Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

Γκυ Ντεμπόρ, τελευταίος στρατηλάτης της επανάστασης;


Ο Γκί Ντεμπόρ επηρέασε όσο ελάχιστοι το κίνημα του Μάη του '68 και πολλά συνθήματα στους τοίχους τoυ εξεγερμένου Παρισιού, ήταν παρμένα από την «Κοινωνία Του Θεάματος». Το βιβλίο γράφτηκε ανάμεσα στα 1963 και 1965 και εκδόθηκε το 1967.

Κεντρική του θέση είναι ότι η σημερινή κοινωνία έχει τόσο απόλυτα κυριαρχηθεί από την οικονομία, ώστε από τον "έκδηλο υποβιβασμό του είναι σε έχειν", τώρα έχουμε οδηγηθεί σε μια "γενικευμένη διολίσθηση από το έχειν στο φαίνεσθαι". Ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν παράγει την πραγματικότητα που τον αφορά, αλλά ολοένα και περισσότερο την αλλοτρίωσή του, ό,τι τον ξεκόβει από την ιστορία.

Κατά τον Ντεμπόρ, στη σύγχρονη κοινωνική οργάνωση, εκείνο που συντρίβει τους ανθρώπους, είναι ο κατατεμαχισμός της ζωής σε ολοένα και περισσότερους διαχωρισμούς, σε θραύσματα, συνήθως αλληλοσυγκρουόμενα. Το θέαμα έχει πλέον αναλάβει να επανασυνθέσει τις διαχωρισμένες πλευρές, αλλά ως εικόνες, ως αναπαραστάσεις. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ρόλους, τα βιώματα ξεπέφτουν σε αναπαραστάσεις και έτσι χάνεται κάθε ενωτική πλευρά της κοινωνίας.
-----------------------
Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου:
"...Για να πούμε την αλήθεια δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανένας στον κόσμο που να μπορεί να ενδιαφερθεί για το βιβλίο μου, εκτός από κείνους που είναι εχθροί της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης πραγμάτων και που δρουν έμπρακτα με βάση αυτή την τοποθέτηση. Η βεβαιότητα μου ως προς αυτό, καλά θεμελιωμένη στη θεωρία, επικυρώθηκε από την εμπειρική παρατήρηση των σπάνιων και φτωχών κριτικών ή υπαινιγμών που προκάλεσε, ανάμεσα σ' αυτούς που κατέχουν, ή προσπαθούν ακόμα να αποκτήσουν την εξουσία, να μιλούν δημόσια μέσα στο θέαμα, ενώπιον άλλων που σιωπούν. Aυτοί οι διάφοροι ειδικοί των φαινομενικών συζητήσεων που αποκαλούμε ακόμη, καταχρηστικά πάντως, πολιτιστικές ή πολιτικές, έχουν ευθυγραμμίσει αναγκαστικά τη λογική και την κουλτούρα τους με τη λογική και την κουλτούρα του συστήματος που τους χρησιμοποιεί κι αυτό όχι μόνο γιατί έχουν επιλεγεί απ' αυτό αλλά κυρίως γιατί ποτέ δεν διαπαιδαγωγήθηκαν από κάτι άλλο."
Guy Debord
_______________________________
Ο πανεπιστημιακός Σπύρος Μαρκέτος, προσκεκλημένος στο Γαλλικό ινστιτούτο (16.12.2011) να μιλήσει για το Guy Debord, κατακεραυνώνει τον ιμπεριαλισμό και το Γαλλικό κράτος μέσα στο στόμα του Λύκου* και τελειώνει την τοποθέτηση με μερικά “Γαλλικά” για τον Σαρκοζί. 
Διαβάστε το κείμενο της ομιλίας του, όπως δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο «Η λέσχη» 

 (*)Το Γενικό Προξενείο της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη εγκαταστάθηκε από τις 11 Ιουλίου στους χώρους του Γαλλικού Ινστιτούτου.

(Μετά από ενδελεχή έρευνα και ακούγοντας παράλληλα «Ενδελέχεια», διαπίστωσα ότι για το εν λόγω βιβλίο δεν έχουν γραφτεί στίχοι από την Άννα Αχμάτοβα, καθώς και ότι ο Άρης Αλεξάνδρου δεν συμμετείχε στη μετάφραση του βιβλίου από τα Γαλλικά.)

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

Ερώτηση κρίσεως





Ρώτησα τον σκύλο μου τον Ρίβα άμα νοιώθει
Έλληνας, αυτόχθονας ή κάτι σχετικό
Εκείνος χασμουρήθηκε, επέστρεψε στον ύπνο
κι η ανάσα του ήταν όμορφη σαν κύμα στον γιαλό
Εεεο! Γαμώ το φασισμό

Γυρνώ στην άγρια ροδιά και τη ρωτώ τα ίδια
αν Ελληνίς αισθάνεται λουσμένη από το φως
"Πήρα σκυτάλη για ζωή, για θάνατο σκυτάλη"
μου απαντάει ο κόκκινος, στα κλώνια της, ανθός
Έεεο! Σαπίλα ο φασισμός

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

Σε 38 χρόνια...


«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Αδέλφια μας στρατιώτες! Αδέλφια μας στρατιώτες!
Πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ’ αδέλφια σας;
Μην κάνετε καμιά μαλακία και πυροβολήσετε γιατί, ούτως ή άλλως,
κάποιοι από εμάς θα γίνουν τόσο κρυφοφασισταριά
που -προκειμένου να σώσουν την κωλάρα τους-
σε 38 χρόνια θα κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας με τους φασίστες.» 

(από το μπλογκ «Πιτσιρίκος»)













Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

11/11/11, 11:11':11"


Πολύ σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι σε σύγκριση με τον ζοφερό θεριστή (grim reaper) Παπαδήμιο,
ο Μπενίτο θα μας φαίνεται απλός τραγουδιστής...




Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011

MHNYMA TOY EΔOYAΡΔO ΓΚAΛEANO


 Aυτός ο κόσμος έχει την αλητεία μέσα του…
δεν είναι αυτός ο κόσμος που γεννηθήκαμε αντάξιος των ονείρων μας …
αλλά υπάρχει ένας άλλος κόσμος στην κοιλιά αυτού του κόσμου…
που περιμένει.
Θα είναι ένας κόσμος πολύ διαφορετικός και με μια επώδυνη γέννα.
Αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά αυτού του καινούργιου κόσμου
από τις αυθόρμητες διαδηλώσεις που σαρώνουν τον πλανήτη
και από την δικιά σας γωνιά,
την Ελλάδα μας.
Πολλοί με ρωτούν τι θα συμβεί μετά.
Δεν γνωρίζω, απαντώ και δεν με νοιάζει ιδιαίτερα.
Η αλήθεια είναι, ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ
αυτό που συμβαίνει τώρα.
Πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία;
Είναι σαν να αναρωτιέμαι πότε θα ερωτευτώ.
Δεν με νοιάζει ο θάνατος όταν ζω την μαγική στιγμή του έρωτα…
και εγώ λέω, αυτή η στιγμή έχει το άπειρο μέσα της,
όσο διαρκεί…
Είμαι Έλληνας, όσο ποτέ, τούτες τις ώρες…

*Διαβάστηκε στην επετειακή εκδήλωση που έγινε στις 27 Οκτωβρίου 2011 στον Δήμο Ελληνικού- Αργυρούπολης, στην μνήμη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, 44 χρόνια από την δολοφονία του.

(αναδημοσίευση από η Λέσχη)

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

Το κανόνι της Νίνας ξαναβροντά στην Κάλυμνο




Απατεώνες του Κοινού Ποινικού Δικαίου, υπάλληλοι των τοκογλύφων, ξεπουλητάδες,
αγοραίοι πολιτικάντηδες, μεταποιητές ιδεών, ελπίδων και αγώνων,
κηφήνες, πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας,
κουτοπόνηροι, ψευδομεγαλοσυνδικαλισταράδες, καλοταϊσμένοι μεσάζοντες, μπουκωμένοι διανοητές,
μισθωμένοι δημοσιογραφούντες, ντοπαρισμένοι μισθοφόροι, παλαμακιστές οπαδοί με το αζημίωτο,
θρασίμια κουκουλοφόροι, κρανοφόροι σαδομαζοχιστές.
Μια μπάσταρδη γενιά φιδιού, εθνικοί σκουπιδιαραίοι, όπως τους ονόμαζε ο Ντίκενς.
Αυτοί μας κυβερνούν, αυτοί ξεπουλάνε τον τόπο, αυτοί ορίζουν σήμερα την εξαθλίωση
των ανθρώπων του μόχθου, αυτοί τσακίζουν τα φτερά και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων,
αυτοί επιβάλλουν τη βαθιά θλίψη των απόμαχων της δουλειάς.
Δική τους πατρίδα τα φουαγιέ της Ντόϊτσε Μπανκ, τα πεζοδρόμια της Wall Street,
ο προθάλαμος της Λέσχης Bilderberg, η αίθουσα αναμονής της Goldman Sachs,
οι διάδρομοι του Οίκου Moodys, τα στούντιο των καναλιών, τ’ ακριβά φαγάδικα,
οι εξώστες του Μεγάρου Μουσικής και παρεμπιπτόντως ο καφενές του παλατιού του Όθωνα,
που, στην κάλπικη δημοκρατία τους το βάφτισαν Κοινοβούλιο.
Ακόμα κι αυτά υποθήκευσαν στο όνομα ενός χρέους, που από το 1990 έχει αποπληρωθεί μιάμιση φορά.
Η χώρα μας ξεπουλήθηκε. Το μνημόνιο ήταν η αρχική σύμβαση, το μεσοπρόθεσμο και
η συμφωνία της 21ης Ιουλίου αποτελούν ντροπιαστικά σύμφωνα παράδοσης της χώρας.
Οι εργαζόμενοι γίναμε πειραματόζωα εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων ισοπέδωσης του κόστους
της δουλειάς μας, θύματα μιας φορομπηχτικής υστερίας και σάκοι του μποξ για τον κατασταλτικό μηχανισμό.
Με απλά λόγια, φτώχεια, ξύλο και απόγνωση…
Απ’ όλα αυτά, κρατήστε την καταγγελία των δασκάλων στο 7ο Διαμέρισμα Αττικής:
«Οι μικροί μαθητές λιποθυμούν στο σχολείο απ’ την πείνα, γιατί ο πατέρας απολύθηκε, η μάνα είναι άνεργη
και το ψυγείο άδειο. Ένα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ο γιατρός διέγνωσε
-με όση ντροπή μπορεί να διαθέτει σήμερα ένας άνθρωπος- Υ-Π-Ο-Σ-Ι-Τ-Ι-Σ-Μ-Ο»
Την ίδια στιγμή που το λίπος γουργουρίζει ακόμα στη φωνή του αντιπροέδρου
και του ειδικού επί των Οικονομικών.
Όμως εμείς, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των παιδιών, των απόμαχων της δουλειάς,
δεν είμαστε υπήκοοι της τρόικας, ούτε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σε ανδρείκελα και δοσίλογους.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σ’ αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου και αφήνουν το φοροφυγά να πλουτίζει.
Πατρίδα μας δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων.
Πατρίδα μας είναι ο τόπος μας και τα παιδιά μας, το ψωμί τους, η ελπίδα τους και το δικαίωμά τους να ονειρεύονται.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ
ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Νίνα Γεωργιάδου


Thx theo που μας το γνωστοποίησες στο διαδίκτυο με το δυνατό σχόλιο: «Ούτε πέντε λεπτά δεν χρειάστηκαν για έναν υποδειγματικό πολιτικό λόγο που ξετινάζει κάθε συνείδηση, ακόμα και τις θεωρούμενες (ή και επιλεγόμενες) "επαναστατικές".»

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011

Μικρέ μου επίγονε



Μέρα λιόχαρη, σκιά μου απόμερη σημασία δε σου δίνουνε οι πρόσκαιροι,
οι ωραιόπαθοι αρχίσαν τα τρεχάματα κομπογιαννίτες για γέλια και για κλάματα·
Σκουλικαντέρες κρυμμένες πίσω από τα χάχανα παραβγαίνουν προς το φως σιγά τα λάχανα,
στήνονται κάλπες δίπλα στου λαού το νύσταγμα, δημοκρατία το ανήθικον μας δίδαγμα.
Σειρά του νέου επιγόνου, του παραχαϊδεμένου, του πολυαφηρημένου και του απαλλαγμένου,
των γονικών αμαρτιών κι ευθυνών του όχλου η λησμονιά ατραπός των πληρωτών·
στέκουν οι ψοφιμοφάγοι ξανά στις πολεμίστρες κι ο φόβος κρύβει τα βελόνια πάνω στις κουβαρίστρες.
Μα στην αρματοθήκη μου πίσω απ' το ρεζιλίκι μου έχω ένα όχι να το ζώσω φυσεκλίκι μου·
ίσως η μόνη πολιτική μου πράξη γιατί ίδια γεύση έχει η μπουκιά στόμα αν αλλάξει.
Τους φτύνει ο τρελός που χρόνια τους καλάρεσε, τώρα απέχει γιατί έτσι του την βάρεσε.

Μικρέ μου επίγονε σε καλώ να κυβερνήσεις, έχεις εικόνες και χιλιάδες αφηγήσεις,
κρατάει η σκούφια σου από μεγάλο τζάκι, στην χώρα αυτή η εξουσία πάει τρενάκι.
Μικρέ μου επίγονε να ξέρεις ο προκάτοχός σου ήταν επίσης εκλεκτός κι όχι εχθρός σου
κι εκείνον για έξι χρόνια στο δεξί μου είχα στολίδι, για 'σένα έφτιαξα χώρο στο αντικρινό μου αρχίδι.

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011

Ριπές και κυνηγώ ως κυλά...


*** "Δε μ' ενδιαφέρει η επανεκλογή μου, αλλά η σωτηρία της χώρας" έλεγε ο Γιωργάκης ενώπιον των γερμανών βιομηχάνων *** Ήταν σαν να τους παρακαλούσε να τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί *** Διότι είναι πιο πειθήνιος από οποιονδήποτε άλλον αστό πολιτικό *** Εντάξει, "έγραψε" η Παπαρήγα με τη φράση "θα δουν οι Μέρκελ με τον Σαρκοζί τον Τσίπρα και θα πέσουν ξεροί" *** Ο Τσίπρας, όμως, σκούπισε τη χλαπάτσα και συνέχισε τις ίδιες παπαριές *** Είναι τέτοια η παράκρουση του Αλέξη που ανακάτεψε ακόμα και τη Βάρκιζα *** Να μην κάνουμε το ίδιο λάθος, όπως τότε που "παραδώσαμε τα όπλα και χάσαμε την ευκαιρία να δοθεί μια άλλη προοπτική στη χώρα μας" *** Μήπως να του θυμίσει κάποιος το "άλλο Τουπαμάρος κι άλλο το πιπί της Μάρως"; *** "Μάλιστα κάλεσα τον Πρόεδρο Σαρκοζί να στείλει εμπειρογνώμονες για να δουν τι κάνει η Ελλάδα", δήλωσε ο Γιωργάκης *** "Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας" ***
...............
(εύστοχες «Ριπές» από τη σημερινή "ΚΟΝΤΡΑ")



Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Βουρικό οξύ


































Waiting for the bus


Μπερδέματα στην αναμονή τού λεωφορείου από τον Άρδα:

Μήπως θυμάσαι, κυρ Βασίλη τη μέρα που  περίμενες
τα λεωφορεία από τον Άρδα, για να πας να ψηφίσεις;
Ε, άλλο τα «bus» από τον Άρδα
κι άλλο τα Bus τ' Αρδα της «τέχνης» και της «πολιτικής».
Εσύ δεν ήσουν, κυρα Σούλα, που προβληματιζόσουν ανάμεσα
στη Ζούνη, στο Βούρο και στη Γκερέκου;;;
Ηθοποιοί είναι, σκέφτηκες, κάτι διαφορετικό θα 'χουν να πούνε...
Αμ δε!... Άλλο η υποκριτική στην Τέχνη
κι άλλο ο υποκριτής που ζέχνει!
Άλλο το Όσκαρ κι άλλο το μοσκαρ'
Εσύ Κρητικό κοθώνι, θυμάσαι που ψήφιζες τον Κρητικό Όθωνα;
Κρητικός είναι, σκέφτηκες, κάποια κριτική σκέψη θα έχει...
Αμ δε!... Άλλο τα παλικάρια από την Κρήτη
κι άλλο πάλι η κάργια από την «κρύπτη».
Κι εσύ, ορνιθοτρόφε, θυμάσαι που επειδή είδες τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη,
νόμισες πως όλες οι κότες έχουν φωνή;;;
Αμ δε!...Άλλο η κότα η αλανιάρα και άλλο η κότα η κλανιάρα.
Κι όσο για τον κόκκορα, άλλο «ντούρος» κι άλλο Βούρος.


Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτή είναι η πολύτιμη αλήθεια!




Στο Σαντιάγκο, στης σφαγής τα χρόνια
πέσαν πολλοί και πού να βρεις ονόματα
και με μια λέξη να ποια είναι η Χιλή
κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του.
Αχ ! Η δύναμη βγαίνει απ` τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα.

Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι και μένει αληθινό
κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.

Αυτό το φιλμ μάθημα ας μας γίνει
είδα τη δουλειά των στρατιωτών, το μακέλεμα
είδα σκηνές που όλοι γνωρίζουν
το λαό να τρέχει στο λιθόστρωτο για να σωθεί
και τα ντουφέκια να σαρώνουνε τους δρόμους
και προλετάριους να ξαπλώνονται νεκροί
είδα τις σφαίρες να ξεσκίζουνε τα παιδιά
και τις γυναίκες να ρίχνονται πάνω στους νεκρούς.

Αχ ! Η δύναμη βγαίνει απ` τις γροθιές
κι όχι από πρόσωπα καλοσυνάτα
από στόμια βγαίνει η δύναμη
κι όχι από τα στόματα.
Σύντροφοι, γνωστό αυτό
ήταν, είναι και μένει αληθινό
κι αυτή είναι η ΠΟΛΥΤΙΜΗ αλήθεια της Ουνιδάδ Ποπουλάρ.

Στίχοι: Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη


Δείτε στη Λέσχη (http://ilesxi.wordpress.com) το πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στην Unidad Popular.