Πού θα κάνετε ρεβεγιόν; Γουάου!...

Book Now! (tel.694812...)

«Είμαι στο super market, ψωνιζω για το μεγάλο τραπέζι. Χτυπάει το κινητό, είναι η κοπέλα που καθαρίζει το ιατρείο και πρόσφατα το σπίτι. Με ρωτά αν την χρειάζομαι, της λέω όλα είναι εντάξει, πόσες φορές θα καθαρίσουμε; Αλλωστε λιγοστεψαν και οι ασθενεις, δεν λερωνεται τοσο γρηγορα το ιατρειο. Κλεινω το τηλέφωνο· σκέφτομαι ότι της έχουν κόψει το ρεύμα και ο άντρας της, οικοδόμος, μάταια ψάχνει για δουλεια· σκέφτομαι τα μωρά ότι πεινάνε πάλι. Ψωνιζω ακατάπαυστα και γεμίζω σακούλες. Ησυχάζω μέσα μου, θα τρώνε για μέρες. Κορνάρω. Κατεβαίνει με το μωρό στην αγκαλιά, βλέπει τα πράγματα και χαμόγελο εκπληξης γλυκαινει το πρόσωπό της. Ευχαριστεί. Φιλιόμαστε. Θεέ μου είναι παγωμένη και το μωρό το ίδιο. Με χείλη παγωμένα και σφιγμενα βάζω μπρος, μόλις στρίβω με πιάνει ένα ακατασχετο κλάμα με λυγμους. Είμαι σε απόγνωση. Φτάνω τυφλή στο σπίτι όπου συνεχίζω να κλαίω, είναι ασήκωτο αυτο. Ήταν παγωμένες. Χτυπά η πόρτα, είναι μια συγκατοικος, με βλέπει και τρομάζει, " τι έγινε πες μου" " τίποτα" " πες μου σε παρακαλώ", της λέω αναγκαστικά. Βάζει τα κλάματα και αυτη, λέει και αυτη δική της πρόσφατη εμπειρία. Κλαίμε πολυ ώρα μαζί.
Παλιότερα ξενυχτουσα κλαιγοντας και σαν αγρίμι γυρνούσα μέσα στο σπίτι σχεδιάζοντας τους τρόπους με τους οποίους θα συμπαραστεκομουν στους απομακρυσμενους δυστυχεις του κόσμου που τύχαινε να βλέπω σε κάποιο ντοκυμαντέρ. Παλαιότερα μπορούσα να προσδιορισω στον τόπο μου πού και πώς θα συμμετέχω εθελοντικά πχ γηροκομειο, δημοτικό ιατρείο. Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο. Τώρα πια η μακρινή δυστυχία που δεν μαφηνε να κοιμηθώ πολλα βραδιά έγινε κοντινή, δίπλα, πάνω, κάτω. Τώρα πια δεν κοιμάμαι καθόλου, και ας λεω οτι κοιμάμαι. Τίποτα δεν μανακουφιζει ακόμα και αν τα έχω δώσει όλα. Εκπαιδευομαστε για να αντέχουμε τον πόνο της ασθένειας και των θάνατο ως γιατροί, εκπαιδευομαστε για να τα τιθασεύουμε. Όμως άλλο ασθένεια και άλλο το κοινωνικο φαινόμενο της μαζικής φτώχιας. Δεν υπάρχει πιο αφόρητο πράγμα απο ένα παιδι που είναι άρρωστο, πεινάει ή παγώνει. Αυτο ή το βλέπεις και το αντιμετωπίζεις ή κλεινεις τα ματιά και κάθεσαι στην γυαλα σου.
Τιποτα πια δεν θα αφήσω να με εφησυχασει μέχρι να ανατραπεί αυτη η δυστυχία.
 Καλα Χριστούγεννα σε όλους.»

Σχόλιο της Evi στο διαδίκτυο.

Εκδοχές...

Αγαπημένος φίλος, εργαζόμενος στην Υπηρεσία Καθαριότητας του Δήμου,
κλείνει το μέιλ του ως εξής:


Υ.Γ. Οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων
δίνουν άλλη διάσταση στις τιμές και τους αριθμούς, της εποχής μας.
Ο όγκος των σκουπιδιών στους κάδους έχει μειωθεί δραστικά.
Ίσως κάποιοι δεν αγοράζουν αρκετά, γι' αυτό δεν πετάνε...
Ίσως κάποιοι κρατάνε το φαγητό που περίσσεψε, γι' αύριο...
Είναι κι η ανακύκλωση με την κομποστοποίηση...
Ίσως να 'ναι και κάποιοι που ξαλαφρώνουν τους κάδους
από το περιεχόμενο που θα τους δώσει ζωή και σήμερα...
για να ζήσουν και να πάρουν εκδίκηση...!!!

www.Έκτακτη συμφορά.gr

Γκυ Ντεμπόρ, τελευταίος στρατηλάτης της επανάστασης;

Ο Γκί Ντεμπόρ επηρέασε όσο ελάχιστοι το κίνημα του Μάη του '68 και πολλά συνθήματα στους τοίχους τoυ εξεγερμένου Παρισιού, ήταν παρμένα από την «Κοινωνία Του Θεάματος». Το βιβλίο γράφτηκε ανάμεσα στα 1963 και 1965 και εκδόθηκε το 1967.

Κεντρική του θέση είναι ότι η σημερινή κοινωνία έχει τόσο απόλυτα κυριαρχηθεί από την οικονομία, ώστε από τον "έκδηλο υποβιβασμό του είναι σε έχειν", τώρα έχουμε οδηγηθεί σε μια "γενικευμένη διολίσθηση από το έχειν στο φαίνεσθαι". Ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν παράγει την πραγματικότητα που τον αφορά, αλλά ολοένα και περισσότερο την αλλοτρίωσή του, ό,τι τον ξεκόβει από την ιστορία.

Κατά τον Ντεμπόρ, στη σύγχρονη κοινωνική οργάνωση, εκείνο που συντρίβει τους ανθρώπους, είναι ο κατατεμαχισμός της ζωής σε ολοένα και περισσότερους διαχωρισμούς, σε θραύσματα, συνήθως αλληλοσυγκρουόμενα. Το θέαμα έχει πλέον αναλάβει να επανασυνθέσει τις διαχωρισμένες πλευρές, αλλά ως εικόνες, ως αναπαραστάσεις. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ρόλους, τα βιώματα ξεπέφτουν σε αναπαραστάσεις και έτσι χάνεται κάθε ενωτική πλευρά της κοινωνίας.
-----------------------
Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου:
"...Για να πούμε την αλήθεια δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανένας στον κόσμο που να μπορεί να ενδιαφερθεί για το βιβλίο μου, εκτός από κείνους που είναι εχθροί της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης πραγμάτων και που δρουν έμπρακτα με βάση αυτή την τοποθέτηση. Η βεβαιότητα μου ως προς αυτό, καλά θεμελιωμένη στη θεωρία, επικυρώθηκε από την εμπειρική παρατήρηση των σπάνιων και φτωχών κριτικών ή υπαινιγμών που προκάλεσε, ανάμεσα σ' αυτούς που κατέχουν, ή προσπαθούν ακόμα να αποκτήσουν την εξουσία, να μιλούν δημόσια μέσα στο θέαμα, ενώπιον άλλων που σιωπούν. Aυτοί οι διάφοροι ειδικοί των φαινομενικών συζητήσεων που αποκαλούμε ακόμη, καταχρηστικά πάντως, πολιτιστικές ή πολιτικές, έχουν ευθυγραμμίσει αναγκαστικά τη λογική και την κουλτούρα τους με τη λογική και την κουλτούρα του συστήματος που τους χρησιμοποιεί κι αυτό όχι μόνο γιατί έχουν επιλεγεί απ' αυτό αλλά κυρίως γιατί ποτέ δεν διαπαιδαγωγήθηκαν από κάτι άλλο."
Guy Debord
_______________________________
Ο πανεπιστημιακός Σπύρος Μαρκέτος, προσκεκλημένος στο Γαλλικό ινστιτούτο (16.12.2011) να μιλήσει για το Guy Debord, κατακεραυνώνει τον ιμπεριαλισμό και το Γαλλικό κράτος μέσα στο στόμα του Λύκου* και τελειώνει την τοποθέτηση με μερικά “Γαλλικά” για τον Σαρκοζί. 
Διαβάστε το κείμενο της ομιλίας του, όπως δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο «Η λέσχη» 

 (*)Το Γενικό Προξενείο της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη εγκαταστάθηκε από τις 11 Ιουλίου στους χώρους του Γαλλικού Ινστιτούτου.

(Μετά από ενδελεχή έρευνα και ακούγοντας παράλληλα «Ενδελέχεια», διαπίστωσα ότι για το εν λόγω βιβλίο δεν έχουν γραφτεί στίχοι από την Άννα Αχμάτοβα, καθώς και ότι ο Άρης Αλεξάνδρου δεν συμμετείχε στη μετάφραση του βιβλίου από τα Γαλλικά.)

Ερώτηση κρίσεως

Ρώτησα τον σκύλο μου τον Ρίβα άμα νοιώθει
Έλληνας, αυτόχθονας ή κάτι σχετικό
Εκείνος χασμουρήθηκε, επέστρεψε στον ύπνο
κι η ανάσα του ήταν όμορφη σαν κύμα στον γιαλό
Εεεο! Γαμώ το φασισμό

Γυρνώ στην άγρια ροδιά και τη ρωτώ τα ίδια
αν Ελληνίς αισθάνεται λουσμένη από το φως
"Πήρα σκυτάλη για ζωή, για θάνατο σκυτάλη"
μου απαντάει ο κόκκινος, στα κλώνια της, ανθός
Έεεο! Σαπίλα ο φασισμός

Σε 38 χρόνια...

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Αδέλφια μας στρατιώτες! Αδέλφια μας στρατιώτες!
Πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ’ αδέλφια σας;
Μην κάνετε καμιά μαλακία και πυροβολήσετε γιατί, ούτως ή άλλως,
κάποιοι από εμάς θα γίνουν τόσο κρυφοφασισταριά
που -προκειμένου να σώσουν την κωλάρα τους-
σε 38 χρόνια θα κάνουν κυβέρνηση συνεργασίας με τους φασίστες.» 

(από το μπλογκ «Πιτσιρίκος»)

11/11/11, 11:11':11"

Πολύ σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι σε σύγκριση με τον ζοφερό θεριστή (grim reaper) Παπαδήμιο,
ο Μπενίτο θα μας φαίνεται απλός τραγουδιστής...

MHNYMA TOY EΔOYAΡΔO ΓΚAΛEANO

 Aυτός ο κόσμος έχει την αλητεία μέσα του…
δεν είναι αυτός ο κόσμος που γεννηθήκαμε αντάξιος των ονείρων μας …
αλλά υπάρχει ένας άλλος κόσμος στην κοιλιά αυτού του κόσμου…
που περιμένει.
Θα είναι ένας κόσμος πολύ διαφορετικός και με μια επώδυνη γέννα.
Αναγνωρίζω τα χαρακτηριστικά αυτού του καινούργιου κόσμου
από τις αυθόρμητες διαδηλώσεις που σαρώνουν τον πλανήτη
και από την δικιά σας γωνιά,
την Ελλάδα μας.
Πολλοί με ρωτούν τι θα συμβεί μετά.
Δεν γνωρίζω, απαντώ και δεν με νοιάζει ιδιαίτερα.
Η αλήθεια είναι, ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ
αυτό που συμβαίνει τώρα.
Πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία;
Είναι σαν να αναρωτιέμαι πότε θα ερωτευτώ.
Δεν με νοιάζει ο θάνατος όταν ζω την μαγική στιγμή του έρωτα…
και εγώ λέω, αυτή η στιγμή έχει το άπειρο μέσα της,
όσο διαρκεί…
Είμαι Έλληνας, όσο ποτέ, τούτες τις ώρες…

*Διαβάστηκε στην επετειακή εκδήλωση που έγινε στις 27 Οκτωβρίου 2011 στον Δήμο Ελληνικού- Αργυρούπολης, στην μνήμη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, 44 χρόνια από την δολοφονία του.

(αναδημοσίευση από η Λέσχη)

Το κανόνι της Νίνας ξαναβροντά στην Κάλυμνο

Απατεώνες του Κοινού Ποινικού Δικαίου, υπάλληλοι των τοκογλύφων, ξεπουλητάδες,
αγοραίοι πολιτικάντηδες, μεταποιητές ιδεών, ελπίδων και αγώνων,
κηφήνες, πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας,
κουτοπόνηροι, ψευδομεγαλοσυνδικαλισταράδες, καλοταϊσμένοι μεσάζοντες, μπουκωμένοι διανοητές,
μισθωμένοι δημοσιογραφούντες, ντοπαρισμένοι μισθοφόροι, παλαμακιστές οπαδοί με το αζημίωτο,
θρασίμια κουκουλοφόροι, κρανοφόροι σαδομαζοχιστές.
Μια μπάσταρδη γενιά φιδιού, εθνικοί σκουπιδιαραίοι, όπως τους ονόμαζε ο Ντίκενς.
Αυτοί μας κυβερνούν, αυτοί ξεπουλάνε τον τόπο, αυτοί ορίζουν σήμερα την εξαθλίωση
των ανθρώπων του μόχθου, αυτοί τσακίζουν τα φτερά και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων,
αυτοί επιβάλλουν τη βαθιά θλίψη των απόμαχων της δουλειάς.
Δική τους πατρίδα τα φουαγιέ της Ντόϊτσε Μπανκ, τα πεζοδρόμια της Wall Street,
ο προθάλαμος της Λέσχης Bilderberg, η αίθουσα αναμονής της Goldman Sachs,
οι διάδρομοι του Οίκου Moodys, τα στούντιο των καναλιών, τ’ ακριβά φαγάδικα,
οι εξώστες του Μεγάρου Μουσικής και παρεμπιπτόντως ο καφενές του παλατιού του Όθωνα,
που, στην κάλπικη δημοκρατία τους το βάφτισαν Κοινοβούλιο.
Ακόμα κι αυτά υποθήκευσαν στο όνομα ενός χρέους, που από το 1990 έχει αποπληρωθεί μιάμιση φορά.
Η χώρα μας ξεπουλήθηκε. Το μνημόνιο ήταν η αρχική σύμβαση, το μεσοπρόθεσμο και
η συμφωνία της 21ης Ιουλίου αποτελούν ντροπιαστικά σύμφωνα παράδοσης της χώρας.
Οι εργαζόμενοι γίναμε πειραματόζωα εξαθλίωσης των εργασιακών σχέσεων ισοπέδωσης του κόστους
της δουλειάς μας, θύματα μιας φορομπηχτικής υστερίας και σάκοι του μποξ για τον κατασταλτικό μηχανισμό.
Με απλά λόγια, φτώχεια, ξύλο και απόγνωση…
Απ’ όλα αυτά, κρατήστε την καταγγελία των δασκάλων στο 7ο Διαμέρισμα Αττικής:
«Οι μικροί μαθητές λιποθυμούν στο σχολείο απ’ την πείνα, γιατί ο πατέρας απολύθηκε, η μάνα είναι άνεργη
και το ψυγείο άδειο. Ένα παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ο γιατρός διέγνωσε
-με όση ντροπή μπορεί να διαθέτει σήμερα ένας άνθρωπος- Υ-Π-Ο-Σ-Ι-Τ-Ι-Σ-Μ-Ο»
Την ίδια στιγμή που το λίπος γουργουρίζει ακόμα στη φωνή του αντιπροέδρου
και του ειδικού επί των Οικονομικών.
Όμως εμείς, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων, των άνεργων, των παιδιών, των απόμαχων της δουλειάς,
δεν είμαστε υπήκοοι της τρόικας, ούτε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σε ανδρείκελα και δοσίλογους.
Δεν οφείλουμε καμιά νομιμοφροσύνη σ’ αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου και αφήνουν το φοροφυγά να πλουτίζει.
Πατρίδα μας δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων.
Πατρίδα μας είναι ο τόπος μας και τα παιδιά μας, το ψωμί τους, η ελπίδα τους και το δικαίωμά τους να ονειρεύονται.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ
ΕΜΠΡΟΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Νίνα Γεωργιάδου


Thx theo που μας το γνωστοποίησες στο διαδίκτυο με το δυνατό σχόλιο: «Ούτε πέντε λεπτά δεν χρειάστηκαν για έναν υποδειγματικό πολιτικό λόγο που ξετινάζει κάθε συνείδηση, ακόμα και τις θεωρούμενες (ή και επιλεγόμενες) "επαναστατικές".»

Μικρέ μου επίγονε

Μέρα λιόχαρη, σκιά μου απόμερη σημασία δε σου δίνουνε οι πρόσκαιροι,
οι ωραιόπαθοι αρχίσαν τα τρεχάματα κομπογιαννίτες για γέλια και για κλάματα·
Σκουλικαντέρες κρυμμένες πίσω από τα χάχανα παραβγαίνουν προς το φως σιγά τα λάχανα,
στήνονται κάλπες δίπλα στου λαού το νύσταγμα, δημοκρατία το ανήθικον μας δίδαγμα.
Σειρά του νέου επιγόνου, του παραχαϊδεμένου, του πολυαφηρημένου και του απαλλαγμένου,
των γονικών αμαρτιών κι ευθυνών του όχλου η λησμονιά ατραπός των πληρωτών·
στέκουν οι ψοφιμοφάγοι ξανά στις πολεμίστρες κι ο φόβος κρύβει τα βελόνια πάνω στις κουβαρίστρες.
Μα στην αρματοθήκη μου πίσω απ' το ρεζιλίκι μου έχω ένα όχι να το ζώσω φυσεκλίκι μου·
ίσως η μόνη πολιτική μου πράξη γιατί ίδια γεύση έχει η μπουκιά στόμα αν αλλάξει.
Τους φτύνει ο τρελός που χρόνια τους καλάρεσε, τώρα απέχει γιατί έτσι του την βάρεσε.

Μικρέ μου επίγονε σε καλώ να κυβερνήσεις, έχεις εικόνες και χιλιάδες αφηγήσεις,
κρατάει η σκούφια σου από μεγάλο τζάκι, στην χώρα αυτή η εξουσία πάει τρενάκι.
Μικρέ μου επίγονε να ξέρεις ο προκάτοχός σου ήταν επίσης εκλεκτός κι όχι εχθρός σου
κι εκείνον για έξι χρόνια στο δεξί μου είχα στολίδι, για 'σένα έφτιαξα χώρο στο αντικρινό μου αρχίδι.

Ριπές και κυνηγώ ως κυλά...

*** "Δε μ' ενδιαφέρει η επανεκλογή μου, αλλά η σωτηρία της χώρας" έλεγε ο Γιωργάκης ενώπιον των γερμανών βιομηχάνων *** Ήταν σαν να τους παρακαλούσε να τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί *** Διότι είναι πιο πειθήνιος από οποιονδήποτε άλλον αστό πολιτικό *** Εντάξει, "έγραψε" η Παπαρήγα με τη φράση "θα δουν οι Μέρκελ με τον Σαρκοζί τον Τσίπρα και θα πέσουν ξεροί" *** Ο Τσίπρας, όμως, σκούπισε τη χλαπάτσα και συνέχισε τις ίδιες παπαριές *** Είναι τέτοια η παράκρουση του Αλέξη που ανακάτεψε ακόμα και τη Βάρκιζα *** Να μην κάνουμε το ίδιο λάθος, όπως τότε που "παραδώσαμε τα όπλα και χάσαμε την ευκαιρία να δοθεί μια άλλη προοπτική στη χώρα μας" *** Μήπως να του θυμίσει κάποιος το "άλλο Τουπαμάρος κι άλλο το πιπί της Μάρως"; *** "Μάλιστα κάλεσα τον Πρόεδρο Σαρκοζί να στείλει εμπειρογνώμονες για να δουν τι κάνει η Ελλάδα", δήλωσε ο Γιωργάκης *** "Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας" ***
...............
(εύστοχες «Ριπές» από τη σημερινή "ΚΟΝΤΡΑ")