Αρχίζει και αποκαθίσταται ο διάλογος πολιτών-πολιτικών

«Ντιντήδες, φλούφληδες και σαλονάτοι»

«Όποιος φοβάται να κυκλοφορήσει να πάει σπίτι του», ήταν το σχόλιο του Βαγγέλη Μεϊμαράκη για τους βουλευτές που δηλώνουν ανήσυχοι από τις αποδοκιμασίες και τους προπηλακισμούς συναδέλφων τους από πολίτες. «Αυτοί που φοβούνται είναι οι ντιντήδες, όπως είπε ο Φαήλος [σ.σ. Κρανιδιώτης], οι φλώροι, που λέγαμε εμείς, οι φλούφληδες και οι σαλονάτοι, που λένε κάποιοι άλλοι. Όταν ασχολείσαι με τα κοινά δεν έχει φοβάμαι", είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό της ΝΕΤ ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος του ινστιτούτου "Κωνσταντίνος Καραμανλής".

(από τη χτεσινή Ελευθεροτυπία 3/6/11)

"...Σε αντίθεση με την διάχυτη κοινή αντίληψη ότι οι ομάδες ανθρώπων που ασχολούνται επαγγελματικά με την παρανομία αποτελούνται από άτομα με προβλήματα απειθαρχίας και ανυπακοής, στην πραγματικότητα διακατέχονται από μια ιεραρχική δομή απαρέγκλιτης και βίαιας εσωτερικής πειθαρχίας. Κρίσιμης σημασίας στη συντήρηση του κλίματος υπακοής στην θέληση του συνόλου σε ομάδες όπως αυτές των χούλιγκαν, των παρακρατικών ομάδων κρούσης, των μαφιόζων, κλπ, είναι η αναγωγή της εγκληματικής συμπεριφοράς σε νόρμα, απ' την οποία η παρέκκλιση συνιστά πράξη δειλίας, ανανδρίας, προδοσίας των υπολοίπων εγκληματιών, κλπ. Σε περιπτώσεις που το ηθικό κάποιων μελών της εγκληματικής ομάδας πέσει λόγω του φόβου τιμωρίας, είθισται οι πιο έμπειροι ή αιματοβαμένοι των εγκληματικών αυτών οργανώσεων να εξευτελίζουν όλους όσους παρουσιάζουν σημάδια αμφιβολίας για το εχέφρον της συμμετοχής τους στην ομάδα, αποκαλώντας τους με διάφορα υποτιμητικά επίθετα "της πιάτσας", θυμίζοντάς τους, με τρόπο συνάμα επιδεικτικό και εκφοβιστικό, την εξ ορισμού ειδεχθή και αποτρόπαια φύση του επαγγέλματος το οποίο ακολούθησαν, και προβάλλοντας τη δική τους άφοβη αναλγησία ως παράδειγμα προς μίμηση."

«Συνοπτικό εγχειρίδιο εγκληματολογίας», αγνώστου συγγραφέως, Πάτρα, 1989.

(από το Radical Desire)

Τα cyber άσματα δει κάσας, αλλ' άσπρο σεξ etais τα σχόλια: Οι ναοί ΣτΕ βγαινει κει ειμή ΝΕΤ έστω σπίτι.
(άμα βγείτε έξω, ο με ήμαρ Άκης θ' ass ass γα..., όπως είν' ηθη ζει τελευταία...)

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων...

Νυν υπέρ πάντων των απάντων
πυρ κατά πρώην και απόντων
των πεθαμένων κι απεθάντων
πλην των εν νάρκη όντως όντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

Νυν υπέρ πάντων των συμπάντων
πύρ κατά τέως και πασχόντων
των μαραμένων κι αμαράντων
πλην των εν ύπνω τους παθόντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

 Κώστας Τριπολίτης

Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

  Ακριβέ μου, Ελπήνωρ*! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ*!

   Δε βρίζω κανένα. Αν αυτό μας παρηγορεί, απ’ τον ηλίθιο Ελπήνορα αντιπροσωπευόμαστε όλοι. Ή σχεδόν όλοι.  Εγώ λοιπόν αποστολέας, εγώ και παραλήπτης. Κι εσύ κι εσύ και οι άλλοι. Ο μέσος όρος. Η χρυσή μετριότητα ενός λαού, που στους χειρότερους εφιάλτες του δεν είδε αυτή φρίκη και τώρα τη ζει. Σιωπηλά, υπομονετικά, μαζοχιστικά, υπομένει  τη φρίκη και δέχεται ακόμη να απαντά στα διφορούμενα των δημοσκοπήσεων, να καταφεύγει σε προσευχές και ικεσίες, να αυταπατάται ατομικά ή ομαδικά, να διασύρεται και να απειλείται, να απολύεται και να αποκηρύσσει τα παιδιά του, να ξεπουλιέται και να συμμορφώνεται.
 

 Μια συντριπτική πλειοψηφία ραγιάδων. Μια εκκωφαντική σιωπή αμνών. Ένα σερνάμενο πλήθος αλυσοδεμένων σκλάβων, που συνεχίζει την καθημερινή του ρουτίνα, σα να μη συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. Σα να μην είχαμε ποτέ μας ιστορία. Ή σαν η ιστορία να μην έκανε ποτέ της υπερβάσεις πάνω απ’ το ραγιαδισμό.

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

· Με ένα σύνταγμα, πατσαβουριασμένο στην κωλότσεπη των άλαλων συνταγματολόγων, που καταπίνουν με γαργάρες  κάθε αντισυνταγματική ενέργεια αυτής της δοτής και κατ΄επίφαση εκλεγμένης κυβέρνησης  που κάτω από άλλες συνθήκες θα αποτελούσε  αυτόφωρο αδίκημα για έσχατη προδοσία. 6 Μαΐου 2010. 172 καλοπληρωμένοι βολευτάδες βάφτισαν τη συνθήκη παράδοσης της χώρας, σύμβαση και ξεμπέρδεψαν με τις συνταγματικές δεσμεύσεις. 

·   Με μια δανειακή σύμβαση που αίρει την ασυλία της χώρας και υποθηκεύει τα «ακατάσχετα» (έδαφος, στρατό, αιγιαλίτιδα ζώνη, υφαλοκρηπίδα, ακόμη και το ίδιο το κοινοβούλιο). Μια δανειακή σύμβαση που όφειλε συνταγματικά να κυρωθεί με νόμο. Από τις 4 Ιουνίου 2010, παραμένει ως νομοσχέδιο στα συρτάρια και κανένας, μα ΚΑΝΕΝΑΣ βολευτής κανενός κόμματος δεν κάνει μια ερώτηση  στην καταραμένη ολομέλεια.

                         Πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους;

                               Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών.

                                    Γι' αυτό σωπαίνουν.

                                        Ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν!

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·    Με τις νέες ατομικές συμβάσεις, που στήνουν το κάθε παιδί στο πιο ψηλό σχοινί του τσίρκου τους, να κάνει κωλοτούμπες δίχως δίχτυ ασφαλείας. Δίχως ελπίδα, δικαιώματα, απαιτήσεις. Δωδεκάωρο για 500 ευρώ με μηνιαία σύμβαση. Αν είναι τυχερός. Οι υπόλοιποι κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού των γονιών τους, να αναστενάζουν και να μαραίνονται. Αυτά θα λέμε τώρα;

·   Με απολύσεις, μετατάξεις, παραχαράξεις και καθημερινό υβρεολόγιο τύπου κοπρίτη. Με μισθολογικές περικοπές που σου επιτρέπουν ίσα- ίσα την επιβίωση με συνταγές της Κατοχής. Δίχως φάρμακα, νοσοκομεία, γιατρούς, Μια σύριγγα για κάθε δέκα ασθενείς και όποιον πάρει ο χάρος.

Είναι βαρύ και δύσκολο, δε μου φτάνουν οι ζωντανοί.

Πρώτα γιατί δε μιλούν, κι ύστερα

γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς

για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω 

 Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·  Με λουκέτα σε χιλιάδες σχολεία, με σχολεία χωρίς βιβλία. Με τα μικρά του Δημοτικού να προσαρμόζονται από σήμερα στην αυριανή δωδεκάωρη δουλεία, την εφηβεία να φτύνει αίμα για την εισαγωγή της στο υπό πτώχευση ΑΕΙ.

·  Με εκπαιδευτικούς, συμμορφωμένους, συγχωνευμένους, εξορισμένους, μαστιγωμένους μέχρι αηδίας, να καρτερούν τώρα να «σωθούν» απ’ το ενιαίο ανέκδοτο. Γράμματα, χασάπη!

Αν αρχίσω να τραγουδώ θα φωνάξω!

Κι αν φωνάξω,

οι αγάπανθοι προστάζουν σιωπή!

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·          Με ένα ρωμαλέο μηχανισμό καταστολής που ανοίγει κεφάλια, στέλνει νέους στην εντατική σε προθανάτια κατάσταση αν δεν τους στείλει κατ’ ευθείαν στον τάφο, που σου ψεκάζει τη μούρη με απαγορευμένα καρκινογόνα κατασταλτικά, άμεσης απόδοσης. Όχι εσένα, ακριβέ μου Ελπήνωρ! Αυτόν που διαμαρτύρεται.

·          Με ένα λυσσασμένο μιντιακό σκυλολόι που ξερνά πάνω σου έναν οχετό κακοποιημένων ειδήσεων, παραχαραγμένων συμπερασμάτων, διαστρεβλωμένων λέξεων  και ξεπαρθενεμένων εννοιών. Το τιμούν οι άνθρωποι το ψωμί που τρώνε.

Σαν το χρυσόψαρο κολυμπώντας μέσα στα χάσματα της αστραπής,

κι ο αγέρας κι ο κατακλυσμός και τ' ανθρώπινα σώματα,

στην αξεδίψαστη γης, συγκλονισμένοι από σπασμωδικά νοήματα.

Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

Μην ταράζεσαι! Συνέχισε τον ύπνο σου. Δε συμβαίνει δα και τίποτα που να μην το έχει ζήσει η Γη από την εποχή των Νεάντερταλ.  Τυλίξου ανεμπόδιστα στον εφιάλτη σου. Μην μπαίνεις στον κόπο! Κι όταν ξυπνήσεις, πήδα στο κενό. Αυτό θα είναι  τόπος σου και η προοπτική σου.

Εγώ…να… λίγο σοκαρίστηκα από το σύνθημα της πλατείας Del Sol: 
«ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ».

 Νίνα Γεωργιάδου 

* Στίχοι από το ποίημα του Γ. Σεφέρη, Ο ΣΤΡΑΤΗΣ Ο ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ.

* Ο Ελπήνωρ ήταν σύντροφος του Οδυσσέα. Ενώ  δεν διακρινόταν για τη δύναμη ή την ευφυία του,  επέζησε στον Τρωικό πόλεμο. Μεταμορφώθηκε από την Κίρκη σε γουρούνι. Την παραμονή της αναχώρησης από το νησί της Κίρκης, ο Ελπήνορας, μεθυσμένος, αποκοιμήθηκε στη στέγη του ανακτόρου. Το πρωί, όταν τον φώναξαν για να φύγουν, εκείνος ξύπνησε, αλλά ξεχνώντας πού βρίσκεται έπεσε από ψηλά και σκοτώθηκε.  

 ΝΙΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ http://www.youtube.com/user/ninageor    23/05/2011 - 11:48  

Συν ένεση για περιορισμό κατοίκων κατ' οίκον

-Στο σπίτι θα είναι κι η γυναίκα μου;;; ρώτησε ο Do-mounique
-Σαφώς!
-Τότε θέλω να γυρίσω στη φυλακή!..δείλος-ε απο φασιστικά το καθ’ οίκοι ο Dome-unique
-Και η οφειλή σας, τον έξυε κάτω μυρίων ευρώ;;;
-Βάλτε τα στο goal ως ass!, είπε με ΤΑΞΙ φίλων για την οφειλή του στο φιλί της Οφηλίας, κι απ’ τα τα φύλλα της καρδιάς έβγαλε αναστεναγμό:
“Κράτα το φιλίιιιι,
κρατάτ’ οφειλή για μένα
(mean: τη δόση σαλονιού)
κάνουν το σταυρό τους μόνα
τ’ αστεράκια ΔΝΤ” 


(η συνέχεια στη συναίνεση: Ίσην έχυα στύσιν ένεση)

το κορίτσι του my

Καληνύχτα, καρντάση μου

20.3.1948 -17.4.2011

Ο Θωμάς Κοροβίνης αποχαιρετά με λόγια αγάπης τον συνοδοιπόρο του Νίκο Παπάζογλου.

Σε είδα και σε έμαθα μικρός, ήσουνα διαλεχτός, από τα πρώιμα νιάτα σου σε φλέρταραν οι μύθοι. Ένιωθα πάντοτε μαζί σου εκλεκτική συγγένεια, ασκούσες πάνω μου ακαταμάχητη έλξη. Όταν γνωριστήκαμε πολλά χρόνια πριν, αγαπηθήκαμε. Σε πίστευα. Πολλές φορές τραβιόσουν από όλους κι από όλα, δεν ήταν από πόζα, ήταν από άμυνα κι από ανάγκη για περισυλλογή. Πώς θα 'βγαιναν χωρίς σοβαρή δουλειά αυτά τα λυρικά διαμάντια; Πώς θα τσαλαπατούσες την προπέτεια των μεταλλαγμένων «καλλιτεχνών»; Με τα πρωτόπλαστα μονάκριβα τραγούδια σου που γεννούσε μια ατόφια νταλγκαδιάρα ψυχή. Δεν κλονίστηκε η πίστη μου. Κρατούσες μέσα στα χρόνια. Πέρα και συχνά κόντρα στους συρμούς, τα δίχτυα των ευκαιριακών σειρήνων, τις πλεκτάνες. «Είναι μάγκας και θα μας ξελασπώσει ο χαριτόβρυτος», έλεγα στους άλλους. «Θα βάλουμε ένα χέρι κι εμείς. Θα τα καταφέρουμε». Μεγάλη η συμβολή σου στην τέχνη. Ξεχωριστό παλικάρι. Ένας καρντάσης μου, ένα καρντάσι. Άξιος καπετάνιος και άξιος ψαράς. Παιδί της αλάνας, του μεροκάματου, της χειρωνακτικής αγωγής, του Κουλέ καφέ, της λαχαναγοράς και της

Ντανιέλ Μπενσαΐντ για τον κομμουνισμό

Αποστολή «Α»

Η κυρά Αποστολία (1928-2011) γεννήθηκε στην Ιωνία του Βόλου από πρόσφυγες (Μικρασιάτες) γονείς και πέθανε στο Θριάσιο Νοσοκομείο.

Εγώ στο Ίντερνετ χαμένος και λυτρωμένη εσύ χορεύεις
η μόνη εσύ που με πιστεύεις σαν σου μιλώ μεσ΄στα τραγούδια
τώρα γνωρίζω και με ορίζω και τώρα ψάχνω να΄βρω δίκια
ξέρεις, το δρόμο μου τον βρήκα σαν πέσανε τ΄ αρχηγιλίκια.

Η κυρά Αποστολία έζησε ολόκληρη τη ζωή της ανταποκρινόμενη με πίστη και αφοσίωση στον πολλαπλό ρόλο για τον οποίο (νόμιζε πως) την προόριζε το πεπρωμένο της: Μια εργαζόμενη (καπνεργάτρια) μητέρα, μια καλή νοικοκυρά και μια υποδειγματική σύζυγος (με τα άχαρα παρελκόμενα: υπηρέτρια - καθαρίστρια - μαγείρισσα - νοσηλεύτρια ενός συζύγου-αφέντη, εξ αιτίας του οποίου δεν χάρηκε τη ζωή της).
Η κυρά Αποστολία στην άχαρη ζωή της είχε αντίβαρο τη χαρά που έπαιρνε όταν πρόσφερε χαρά στους άλλους, υπηρετώντας τους, φιλοξενώντας τους, μαγειρεύοντας γι αυτούς.
Πιστεύω πως η ίδια θα ήθελε στη μαρμάρινη πλάκα του τάφου της να γράφει:
«Μια ζωή στην υπηρεσία των άλλων».

ΥΓ.
Πάνο, χίλια ευχαριστώ για το post "ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ..."
Κάλυψες λιτά και ευαίσθητα (έτσι όπως το ήθελα) το γεγονός που λόγω φόρτισης δεν μπόρεσα  να ποστάρω εγώ.
Ακόμα θυμάμαι τη χαρά που έκανε σαν της είπες πόσο πολύ σου άρεσε ο καφές που έφτιαχνε.

Μπούλα, theo και Γιαννάκο, ευχαριστώ και σας για τα ζεστά σας λόγια.
Η κυρά Αποστολία θα χαιρόταν πολύ να σας είχε γνωρίσει, και θα μ' έπρηζε να προσπαθώ να σας καλώ συχνά στο σπίτι της για φαγητό.

ΥΕΝΕΡΤ