Ούτε γω! Χαχαχα... Φυλλαράκι, αφού ξέρεις πως το κόλλημά μου με τις δις λεκσίες αγγίζει τα όρια της Ε΄ Μονής (οίκε της ΔΙΑΣ τροφής...) 1. Ο τίτλος προφέρεται δις λεκτικά «Ο τρελός» (όπως σκέτο βιντεάκι). 2. Κάτω από το βιντεάκι υπάρχει η ερμηνεία του όρου. 3. Ένα SPAR όμοιος χάρτης φτιαγμένος απ' τα ΜΜΕ κι απ' τα «χεράκια» ΤσίπραΛέκκας και Κουβέλη (σ' όρη αντρός αυτή τη Νόρα) αλλοίωσε τα γεγονότα κι έκανε δεκάδες ηλίθιους να κάνουν μνημόσυνο με κεριά (οπή αυλακεία! -μη μπω τί ποτά Περισσόterror...) στο «καμένο» Αττικόν. 4. Πέρα πότη λατρεύω τ' Autre a Γουδη, το βιντεάκι σα φως σύνεσιν έχυα του πρωί Γούμενου ποστ.
Εγώ πάλη δέκα τα 'λαβα γιατί τόσα τσιτάτα (και μάλιστα σε β΄ πρόσωπο, παραινετικά για τους άλλους και σαν από μια φωνή σε ψηλό κάστρο) σε μια εποχή που γέμισε από δαύτα και άδειασε από πράξεις... Σε συνδυασμό με την κοινή μας απορία για τον χάρτη, το τραγούδι μου φέρνει κάτι σε πιασάρικο και διφορούμενο. Μπορεί. Κενά canoe: λάθος.
theo, υπάρχουν άπειρα -και μάλιστα ποιοτικά- τραγούδια σ' αυτό το στυλ (συμβουλευτικά, προτρεπτικά ή αποτρεπτικά, «διδακτικά» κ.λ.π.) κι όλα αυτά είναι φυσικό να γράφονται σε β΄ πρόσωπο. Τώρα, αν βρίσκεις ρηχό, πιασάρικο και εκτός εποχής το κεντρικό του νόημα («αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»), δε σημαίνει πως κάνεις λάθος. Άλλωστε, ειλικρινά, δεν έχω κανένα πρόβλημα όταν τα αγαπημένα μου τραγούδια σε άλλους ακούγονται σαν σκέτη μαλακία. Περί or έξεως ...
Ε shit-οπή ΓΕΣ! Μακριά τώρα. Σε (come Οία) περίπτωση δεν είν' αίμα Λάκη, α! Up lie πάω τι "μου φέρνει κάτι σε..." κι αυτό ε πήδηξε Ρω πως δεν έχεις πρόβλημα όπως δένε hockey εγώ. ϊσος φταίει και το ότι τα 'χω πάρει όχι μ' όνο με τους "αγανακτισμένους" αλλά και με τους "εξαφανισμένους" (κυρίως καλλιτέχνες) που μ' όνο τραγουδάνε από μακριά. Ευκαιρίας δοθείσης, να πω κι αυτό: Όταν στριμώξεις τους καλλιτέχνες (είναι μια ερώτηση που ανελλιπώς κάνω στον καθένα τους: αν θεωρούν ότι πρέπει να αρθρώνουν λόγο για τα συμβαίνοντα, στα τραγούδια, στους πίνακες και σε ό,τι κάνει καθένας τους και αν πρέπει να ενωθούν με τον κοσμάκη που φωνάζει), σου λένε σχεδόν στο σύνολό τους, αφ' ενός το "εγώ μιλάω με την τέχνη μου" και αφ' ετέρου ότι "ο καλλιτέχνης δεν διαφέρει απ' όλους τους άλλους". Τα θεωρώ υποκριτικά και τα δύο για προφανείς λόγους και με πείθει ακόμα περισσότερο ο τρόπος που το διατυπώνουν, το βλέμμα, οι λέξεις και το ύφος τους. Μα πιο πολύ με πείθει η απουσία τους από τους δρόμους -πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων, και δεν μιλάω για ανέξοδες συμμετοχές σε ανέξοδες συναυλιούλες- και ότι δεν αρθρώνουν κανένα λόγο παρά μόνο όταν τους ρωτούν οι δημοσιογράφοι...
το τραγούδι μου θύμησε δύο ποιήματα με τον τίτλο "ο τρελλός", το ένα της Πολυδούρη και το άλλο του Βάρναλη ...... μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζε την πρώτη αδυναμία των ανθρώπων, "Μα θα μιλήσω απόψε κι' ας με δέσουνε, ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων! ..... Μ. Πολυδούρη (1929)
Του Βάρναλη είναι από την ποιητική σύνθεση Σκλάβοι Πολιορκημένοι/Πόλεμος (1927)
Το' πιασα. Αν ήξερα και γαλλικά θα το΄χα καταλάβει αμέσως. Αλλά ήταν πρωί και ήμουν μόνο με καφέ (άσε που είχα το νου μου σε μια μοσχαροκεφαλή που ψηνόταν σε έναν ξυλόφουρνο και θα πήγαινα μετά)
To τραγούδι είναι πολύ ωραίο, αλλά δεν κατάλαβα τον τίτλο και τη σχέση του με τον εν λόγω χάρτη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟύτε γω! Χαχαχα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΦυλλαράκι, αφού ξέρεις πως το κόλλημά μου με τις δις λεκσίες αγγίζει τα όρια της Ε΄ Μονής (οίκε της ΔΙΑΣ τροφής...)
1. Ο τίτλος προφέρεται δις λεκτικά «Ο τρελός» (όπως σκέτο βιντεάκι).
2. Κάτω από το βιντεάκι υπάρχει η ερμηνεία του όρου.
3. Ένα SPAR όμοιος χάρτης φτιαγμένος απ' τα ΜΜΕ κι απ' τα «χεράκια» ΤσίπραΛέκκας και Κουβέλη (σ' όρη αντρός αυτή τη Νόρα)
αλλοίωσε τα γεγονότα κι έκανε δεκάδες ηλίθιους να κάνουν μνημόσυνο με κεριά (οπή αυλακεία! -μη μπω τί ποτά Περισσόterror...) στο «καμένο» Αττικόν.
4. Πέρα πότη λατρεύω τ' Autre a Γουδη, το βιντεάκι σα φως σύνεσιν έχυα του πρωί Γούμενου ποστ.
Περισσόterror Λιανα δ' έμπορον ατακα no... Σ' έχω καλή PSI?
Εγώ πάλη δέκα τα 'λαβα γιατί τόσα τσιτάτα (και μάλιστα σε β΄ πρόσωπο, παραινετικά για τους άλλους και σαν από μια φωνή σε ψηλό κάστρο) σε μια εποχή που γέμισε από δαύτα και άδειασε από πράξεις... Σε συνδυασμό με την κοινή μας απορία για τον χάρτη, το τραγούδι μου φέρνει κάτι σε πιασάρικο και διφορούμενο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπορεί. Κενά canoe: λάθος.
theo, υπάρχουν άπειρα -και μάλιστα ποιοτικά- τραγούδια σ' αυτό το στυλ (συμβουλευτικά, προτρεπτικά ή αποτρεπτικά, «διδακτικά» κ.λ.π.) κι όλα αυτά είναι φυσικό να γράφονται σε β΄ πρόσωπο.
ΔιαγραφήΤώρα, αν βρίσκεις ρηχό, πιασάρικο και εκτός εποχής το κεντρικό του νόημα («αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις»), δε σημαίνει πως κάνεις λάθος. Άλλωστε, ειλικρινά, δεν έχω κανένα πρόβλημα όταν τα αγαπημένα μου τραγούδια σε άλλους ακούγονται σαν σκέτη μαλακία. Περί or έξεως ...
Για το χάρτη εξήγησα· αν αλήτη κότερα δ' έμπορο.
Ε shit-οπή ΓΕΣ! Μακριά τώρα.
ΔιαγραφήΣε (come Οία) περίπτωση δεν είν' αίμα Λάκη, α! Up lie πάω τι "μου φέρνει κάτι σε..." κι αυτό ε πήδηξε Ρω πως δεν έχεις πρόβλημα όπως δένε hockey εγώ. ϊσος φταίει και το ότι τα 'χω πάρει όχι μ' όνο με τους "αγανακτισμένους" αλλά και με τους "εξαφανισμένους" (κυρίως καλλιτέχνες) που μ' όνο τραγουδάνε από μακριά.
Ευκαιρίας δοθείσης, να πω κι αυτό: Όταν στριμώξεις τους καλλιτέχνες (είναι μια ερώτηση που ανελλιπώς κάνω στον καθένα τους: αν θεωρούν ότι πρέπει να αρθρώνουν λόγο για τα συμβαίνοντα, στα τραγούδια, στους πίνακες και σε ό,τι κάνει καθένας τους και αν πρέπει να ενωθούν με τον κοσμάκη που φωνάζει), σου λένε σχεδόν στο σύνολό τους, αφ' ενός το "εγώ μιλάω με την τέχνη μου" και αφ' ετέρου ότι "ο καλλιτέχνης δεν διαφέρει απ' όλους τους άλλους". Τα θεωρώ υποκριτικά και τα δύο για προφανείς λόγους και με πείθει ακόμα περισσότερο ο τρόπος που το διατυπώνουν, το βλέμμα, οι λέξεις και το ύφος τους.
Μα πιο πολύ με πείθει η απουσία τους από τους δρόμους -πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων, και δεν μιλάω για ανέξοδες συμμετοχές σε ανέξοδες συναυλιούλες- και ότι δεν αρθρώνουν κανένα λόγο παρά μόνο όταν τους ρωτούν οι δημοσιογράφοι...
το τραγούδι μου θύμησε δύο ποιήματα με τον τίτλο "ο τρελλός", το ένα της Πολυδούρη και το άλλο του Βάρναλη
ΑπάντησηΔιαγραφή......
μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζε
την πρώτη αδυναμία των ανθρώπων,
"Μα θα μιλήσω απόψε κι' ας με δέσουνε,
ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!
.....
Μ. Πολυδούρη (1929)
Του Βάρναλη είναι από την ποιητική σύνθεση Σκλάβοι Πολιορκημένοι/Πόλεμος (1927)
Το' πιασα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν ήξερα και γαλλικά θα το΄χα καταλάβει αμέσως.
Αλλά ήταν πρωί και ήμουν μόνο με καφέ
(άσε που είχα το νου μου σε μια μοσχαροκεφαλή που ψηνόταν σε έναν ξυλόφουρνο και θα πήγαινα μετά)