Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων...

Νυν υπέρ πάντων των απάντων
πυρ κατά πρώην και απόντων
των πεθαμένων κι απεθάντων
πλην των εν νάρκη όντως όντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

Νυν υπέρ πάντων των συμπάντων
πύρ κατά τέως και πασχόντων
των μαραμένων κι αμαράντων
πλην των εν ύπνω τους παθόντων

Ζήτω εποχή σικέ συμβάντων
και των μαϊμούδων σημαινόντων
ζήτω εποχή των ελεφάντων
και των λιπόθυμων λεόντων
..ζήτω εποχή των ψόφιων κοριών

 Κώστας Τριπολίτης

Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

  Ακριβέ μου, Ελπήνωρ*! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ*!

   Δε βρίζω κανένα. Αν αυτό μας παρηγορεί, απ’ τον ηλίθιο Ελπήνορα αντιπροσωπευόμαστε όλοι. Ή σχεδόν όλοι.  Εγώ λοιπόν αποστολέας, εγώ και παραλήπτης. Κι εσύ κι εσύ και οι άλλοι. Ο μέσος όρος. Η χρυσή μετριότητα ενός λαού, που στους χειρότερους εφιάλτες του δεν είδε αυτή φρίκη και τώρα τη ζει. Σιωπηλά, υπομονετικά, μαζοχιστικά, υπομένει  τη φρίκη και δέχεται ακόμη να απαντά στα διφορούμενα των δημοσκοπήσεων, να καταφεύγει σε προσευχές και ικεσίες, να αυταπατάται ατομικά ή ομαδικά, να διασύρεται και να απειλείται, να απολύεται και να αποκηρύσσει τα παιδιά του, να ξεπουλιέται και να συμμορφώνεται.
 

 Μια συντριπτική πλειοψηφία ραγιάδων. Μια εκκωφαντική σιωπή αμνών. Ένα σερνάμενο πλήθος αλυσοδεμένων σκλάβων, που συνεχίζει την καθημερινή του ρουτίνα, σα να μη συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. Σα να μην είχαμε ποτέ μας ιστορία. Ή σαν η ιστορία να μην έκανε ποτέ της υπερβάσεις πάνω απ’ το ραγιαδισμό.

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

· Με ένα σύνταγμα, πατσαβουριασμένο στην κωλότσεπη των άλαλων συνταγματολόγων, που καταπίνουν με γαργάρες  κάθε αντισυνταγματική ενέργεια αυτής της δοτής και κατ΄επίφαση εκλεγμένης κυβέρνησης  που κάτω από άλλες συνθήκες θα αποτελούσε  αυτόφωρο αδίκημα για έσχατη προδοσία. 6 Μαΐου 2010. 172 καλοπληρωμένοι βολευτάδες βάφτισαν τη συνθήκη παράδοσης της χώρας, σύμβαση και ξεμπέρδεψαν με τις συνταγματικές δεσμεύσεις. 

·   Με μια δανειακή σύμβαση που αίρει την ασυλία της χώρας και υποθηκεύει τα «ακατάσχετα» (έδαφος, στρατό, αιγιαλίτιδα ζώνη, υφαλοκρηπίδα, ακόμη και το ίδιο το κοινοβούλιο). Μια δανειακή σύμβαση που όφειλε συνταγματικά να κυρωθεί με νόμο. Από τις 4 Ιουνίου 2010, παραμένει ως νομοσχέδιο στα συρτάρια και κανένας, μα ΚΑΝΕΝΑΣ βολευτής κανενός κόμματος δεν κάνει μια ερώτηση  στην καταραμένη ολομέλεια.

                         Πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους;

                               Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών.

                                    Γι' αυτό σωπαίνουν.

                                        Ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν!

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·    Με τις νέες ατομικές συμβάσεις, που στήνουν το κάθε παιδί στο πιο ψηλό σχοινί του τσίρκου τους, να κάνει κωλοτούμπες δίχως δίχτυ ασφαλείας. Δίχως ελπίδα, δικαιώματα, απαιτήσεις. Δωδεκάωρο για 500 ευρώ με μηνιαία σύμβαση. Αν είναι τυχερός. Οι υπόλοιποι κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού των γονιών τους, να αναστενάζουν και να μαραίνονται. Αυτά θα λέμε τώρα;

·   Με απολύσεις, μετατάξεις, παραχαράξεις και καθημερινό υβρεολόγιο τύπου κοπρίτη. Με μισθολογικές περικοπές που σου επιτρέπουν ίσα- ίσα την επιβίωση με συνταγές της Κατοχής. Δίχως φάρμακα, νοσοκομεία, γιατρούς, Μια σύριγγα για κάθε δέκα ασθενείς και όποιον πάρει ο χάρος.

Είναι βαρύ και δύσκολο, δε μου φτάνουν οι ζωντανοί.

Πρώτα γιατί δε μιλούν, κι ύστερα

γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς

για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω 

 Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·  Με λουκέτα σε χιλιάδες σχολεία, με σχολεία χωρίς βιβλία. Με τα μικρά του Δημοτικού να προσαρμόζονται από σήμερα στην αυριανή δωδεκάωρη δουλεία, την εφηβεία να φτύνει αίμα για την εισαγωγή της στο υπό πτώχευση ΑΕΙ.

·  Με εκπαιδευτικούς, συμμορφωμένους, συγχωνευμένους, εξορισμένους, μαστιγωμένους μέχρι αηδίας, να καρτερούν τώρα να «σωθούν» απ’ το ενιαίο ανέκδοτο. Γράμματα, χασάπη!

Αν αρχίσω να τραγουδώ θα φωνάξω!

Κι αν φωνάξω,

οι αγάπανθοι προστάζουν σιωπή!

Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

·          Με ένα ρωμαλέο μηχανισμό καταστολής που ανοίγει κεφάλια, στέλνει νέους στην εντατική σε προθανάτια κατάσταση αν δεν τους στείλει κατ’ ευθείαν στον τάφο, που σου ψεκάζει τη μούρη με απαγορευμένα καρκινογόνα κατασταλτικά, άμεσης απόδοσης. Όχι εσένα, ακριβέ μου Ελπήνωρ! Αυτόν που διαμαρτύρεται.

·          Με ένα λυσσασμένο μιντιακό σκυλολόι που ξερνά πάνω σου έναν οχετό κακοποιημένων ειδήσεων, παραχαραγμένων συμπερασμάτων, διαστρεβλωμένων λέξεων  και ξεπαρθενεμένων εννοιών. Το τιμούν οι άνθρωποι το ψωμί που τρώνε.

Σαν το χρυσόψαρο κολυμπώντας μέσα στα χάσματα της αστραπής,

κι ο αγέρας κι ο κατακλυσμός και τ' ανθρώπινα σώματα,

στην αξεδίψαστη γης, συγκλονισμένοι από σπασμωδικά νοήματα.

Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ!

Μην ταράζεσαι! Συνέχισε τον ύπνο σου. Δε συμβαίνει δα και τίποτα που να μην το έχει ζήσει η Γη από την εποχή των Νεάντερταλ.  Τυλίξου ανεμπόδιστα στον εφιάλτη σου. Μην μπαίνεις στον κόπο! Κι όταν ξυπνήσεις, πήδα στο κενό. Αυτό θα είναι  τόπος σου και η προοπτική σου.

Εγώ…να… λίγο σοκαρίστηκα από το σύνθημα της πλατείας Del Sol: 
«ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ».

 Νίνα Γεωργιάδου 

* Στίχοι από το ποίημα του Γ. Σεφέρη, Ο ΣΤΡΑΤΗΣ Ο ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ.

* Ο Ελπήνωρ ήταν σύντροφος του Οδυσσέα. Ενώ  δεν διακρινόταν για τη δύναμη ή την ευφυία του,  επέζησε στον Τρωικό πόλεμο. Μεταμορφώθηκε από την Κίρκη σε γουρούνι. Την παραμονή της αναχώρησης από το νησί της Κίρκης, ο Ελπήνορας, μεθυσμένος, αποκοιμήθηκε στη στέγη του ανακτόρου. Το πρωί, όταν τον φώναξαν για να φύγουν, εκείνος ξύπνησε, αλλά ξεχνώντας πού βρίσκεται έπεσε από ψηλά και σκοτώθηκε.  

 ΝΙΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ http://www.youtube.com/user/ninageor    23/05/2011 - 11:48  

Συν ένεση για περιορισμό κατοίκων κατ' οίκον

-Στο σπίτι θα είναι κι η γυναίκα μου;;; ρώτησε ο Do-mounique
-Σαφώς!
-Τότε θέλω να γυρίσω στη φυλακή!..δείλος-ε απο φασιστικά το καθ’ οίκοι ο Dome-unique
-Και η οφειλή σας, τον έξυε κάτω μυρίων ευρώ;;;
-Βάλτε τα στο goal ως ass!, είπε με ΤΑΞΙ φίλων για την οφειλή του στο φιλί της Οφηλίας, κι απ’ τα τα φύλλα της καρδιάς έβγαλε αναστεναγμό:
“Κράτα το φιλίιιιι,
κρατάτ’ οφειλή για μένα
(mean: τη δόση σαλονιού)
κάνουν το σταυρό τους μόνα
τ’ αστεράκια ΔΝΤ” 


(η συνέχεια στη συναίνεση: Ίσην έχυα στύσιν ένεση)

το κορίτσι του my

Καληνύχτα, καρντάση μου

20.3.1948 -17.4.2011

Ο Θωμάς Κοροβίνης αποχαιρετά με λόγια αγάπης τον συνοδοιπόρο του Νίκο Παπάζογλου.

Σε είδα και σε έμαθα μικρός, ήσουνα διαλεχτός, από τα πρώιμα νιάτα σου σε φλέρταραν οι μύθοι. Ένιωθα πάντοτε μαζί σου εκλεκτική συγγένεια, ασκούσες πάνω μου ακαταμάχητη έλξη. Όταν γνωριστήκαμε πολλά χρόνια πριν, αγαπηθήκαμε. Σε πίστευα. Πολλές φορές τραβιόσουν από όλους κι από όλα, δεν ήταν από πόζα, ήταν από άμυνα κι από ανάγκη για περισυλλογή. Πώς θα 'βγαιναν χωρίς σοβαρή δουλειά αυτά τα λυρικά διαμάντια; Πώς θα τσαλαπατούσες την προπέτεια των μεταλλαγμένων «καλλιτεχνών»; Με τα πρωτόπλαστα μονάκριβα τραγούδια σου που γεννούσε μια ατόφια νταλγκαδιάρα ψυχή. Δεν κλονίστηκε η πίστη μου. Κρατούσες μέσα στα χρόνια. Πέρα και συχνά κόντρα στους συρμούς, τα δίχτυα των ευκαιριακών σειρήνων, τις πλεκτάνες. «Είναι μάγκας και θα μας ξελασπώσει ο χαριτόβρυτος», έλεγα στους άλλους. «Θα βάλουμε ένα χέρι κι εμείς. Θα τα καταφέρουμε». Μεγάλη η συμβολή σου στην τέχνη. Ξεχωριστό παλικάρι. Ένας καρντάσης μου, ένα καρντάσι. Άξιος καπετάνιος και άξιος ψαράς. Παιδί της αλάνας, του μεροκάματου, της χειρωνακτικής αγωγής, του Κουλέ καφέ, της λαχαναγοράς και της

Ντανιέλ Μπενσαΐντ για τον κομμουνισμό

Αποστολή «Α»

Η κυρά Αποστολία (1928-2011) γεννήθηκε στην Ιωνία του Βόλου από πρόσφυγες (Μικρασιάτες) γονείς και πέθανε στο Θριάσιο Νοσοκομείο.

Εγώ στο Ίντερνετ χαμένος και λυτρωμένη εσύ χορεύεις
η μόνη εσύ που με πιστεύεις σαν σου μιλώ μεσ΄στα τραγούδια
τώρα γνωρίζω και με ορίζω και τώρα ψάχνω να΄βρω δίκια
ξέρεις, το δρόμο μου τον βρήκα σαν πέσανε τ΄ αρχηγιλίκια.

Η κυρά Αποστολία έζησε ολόκληρη τη ζωή της ανταποκρινόμενη με πίστη και αφοσίωση στον πολλαπλό ρόλο για τον οποίο (νόμιζε πως) την προόριζε το πεπρωμένο της: Μια εργαζόμενη (καπνεργάτρια) μητέρα, μια καλή νοικοκυρά και μια υποδειγματική σύζυγος (με τα άχαρα παρελκόμενα: υπηρέτρια - καθαρίστρια - μαγείρισσα - νοσηλεύτρια ενός συζύγου-αφέντη, εξ αιτίας του οποίου δεν χάρηκε τη ζωή της).
Η κυρά Αποστολία στην άχαρη ζωή της είχε αντίβαρο τη χαρά που έπαιρνε όταν πρόσφερε χαρά στους άλλους, υπηρετώντας τους, φιλοξενώντας τους, μαγειρεύοντας γι αυτούς.
Πιστεύω πως η ίδια θα ήθελε στη μαρμάρινη πλάκα του τάφου της να γράφει:
«Μια ζωή στην υπηρεσία των άλλων».

ΥΓ.
Πάνο, χίλια ευχαριστώ για το post "ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ..."
Κάλυψες λιτά και ευαίσθητα (έτσι όπως το ήθελα) το γεγονός που λόγω φόρτισης δεν μπόρεσα  να ποστάρω εγώ.
Ακόμα θυμάμαι τη χαρά που έκανε σαν της είπες πόσο πολύ σου άρεσε ο καφές που έφτιαχνε.

Μπούλα, theo και Γιαννάκο, ευχαριστώ και σας για τα ζεστά σας λόγια.
Η κυρά Αποστολία θα χαιρόταν πολύ να σας είχε γνωρίσει, και θα μ' έπρηζε να προσπαθώ να σας καλώ συχνά στο σπίτι της για φαγητό.

ΥΕΝΕΡΤ

Το σχολείο στον καιρό του ΔΝΤ

δείτε εδώ τα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ βίντεο-ντοκουμέντα της Νίνας Γεωργιάδου* στην ενότητα: "Τα πέτρινα χρόνια της Εκπαίδευσης"

(*)Η Νίνα Γεωργιάδου είναι εκπαιδευτικός στην Κάλυμνο.

Περί νίκης και ήττας

Σήμερα, Παρασκευή 18 Μάρτη, έχοντας επιβεβαιώσει ότι οι 50 αγωνιστές έφτασαν με ασφάλεια και με δικά μας μέσα στην Αθήνα, μπορούμε να πούμε ότι κλείνει ο κύκλος που άνοιξε στις 23 Γενάρη, όταν ένα λεωφορείο με αλληλέγγυους κατέβηκε στην Αθήνα για να συνοδεύσει το λεωφορείο των αγωνιστών στο Εργατικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Το κείμενο που ακολουθεί ολοκληρώνει για εμάς αυτόν τον κύκλο.
Τις τελευταίες ημέρες έγινε πολύς λόγος για νίκες και ήττες, ενώ την κρατική προπαγάνδα περί υποκινητών διαδέχτηκε μια παραφιλολογία περί υπονομευτών.
Ως προς το τελευταίο, αρκούμαστε να πούμε ότι αναπαράγει το κλασικό στερεότυπο του μετανάστη ως ανήμπορου και παραπλανημένου.

Ως προς την ήττα, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
Ήττα για εμάς θα ήταν το να μην είχαμε συμμετάσχει στον αγώνα.
Ήττα για εμάς θα ήταν αν έστω και ένας απεργός πάθαινε μη αναστρέψιμη βλάβη, ακόμα και αν αυτό οδηγούσε σε κάποιο νoμοσχέδιο νομιμοποίησης.
Για εμάς οι αγωνιστές απεργοί πείνας δεν έβαλαν τη ζωή τους στα χέρια της κυβέρνησης, αλλά στα χέρια του κινήματος. Ήταν λοιπόν ευθύνη του κινήματος με δράση και αποφασιστικότητα να προστατεύσει στο ακέραιο την υγεία των αγωνιστών.

Ως προς την νίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Για το διεκδικητικό κομμάτι του αγώνα, περιοριζόμαστε να αναφέρουμε ότι οι έλληνες εργαζόμενοι που συνεχίζουν τα ρατσιστικά τροπάρια επωφελήθηκαν από τον αγώνα των μεταναστών χωρίς να τους αξίζει και ελπίζουμε να αποποιηθούν της μείωσης των ενσήμων για περίθαλψη. Για τα υπόλοιπα σημεία της διεκδίκησης έχουμε τις απόψεις μας (ίσως και διαφορετικές), αλλά για την ώρα προηγείται η γνώμη αυτού που συνηθίζεται να αποκαλείται το υποκείμενο του αγώνα.
Εάν για κάποιους οι ζητωκραυγές της Τετάρτης 9 Μάρτη ήταν πρόωρες για να αποτυπωθεί αυτή η γνώμη, για εμάς θα είναι πάντα αλησμόνητες οι στιγμές της γιορτής νίκης της Τετάρτης 16 Μάρτη, όταν οι 50 αγωνιστές της Θεσσαλονίκης έγιναν μια αδιαχώριστη αγκαλιά με εκατοντάδες αλληλέγγυους. Προς το παρόν αυτή είναι η γνώμη που κρατάμε. Και επειδή εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στις συλλογικές διαδικασίες των αγωνιστών πρώην απεργών πείνας, ξέρουμε ότι μπορούν να επανεξετάσουν τη σημερινή τους γνώμη. Όμως ο δικός τους λόγος προηγείται. Εάν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

Για τον αγώνα όπως τον ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Η οριζόντια επιδραστικότητα, το βάθος των σχέσεων και η εξάπλωση των κινητοποιήσεων απέδειξαν ότι πέρα από τα ψεύδη των ΜΜΕ και την καλλιεργούμενη κουλτούρα της ήττας και της μισαλλοδοξίας, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, πολύ ευρύτερα από ό,τι φανταζόμασταν, είναι έτοιμα να αγκαλιάσουν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά για μια ακόμα φορά πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους 300 αγωνιστές που μας υποκίνησαν σε αυτό τον αγώνα, αλλά πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός και δεν οφείλεται μόνο στην αποφασιστικότητα των απεργών πείνας και στο δίκαιο των αιτημάτων τους.

Η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε από τα χαρακτηριστικά του: αγώνας συλλογικός, οριζόντιος, αποφασιστικός, συμμετοχικός, με συντροφικότητα και σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με μαχητικότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτό τον αγώνα το κίνημα βρέθηκε δύο φορές αντιμέτωπο με δακρυγόνα και τις δυνάμεις καταστολής αλλά επιπλέον βρέθηκε δεκάδες κι εκατοντάδες φορές αντιμέτωπο με καθημερινά μεγαλύτερα και μικρότερα προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να επιλύσει με επιτυχία χωρίς τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Μέσα από αυτόν τον αγώνα επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη μιας κοινωνικής δυναμικής. Μιας κοινωνικής δυναμικής που βρισκόταν στο δρόμο το Δεκέμβρη του 2008, που συναντήθηκε στην κατάληψη του Εργατικού Κέντρου για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και στην κατάληψη της πρυτανείας του ΑΠΘ ενάντια στις εργολαβίες και το δουλεμπόριο εργαζομένων, που ξανασυναντήθηκε στην αλληλεγγύη στους αιγύπτιους αλιεργάτες στη Μηχανιώνα και στον αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ.

Σε αυτόν τον αγώνα αυτή η κοινωνική δυναμική συναντήθηκε κάτω από το όνομα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης. Αυτή η κοινωνική δυναμική μέσα από την εμπειρία του κάθε αγώνα μεγαλώνει. Και θα ξανασυναντηθεί. Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης δεν υπάρχει πλέον. Οι πολύτιμοι δεσμοί αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης που φτιάχτηκαν με τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου θα υπάρχουν για πάντα. Στη προχθεσινή γιορτή μάς υποσχέθηκαν ότι θα είναι πάντα μαζί μας στους αγώνες του μέλλοντος. Τους εμπιστευόμαστε γιατί τους γνωρίσαμε και ξέρουμε ότι και αυτοί έχουν εμπιστοσύνη πως όποτε χρειαστεί θα πράξουμε ό,τι μας αναλογεί.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών!
Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις!

Θεσσαλονίκη, 18 Μάρτη 2011
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης