λέει:
Πάρτε τώρα τις μπίζνες σας
και τις επιχειρήσεις
τα σούρτα-φέρτα κόψτε τα,
βενζίνες και καζίνο.


Ο γέροντας ταράχτηκε
και βάφτηκαν οι τοίχοι.
«Σώπασε πάνσοφε εσύ
και μην πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνους με καιρούς,
ο φασισμός καλπάζει»…

Έφαγες τόσο φτύσιμο
που στέρεψε το σάλιο.
Πώς θα συναγελάζεσαι
με Μπάμπαλη και Μάλλιο;

 (Εις τύχη του Θ.Μ.)

Τζιμάκο, ρε στην ποίησ' rest in peace

Μια βροντερή και βρωμερή κλανιά στα μούτρα των αστών

Πάντα καυστικός, αιχμηρός και εύστοχος, ασκούσε με το έργο του και τη σκηνική του παρουσία μια αδιάκοπη κριτική στον κομφορμισμό, στον μικροαστισμό (ενίοτε και της εργατικής τάξης), συνολικά ενάντια στους «σιωπηλούς πλειοψηφούντες». Καταπιάστηκε με το θέμα των πυρηνικών (Το Παιδί του Σωλήνα), των ερωτικών σχέσεων  (Ερωτικό, Vivere pericolosamente), της ομοφυλοφιλίας (Ένα τραγούδι για το χειμώνα) σε μια περίοδο μάλιστα που το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα μεγάλο ταμπού για την Ελληνική κοινωνία, τραγούδησε για το καθημερινό κοινωνικό και πολιτιστικό πόλεμο (Ναγκασάκι, Ανακωχή), ξεφτίλισε στην αρχή του το ευρωπαϊκό όραμα της ΕΟΚ (Αχ Ευρώπη), τα έβαλε με την μουσική και καλλιτεχνική πραγματικότητα του ανερχόμενου νεοπλουτισμού (10000 watt, Σαν το Σαμουήλ στο κούγκι) τους δήθεν κουλτουριάρηδες (Φασμπίντερ και ξερό ψωμί), τα ΜΜΕ (Χημεία και τέρατα). Είπε βέβαια και πολύ ανθρώπινα τραγούδια, δείγματα σπάνιας ευαισθησίας, όπως π.χ. το «Είμαι γυφτάκι» ή το «Ο λάκκος με τα αστεία». Είχε βαθιά εκτίμηση στους δημιουργούς του Ελληνικού λαϊκού πολιτισμού (Αναφορά). Συνέλαβε δε την υποκρισία και το ψεύδος της  «ισχυρής Ελλάδας» της δεκαετίας του 90 με το «Νεοέλληνας» του 1993 και το «Φάτε τους».

(από το άρθρο «Ο Τζίμης Πανούσης "απολύθηκε"» στο ΠΡΙΝ)

Ευτυχεσμένος, ω ναι!, ως χρόνος

Message into boat less

Τι φέρνει πόνο και φαλλο

άρσεις αποκλεισμών-4

Cheap rash (φτηνό εξάνθημα)

- Τι 'ναι ετούτα τα σκουτιά, τι είν' αυτά τα γρόσια
και χαίρετ' όλη η βλαχιά, μαζί κι οι βλαχοπούλες;

- Τα κλοπιμαία Κίτσο μου. Οχι όλα, ένα μέρος.
Το δίνουν σα βοήθημα, μαθές φιλανθρωπία
για να τους κοροϊδέψουνε, να τους φιλούν το χέρι
να λένε «κοίτα τι καλοί οι άξιοί μας κλέφτες».

Κι ένα πουλί αλλήθωρο, ένα πουλί φευγάτο
κουνούσε το κεφάλι του κι έβριζε μες στο ράμφος.
- Γίνεσαι φιλελεύθερος, την πίστη σου ν' αλλάξεις
να προσκυνάς κεφάλαιο, να γλείφεις καπιτάλες;

- Πάψε και μη πολυρωτάς γιατί έχω γίνει ήδη
«αριστερός» γεννήθηκα, ξευτίλας θα πεθάνω.

Ο γυαλισμένος ο λαπάς, άσος της κωλοτούμπας
έτρεξε στα εργοστάσια να δώσει συχαρίκια
που πετσοκόβουν τους μισθούς και κόσμο γονατίζουν
«Πού πας ρε βουτυρομπεμπέ, όνειδος και ξευτίλα»
του 'πε πουλί κατάμαυρο από τα πέρα μέρη
κι απέ κουτσούλισε πιο κει. Ούτε για να τον χέσει!...

(δημώδες άσμα του Θ.Μ.)

Ελλάδα 2017 μ.Σ.(*)

(*)μετά ΣΥΡΙΖΑ

οι Ε.Π.Ε. (ΝΔ ηττες), οι ΕΠΕΝ διττές και οι επενδυτές