Αμ΄ έπος αμ΄ έργον

Νίκη στην Ιντιφάντα

«Σ’ αυτή τη γη έχουμε ότι δίνει αξία στη ζωή μας:
το δισταγμό του Απρίλη,
τη μυρωδιά του ψωμιού την αυγή,
τη ματιά της γυναίκας στους άντρες,
του Αισχύλου τα έργα,
το ξεκίνημα του έρωτα,
πάνω στην πέτρα το χορταράκι,
τις μανάδες που ζουν με την ανάσα του φλάουτου
και το φόβο των εισβολέων για τη μνήμη……………
Ότι δίνει αξία στη ζωή μας, το χουμε σ΄αυτή τη γη:
Τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη
Την ομορφιά της ώριμης γυναίκας
Την ώρα που μπαίνει ο ήλιος στη φυλακή
Το σύννεφο που αλλάζει χιλιάδες μορφές
Το χειροκρότημα για εκείνους που χαμογελούν στο θάνατο
Τον τρόμο του δυνάστη για τα τραγούδια….»

(από τον Παλαιστίνιο ποιητή Μαχμούτ Ναρουίς)

Ανάμεσα στο φως και τη σκιά

[...] Σκεφτόμαστε ότι είναι απαραίτητο να πεθάνει ένας από μας για να ζήσει ο Γκαλεάνο.

Και για να ικανοποιηθεί η αυθάδεια του θανάτου, στη θέση του Γκαλεάνο θα βάλουμε ένα άλλο όνομα, έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να παραμείνει ζωντανός και ο θάνατος να φύγει όχι με μια ζωή αλλά μόνο με ένα όνομα, κάποια γράμματα χωρίς σημασία, χωρίς δική τους ιστορία, χωρίς ζωή.

Έτσι αποφασίσαμε ότι ο Μάρκος από σήμερα πρέπει να πάψει να υπάρχει.

Θα τον κρατούν από το χέρι η Σκιά ο Πολεμιστής, και το φωτάκι για μη χαθεί στο δρόμο, ο Δον Ντουρίτο θα πάει μαζί του, καθώς και ο γερο-Αντόνιο(*).

Δε πρόκειται να τον νοσταλγήσουν τα παιδιά που παλιά μαζεύονταν για να ακούσουν τις ιστορίες του, γιατί είναι ήδη μεγάλοι, έχουν κρίση και αγωνίζονται όπως αυτός και περισσότερο. Για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, που είναι το καθήκον κάθε ζαπατίστα.

Ο γατό-σκυλος, και όχι ένας κύκνος, θα τραγουδήσει το τραγούδι του αποχαιρετισμού.

Τέλος, όσοι καταλαβαίνουν θα ξέρουν ότι δε φεύγει αυτός που ποτέ δεν ήταν εδώ, δεν πεθαίνει αυτός που δεν έχει ζήσει.

Και ο θάνατος θα φύγει, εξαπατημένος από έναν ιθαγενή με το όνομα Γκαλεάνο στον αγώνα και θα περπατήσει ξανά σε αυτές τις πέτρες που έχουν τοποθετηθεί στον τάφο του και θα διδάξει, όποιον του το επιτρέψει, το βασικό του ζαπατισμού, δηλαδή, να μην ξεπουλιέται, να μην παραδίδεται, να μην υποχωρεί.[...]

[...]Λέγοντας όλα τα παραπάνω, στις 2:08 της 25ης Μαΐου 2014, στο νοτιοανατολικό μέτωπο της μάχης του EZLN, δηλώνω ότι παύει να υπάρχει ο γνωστός ως Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος, ο αυτοαποκαλούμενος «υποδιοικητής από ανοξείδωτο ατσάλι».

Αυτό.

Με τη φωνή μου δε θα μιλά πλέον η φωνή του Ζαπατιστικού Στρατού για την Εθνική Απελευθέρωση.

Αυτά. Υγεία και ποτέ ξανά… ή για πάντα, όποιος κατάλαβε θα ξέρει ότι δεν έχει πλέον ούτε είχε ποτέ σημασία.

Από τη ζαπατιστική πραγματικότητα.

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος.

Μεξικό, 24 Μαΐου 2014.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΙΑ


(*) Σε μια από τις ιστορίες του γέρο-Αντόνιο εμφανίζεται η μορφή του Μποτάν-Ζαπάτα (Votán-Zapata). Πρόκειται για το συγκερασμό δύο κορυφαίων προσώπων της ιστορίας του Μεξικού, του Μποτάν (ιθαγενής μυθική μορφή) και του Ζαπάτα, που ξαναγεννιούνται για να γίνουν «ο φύλακας και η καρδιά του λαού». «Είναι η τρυφερή λύσσα που οπλίζεται. Η άδικη ειρήνη που γίνεται πόλεμος. Ο θάνατος που γεννά. Η απελπισία που γίνεται ελπίδα. Ο πόνος που γελά. Η σιωπηλή κραυγή. Το δικό μας παρόν για ένα ξένο μέλλον. Τα πάντα για όλους, για μας τίποτε… Εμείς, ξεροκέφαλη αξιοπρέπεια… Κοκκινόμαυρη σημαία… Κόκκινο αστέρι».

Who's left to write?

Aκολουθεί πολιτική διαφίμωση

Miracolo, miracolo!

Δία, να γυνή Κοινή!

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι (7.7.1893-14.4.1930)

Δεν είναι μόνον ο κομμουνισμός στη γη
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μες στο σπίτι
στο τραπεζάκι εμπρός,
στις σχέσεις, στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.
(Β. Μαγιακόφσκι - «Ξελάσπωσε το μέλλον»)

Ποιητικοί στοχασμοί

Βους πλέκων ιάμβους

Το σκέφτηκα, το ψείρισα, το είδα μέσα έξω

ρώτησα αηδόνια και πουλιά, ρώτησα και τα γίδια

κι ευθύς το αποφάσισα στου νου μου τις ζυμώσεις

να συνεχίσω να μιλώ με ποιήματα και στίχους.

Ο δεκαπεντασύλλαβος είν’ η παράδοσή μας

γραμμένη πάνω στα βουνά, γραμμένη και στους κάμπους

πότε με πένα και φτερό και πότε με μολύβι.

Η Δέσπω κι ο –αλί- πατσάς, ο Άκης και η Βίκυ,

η Γκόλφω με τον Τάσο της, Hollande, Tayyip κι Obama,

ο Δένδιας, η Τρισεύγενη, η ωραία κοιμισμένη

της Σαμαρίνας τα παιδιά, του Πάγκαλου τ’ αγγόνι

του Vladimir οι αγωγοί, του Δ.Ν.Τ. οι λύκοι

στριφογυρνούν στους στίχους μου, μονοπωλούν τα νέα

κι όλο μου βγαίνει μια βρισιά κι όλο την καταπίνω

για χάρη της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας

που μας προσφέρουν αφειδώς του κόσμου οι Φασουλήδες.

Πιο κει, πολύς πολιτισμός, αχός βαρύς, βαβούρα

Κουλτουριαραίοι κι άσχετοι, όρνια και καλλιτέχνες

special κιμάς, ανάμικτος, μες στον καλό τον μύλο

που όλα τ’ αλέθει μια χαρά και βγάζει κεφτεδάκια.

Να φας εσύ, να φάω εγώ, να φάει ο κόσμος όλος

να φάει και του πολιτισμού η βιομηχανία

με τα ογδόντα στόματα, τα εξηνταδυό στομάχια

με «τι ωραία τι καλά» και με το νάνι-νάνι.

Ο… πρόξενος θα μας μιλά, είπε, με τα τραγούδια,

μην μας κακομαθαίνετε και ρίγη προξενείτε

στο προξενιό της μουσικής με τη γονυκλισία.

Ουαί, αλί και τρισαλί, αλίμονο και bullshit

να ‘χεις έντεχνους απ’ τη μια, σκυλάδες απ’ την άλλη

να ‘χεις κι απροσδιόριστους εις τον μεσαίο χώρο

ολημερίς να κρώζουνε, τις νύχτες να γκαρίζουν

ντε και καλά διασκεδαστές στο μαύρο μας το χάλι.

Γι’ αυτό το αποφάσισα και συνεχίζω, αδέρφια

με δεκαπεντασύλλαβους φιλάκια να τους στέλνω

να σηκωθούν Σκόκος, Σουρής, να σηκωθεί κι ο Σούτσος

στα άθλια κρανία τους βαρύς να πέσει ο

(άδοξο τέλος ελλείψει ομοιοκαταληξίας. Και εις έτη πολλά).

(αναδημοσίευση από το indexanthi)