Η λαϊκή μου suck σαν άχτι πάει...

Η Μάρω η miss-πάνοπλη, πίσω απ’ το τρέμουλό της
ξεθάρρευε, δυνάμωνε κοιτώντας τα γουρούνια.
Βλέπεις, ήταν και το prestige, μη πουν ότι δειλιάζει
κι απ’ το χαγιάτι έκραζε προς τα παπαγαλάκια:
– Περνώ και θα ξαναπερνώ στα τσιμεντένια αλώνια
όπου αλωνίζουν είκοσι και ωρύονται χιλιάδες
γιατί ‘μαι η Μάρω η τρανή, φοβέρα δεν λογιάζω
πρέπει να δείχνω δυνατή, μη φαίνεται η τρεμούλα…
Γω τα νεράντζια τα μασώ, βουτάω στα γιαούρτια
τις μούντζες δεν φοβήθηκα. Κι αν σκιάχτηκα λιγάκι
θα βάλω τσάτσους εκατό, ρουφιάνους δυο χιλιάδες
θα έχω και τις κάμερες στραμμένες προς τη πλέμπα.

Κι η μάνα της στο λιακωτό κουνούσε το κεφάλι
με νόημα και πάσχιζε πώς να τη συνεφέρει:
– Πού πας μωρή ξεβράκωτη, μωρή αλλοπαρμένη
που αν πάρουν απόφαση, λάχανο θα σε φάνε.
Εδώ αυτοί οι ξυπόλητοι μονάχα με νεράντζια,
με πέτρες και εδώδιμα, με λίγες τρακατρούκες
και σου ‘καναν τόσα πολλά, τσαλάκωσαν το image!
Σκέψου η μάχη να ‘τανε ωσάν ίσος προς ίσο
σκέψου να είχαν λογική και θέληση μια στάλα
να ‘χαν αυτοοργάνωση, συνείδηση και σθένος…

Μα σαν κοιτάζουν παρακεί, ακούνε την Αλέκα
(μια κόρη κοντοχωριανή που ‘χε ένα χωράφι
και από κει δεν κίναγε που να χαλάσει ο κόσμος)
να λέει πάλι για δεινά, ξανά για προβοκάτσιες
που ερχόταν μια από ζερβά κι από δεξιά την άλλη
ενώ δεν ωριμάζανε ποτέ τους οι συνθήκες.

Προσπέρασαν, την άφησαν και τρέξαν’ στις εξέδρες
σταθήκαν’ και περίμεναν να δουν τι έχει να γίνει.
Καμάρι είχαν τα πρόβατα, καμάρι και τα γίδια
καμάρι και τα άλογα οπού τα καβαλάνε
καμάρι ο τραπεζοτσολιάς, το ίδιο κι οι σταβλίτες
σαν το καμάρι του γαμπρού με τις πολλές κουνιάδες.
Πίσω βέβαια έτρεμε τρελά το φυλλοκάρδι
καθώς, να, κοντοζύγωνε του Μάρτη η 25η..

Κωλο-κοτρόνες

(theo Chef, χαρη στο γιατί να γενεί whore υγεία των ΣΤ΄ ήχων...)