Βία: υποκειμενική και αντικειμενική

Η καταπολέμηση κάθε μορφής βίας, από την άμεση, υλική βία (μαζικές δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες) μέχρι την ιδεολογική βία (ρατσισμός, υποκίνηση σε βίαιες ενέργειες, διακρίσεις με βάση το φύλο), φαίνεται ότι είναι το κύριο μέλημα της ανεκτικής φιλελεύθερης στάσης που επικρατεί σήμερα. Ένα σήμα SOS συντηρεί τέτοιες συζητήσεις, καταπνίγοντας κάθε άλλη προσέγγιση· όλα τα υπόλοιπα μπορούν και πρέπει να περιμένουν...
   Δεν υπάρχει κάτι ύποπτο; και μάλιστα παθολογικό,  σε αυτή την εστίαση στην υποκειμενική βία -εκείνη τη βία που διαπράττεται από σαφώς προσδιορίσιμους κοινωνικούς δρώντες, είτε αυτοί είναι κακοποιά άτομα είτε πειθαρχημένοι κατασταλτικοί μηχανισμοί είτε φανατισμένα πλήθη; Δεν προσπαθεί μετά μανίας να αποσπάσει την προσοχή μας από την αληθινή καρδιά του προβλήματος, συγκαλύπτοντας άλλες μορφές βίας και συμμετέχοντας έτσι ενεργά σε αυτές; Σύμφωνα με ένα γνωστό ανέκδοτο, κάποιος γερμανός αξιωματικός επισκέφθηκε τον Πικάσο [Pablo Picasso] στο ατελιέ του στο Παρίσι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί είδε την Γκερνίκα και, σκανδαλισμένος από το μοντερνιστικό "χάος" του πίνακα, ρώτησε τον Πικάσο: "Εσείς το κάνατε αυτό;" Ο Πικάσο ατάραχα απάντησε: "Όχι, ΕΣΕΙΣ το κάνατε αυτό!"
   Πολλοί φιλελεύθεροι σήμερα, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με βίαια ξεσπάσματα όπως οι πρόσφατες λεηλασίες στα προάστια του Παρισιού, ρωτούν τους λίγους εναπομείναντες αριστερούς που ακόμα υπολογίζουν σε έναν ριζοσπαστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας: "Εσείς δεν είστε που το κάνατε αυτό; Αυτό θέλετε;" Και εμείς θα έπρεπε να απαντήσουμε, όπως ο Πικάσο: "Όχι, εσείς το κάνατε αυτό! Αυτό είναι το αληθινό αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής!"

Slavoj Žižek (Βία, έξι λοξοί στοχασμοί)