Συν ένεση για περιορισμό κατοίκων κατ' οίκον

-Στο σπίτι θα είναι κι η γυναίκα μου;;; ρώτησε ο Do-mounique
-Σαφώς!
-Τότε θέλω να γυρίσω στη φυλακή!..δείλος-ε απο φασιστικά το καθ’ οίκοι ο Dome-unique
-Και η οφειλή σας, τον έξυε κάτω μυρίων ευρώ;;;
-Βάλτε τα στο goal ως ass!, είπε με ΤΑΞΙ φίλων για την οφειλή του στο φιλί της Οφηλίας, κι απ’ τα τα φύλλα της καρδιάς έβγαλε αναστεναγμό:
“Κράτα το φιλίιιιι,
κρατάτ’ οφειλή για μένα
(mean: τη δόση σαλονιού)
κάνουν το σταυρό τους μόνα
τ’ αστεράκια ΔΝΤ” 


(η συνέχεια στη συναίνεση: Ίσην έχυα στύσιν ένεση)

το κορίτσι του my

Καληνύχτα, καρντάση μου

20.3.1948 -17.4.2011

Ο Θωμάς Κοροβίνης αποχαιρετά με λόγια αγάπης τον συνοδοιπόρο του Νίκο Παπάζογλου.

Σε είδα και σε έμαθα μικρός, ήσουνα διαλεχτός, από τα πρώιμα νιάτα σου σε φλέρταραν οι μύθοι. Ένιωθα πάντοτε μαζί σου εκλεκτική συγγένεια, ασκούσες πάνω μου ακαταμάχητη έλξη. Όταν γνωριστήκαμε πολλά χρόνια πριν, αγαπηθήκαμε. Σε πίστευα. Πολλές φορές τραβιόσουν από όλους κι από όλα, δεν ήταν από πόζα, ήταν από άμυνα κι από ανάγκη για περισυλλογή. Πώς θα 'βγαιναν χωρίς σοβαρή δουλειά αυτά τα λυρικά διαμάντια; Πώς θα τσαλαπατούσες την προπέτεια των μεταλλαγμένων «καλλιτεχνών»; Με τα πρωτόπλαστα μονάκριβα τραγούδια σου που γεννούσε μια ατόφια νταλγκαδιάρα ψυχή. Δεν κλονίστηκε η πίστη μου. Κρατούσες μέσα στα χρόνια. Πέρα και συχνά κόντρα στους συρμούς, τα δίχτυα των ευκαιριακών σειρήνων, τις πλεκτάνες. «Είναι μάγκας και θα μας ξελασπώσει ο χαριτόβρυτος», έλεγα στους άλλους. «Θα βάλουμε ένα χέρι κι εμείς. Θα τα καταφέρουμε». Μεγάλη η συμβολή σου στην τέχνη. Ξεχωριστό παλικάρι. Ένας καρντάσης μου, ένα καρντάσι. Άξιος καπετάνιος και άξιος ψαράς. Παιδί της αλάνας, του μεροκάματου, της χειρωνακτικής αγωγής, του Κουλέ καφέ, της λαχαναγοράς και της

Ντανιέλ Μπενσαΐντ για τον κομμουνισμό

Αποστολή «Α»

Η κυρά Αποστολία (1928-2011) γεννήθηκε στην Ιωνία του Βόλου από πρόσφυγες (Μικρασιάτες) γονείς και πέθανε στο Θριάσιο Νοσοκομείο.

Εγώ στο Ίντερνετ χαμένος και λυτρωμένη εσύ χορεύεις
η μόνη εσύ που με πιστεύεις σαν σου μιλώ μεσ΄στα τραγούδια
τώρα γνωρίζω και με ορίζω και τώρα ψάχνω να΄βρω δίκια
ξέρεις, το δρόμο μου τον βρήκα σαν πέσανε τ΄ αρχηγιλίκια.

Η κυρά Αποστολία έζησε ολόκληρη τη ζωή της ανταποκρινόμενη με πίστη και αφοσίωση στον πολλαπλό ρόλο για τον οποίο (νόμιζε πως) την προόριζε το πεπρωμένο της: Μια εργαζόμενη (καπνεργάτρια) μητέρα, μια καλή νοικοκυρά και μια υποδειγματική σύζυγος (με τα άχαρα παρελκόμενα: υπηρέτρια - καθαρίστρια - μαγείρισσα - νοσηλεύτρια ενός συζύγου-αφέντη, εξ αιτίας του οποίου δεν χάρηκε τη ζωή της).
Η κυρά Αποστολία στην άχαρη ζωή της είχε αντίβαρο τη χαρά που έπαιρνε όταν πρόσφερε χαρά στους άλλους, υπηρετώντας τους, φιλοξενώντας τους, μαγειρεύοντας γι αυτούς.
Πιστεύω πως η ίδια θα ήθελε στη μαρμάρινη πλάκα του τάφου της να γράφει:
«Μια ζωή στην υπηρεσία των άλλων».

ΥΓ.
Πάνο, χίλια ευχαριστώ για το post "ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ..."
Κάλυψες λιτά και ευαίσθητα (έτσι όπως το ήθελα) το γεγονός που λόγω φόρτισης δεν μπόρεσα  να ποστάρω εγώ.
Ακόμα θυμάμαι τη χαρά που έκανε σαν της είπες πόσο πολύ σου άρεσε ο καφές που έφτιαχνε.

Μπούλα, theo και Γιαννάκο, ευχαριστώ και σας για τα ζεστά σας λόγια.
Η κυρά Αποστολία θα χαιρόταν πολύ να σας είχε γνωρίσει, και θα μ' έπρηζε να προσπαθώ να σας καλώ συχνά στο σπίτι της για φαγητό.

ΥΕΝΕΡΤ

Το σχολείο στον καιρό του ΔΝΤ

δείτε εδώ τα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ βίντεο-ντοκουμέντα της Νίνας Γεωργιάδου* στην ενότητα: "Τα πέτρινα χρόνια της Εκπαίδευσης"

(*)Η Νίνα Γεωργιάδου είναι εκπαιδευτικός στην Κάλυμνο.

Περί νίκης και ήττας

Σήμερα, Παρασκευή 18 Μάρτη, έχοντας επιβεβαιώσει ότι οι 50 αγωνιστές έφτασαν με ασφάλεια και με δικά μας μέσα στην Αθήνα, μπορούμε να πούμε ότι κλείνει ο κύκλος που άνοιξε στις 23 Γενάρη, όταν ένα λεωφορείο με αλληλέγγυους κατέβηκε στην Αθήνα για να συνοδεύσει το λεωφορείο των αγωνιστών στο Εργατικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Το κείμενο που ακολουθεί ολοκληρώνει για εμάς αυτόν τον κύκλο.
Τις τελευταίες ημέρες έγινε πολύς λόγος για νίκες και ήττες, ενώ την κρατική προπαγάνδα περί υποκινητών διαδέχτηκε μια παραφιλολογία περί υπονομευτών.
Ως προς το τελευταίο, αρκούμαστε να πούμε ότι αναπαράγει το κλασικό στερεότυπο του μετανάστη ως ανήμπορου και παραπλανημένου.

Ως προς την ήττα, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
Ήττα για εμάς θα ήταν το να μην είχαμε συμμετάσχει στον αγώνα.
Ήττα για εμάς θα ήταν αν έστω και ένας απεργός πάθαινε μη αναστρέψιμη βλάβη, ακόμα και αν αυτό οδηγούσε σε κάποιο νoμοσχέδιο νομιμοποίησης.
Για εμάς οι αγωνιστές απεργοί πείνας δεν έβαλαν τη ζωή τους στα χέρια της κυβέρνησης, αλλά στα χέρια του κινήματος. Ήταν λοιπόν ευθύνη του κινήματος με δράση και αποφασιστικότητα να προστατεύσει στο ακέραιο την υγεία των αγωνιστών.

Ως προς την νίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Για το διεκδικητικό κομμάτι του αγώνα, περιοριζόμαστε να αναφέρουμε ότι οι έλληνες εργαζόμενοι που συνεχίζουν τα ρατσιστικά τροπάρια επωφελήθηκαν από τον αγώνα των μεταναστών χωρίς να τους αξίζει και ελπίζουμε να αποποιηθούν της μείωσης των ενσήμων για περίθαλψη. Για τα υπόλοιπα σημεία της διεκδίκησης έχουμε τις απόψεις μας (ίσως και διαφορετικές), αλλά για την ώρα προηγείται η γνώμη αυτού που συνηθίζεται να αποκαλείται το υποκείμενο του αγώνα.
Εάν για κάποιους οι ζητωκραυγές της Τετάρτης 9 Μάρτη ήταν πρόωρες για να αποτυπωθεί αυτή η γνώμη, για εμάς θα είναι πάντα αλησμόνητες οι στιγμές της γιορτής νίκης της Τετάρτης 16 Μάρτη, όταν οι 50 αγωνιστές της Θεσσαλονίκης έγιναν μια αδιαχώριστη αγκαλιά με εκατοντάδες αλληλέγγυους. Προς το παρόν αυτή είναι η γνώμη που κρατάμε. Και επειδή εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στις συλλογικές διαδικασίες των αγωνιστών πρώην απεργών πείνας, ξέρουμε ότι μπορούν να επανεξετάσουν τη σημερινή τους γνώμη. Όμως ο δικός τους λόγος προηγείται. Εάν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

Για τον αγώνα όπως τον ζήσαμε στη Θεσσαλονίκη, έχουμε να πούμε τα εξής:

Η οριζόντια επιδραστικότητα, το βάθος των σχέσεων και η εξάπλωση των κινητοποιήσεων απέδειξαν ότι πέρα από τα ψεύδη των ΜΜΕ και την καλλιεργούμενη κουλτούρα της ήττας και της μισαλλοδοξίας, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, πολύ ευρύτερα από ό,τι φανταζόμασταν, είναι έτοιμα να αγκαλιάσουν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Φυσικά για μια ακόμα φορά πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους 300 αγωνιστές που μας υποκίνησαν σε αυτό τον αγώνα, αλλά πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός και δεν οφείλεται μόνο στην αποφασιστικότητα των απεργών πείνας και στο δίκαιο των αιτημάτων τους.

Η ποιότητα του αγώνα στη Θεσσαλονίκη σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε από τα χαρακτηριστικά του: αγώνας συλλογικός, οριζόντιος, αποφασιστικός, συμμετοχικός, με συντροφικότητα και σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με μαχητικότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτό τον αγώνα το κίνημα βρέθηκε δύο φορές αντιμέτωπο με δακρυγόνα και τις δυνάμεις καταστολής αλλά επιπλέον βρέθηκε δεκάδες κι εκατοντάδες φορές αντιμέτωπο με καθημερινά μεγαλύτερα και μικρότερα προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να επιλύσει με επιτυχία χωρίς τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Μέσα από αυτόν τον αγώνα επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη μιας κοινωνικής δυναμικής. Μιας κοινωνικής δυναμικής που βρισκόταν στο δρόμο το Δεκέμβρη του 2008, που συναντήθηκε στην κατάληψη του Εργατικού Κέντρου για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και στην κατάληψη της πρυτανείας του ΑΠΘ ενάντια στις εργολαβίες και το δουλεμπόριο εργαζομένων, που ξανασυναντήθηκε στην αλληλεγγύη στους αιγύπτιους αλιεργάτες στη Μηχανιώνα και στον αγώνα στο ρεστοράν Μπανκέτ.

Σε αυτόν τον αγώνα αυτή η κοινωνική δυναμική συναντήθηκε κάτω από το όνομα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης. Αυτή η κοινωνική δυναμική μέσα από την εμπειρία του κάθε αγώνα μεγαλώνει. Και θα ξανασυναντηθεί. Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης δεν υπάρχει πλέον. Οι πολύτιμοι δεσμοί αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης που φτιάχτηκαν με τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου θα υπάρχουν για πάντα. Στη προχθεσινή γιορτή μάς υποσχέθηκαν ότι θα είναι πάντα μαζί μας στους αγώνες του μέλλοντος. Τους εμπιστευόμαστε γιατί τους γνωρίσαμε και ξέρουμε ότι και αυτοί έχουν εμπιστοσύνη πως όποτε χρειαστεί θα πράξουμε ό,τι μας αναλογεί.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών!
Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις!

Θεσσαλονίκη, 18 Μάρτη 2011
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

Όμορφα ήταν...

Ένας αγώνας δικαιώθηκε τις 9 του μήνα Μάρτη. Όμορφα ήταν. Αυτό που ονομάζουμε ομορφιά, ήταν αυτό που ζήσαμε εκεί μέσα. Η αγωνία, η ανησυχία, η έννοια για τον άλλο, ο καφές, το τσάι μέλι, το ξενύχτι, το τρέξιμο, η απλυσιά, τα μπερδεμένα μαλλιά, το τρυφερό βλέμμα των παιδιών, αλλά και των μεγαλύτερων, η διάρκεια των συνελεύσεων που δεν άντεχα πάντα, η ξεκούραση που ήταν μέσα στο στο χώρο που αφήνουν τρεις καρέκλες, ο Αμπτού(ε)λ......, η αθωότητα των κοριτσιών, η φωτιά στα μάτια των αγοριών, ο σχεδιασμός και πάλι η αγωνία, τα τσιγάρα που όλο τελείωναν, τα σκουπίδια που έπρεπε να απομακρυνθούν(υποκειμεν-ισμός), η απουσία τροφής ως ανταγωνιστικό στοιχείο στις σχέσεις που καθημερινά διαμορφώνονταν, η πραγμάτωση της ισότιμης πρόσβασης, δεν ξέρω πως ακριβώς να εκφράσω την κατάσταση παντελούς απουσίας διάθεσης επικυριαρχίας στην θέση του άλλου, επαναλαμβάνω, η απόλυτη ομορφιά ήταν, για μένα βέβαια, πιστεύω όμως και για πολλά σκληρά αντράκια, που είμαι σίγουρη ότι έκλαψαν από χαρά, από μέσα τους φυσικά. Δεν ήθελα να φανώ ασυνάρτητη, χρησιμοποιώ τρέχοντα λόγο με φίλο. Μου βγαίνει πιό φυσικό. Ασανσέρ και στον έβδομο. Άλλοτε στον έκτο για συνέλευση (υγείας). Οι αλληλέγγυοι, σύντροφοι με βάση τον ορισμό του όρου, έχασαν πολλά όσοι δεν ήταν μέσα παρεμπιπτόντως, έδωσαν διατριβή συντροφικότητας, τα παιδιά δεν άντεχαν τόση αγάπη και έσκυβαν τα μάτια κάποιες φορές από σεμνότητα. Η δύναμη της ομαδικότητας δεν φάνηκε μόνο στην κοινή τους απόφαση, αλλά και στην πειθαρχία που επιδεικνύουν κατά την επανασίτιση για την ασφάλεια τους. Είναι παιδιά με αρχές, όπως και οι αλληλέγγυοι. Κάποιοι τώρα τους καμαρώνουν. Όλους τους. Σε τέτοιες ομορφιές ελπίζαμε και τις ζήσαμε. Ζωή στο δρόμο κι όχι στο καναπέ, ζωή μοιρασμένη. Ζωή που μετουσιώνεται σε δημιουργία. Η νίκη σήμερα δεν είναι νομικής φύσης, είναι νίκη της συλλογικότητας ως τρόπος ζωής. Μένει ακόμη να το γιορτάσουμε και να του επιτρέψουμε μια ευκαιρία. Ας κρατήσουνε οι δρόμοι.

Ειρήνη Νταουντάκη, γιατρός, μέλος της ομάδας υγείας της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Θεσ/νίκης.

Ο αγώνας δικαιώθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται

Σήμερα το βράδυ φεύγουν οι μετανάστες απεργοί πείνας για την Κρήτη και αδειάζει το Μέγαρο Υπατία. Μετά από 44 ημέρες απεργίας πείνας, οι 300 φεύγουν δικαιωμένοι, αφού ικανοποιήθηκε μεγάλο μέρος των αιτημάτων τους. Η θετική έκβαση της απεργίας πείνας απέδειξε ότι:
1. Οι κοινωνικοί αγώνες μπορούν να φέρνουν αποτελέσματα και να μην δίνονται μόνο για την τιμή των όπλων.
2. Οι νίκες δεν κερδίζονται ούτε με παρακάλια ούτε με "πνεύμα συναίνεσης". Χρειάζονται σθεναρή πάλη, άκαμπτο φρόνημα, καθώς και θυσίες για να επιτευχθεί έστω και η πιο μικρή κατάκτηση.
3. Κανένας αγώνας δεν πρόκειται ποτέ να τα καταφέρει χωρίς κοινωνική στήριξη και οργανωμένη αλληλεγγύη.
4. Οι μετανάστες δεν είναι αντικείμενα φιλανθρωπίας αλλά υποκείμενα αγώνα. Αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού κινήματος κι έτσι πρέπει να λογίζονται.
Η δικαίωση των 300 δεν πρέπει όμως να οδηγήσει σε εφησυχασμό. Έχουμε μπροστά μας αγώνες όχι μόνο για να υλοποιηθούν οι κυβερνητικές εξαγγελίες για μείωση των ενσήμων και του απαιτούμενου χρόνου παραμονής για τη νομιμοποίηση, αλλά και για να δοθεί οριστικό τέλος στο απαρτχάιντ που υφίστανται οι ξένοι εργάτες. Ξεκινώντας από την αντιφασιστική-αντιρατσιστική διαδήλωση του Σαββάτου 19/3 (πλ. Κοτζιά 2:30), θα πρέπει να οπλιστούμε με αποφασιστικότητα για να δώσουμε τις επερχόμενες μάχες ενάντια στα τείχη και τις διαιρέσεις που κατακερματίζουν τους εκμεταλλευόμενους.
Η αρχή όμως έγινε, ένας καινούργιος δρόμος άνοιξε.

Αθήνα, 14/3/11

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

(αναδημοσίευση από το μπλογκ ΒΑΘΥΚΟΚΚΙΝΟ)